Στη χαραυγή της καινούργιας Ημέρας

«Ἀδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν… ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν».

          Φτάσαμε, φίλοι μου, με τη δύναμη του Θεού, στα πρόθυρα («προπύλαια») της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της πιο ωραίας και κατανυκτικής περιόδου του Εκκλησιαστικού Έτους, που μας προετοιμάζει για τον εορτασμό του Πάσχα. Τούτη την Κυριακή, της Τυρινής, η Εκκλησία  φέρνει πολύ παραστατικά μπροστά μας την απώλεια του Παραδείσου, που είχε τραγικές συνέπειες για το ανθρώπινο γένος- και σ’ όλη την Κτίση. Το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας έρχεται να μας δείξει το δρόμο της επιστροφής στο «αρχαίον κάλλος»- το μοναδικό, συγκεκριμένο «τρόπο θεραπείας», που μπορεί να λυτρώσει την ανθρωπότητα από τα δεινά της, υποδεικνύοντας της την Αιώνια ζωή.
Διαβάστε περισσότερα…

«Όχι» στο σκανδαλισμό- «Ναι» στην εν Χριστώ αγάπη

«Ἀδελφοί, βλέπετε μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν…Καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι᾽ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν, εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε. Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω».

          Με πολλή σοφία και πολλούς τρόπους η Εκκλησία παιδαγωγεί τους ανθρώπους, ώστε να τους προσελκύει στο κέντρο της, που είναι ο Χριστός. Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα έρχεται να φωτίσει τις σχέσεις των ανθρώπων, καθώς πλησιάζει η Μ. Σαρακοστή- περίοδος έντονου πνευματικού αγώνα. Η αφορμή δόθηκε από τη βρώση των ειδωλοθύτων, των κρεάτων δηλαδή που προέρχονταν από τις θυσίες των ειδωλολατρών κι είχε διχάσει τους πιστούς της Εκκλησίας της Κορίνθου. Τη σύγχυση αυτή ήθελε να διαλύσει ο Απόστολος, φωτίζοντας έτσι και τις γενικότερες σχέσεις, διαχρονικά, στις ανθρώπινες κοινωνίες.
Διαβάστε περισσότερα…

Το σώμα μας- θυσία ζωντανή, «λουλούδι του Θεού»

          Όταν ο Θεός ευλόγησε τον Αδάμ και την Εύα να «αυξάνονται και να πληθύνονται», ασφαλώς δεν εννοούσε μόνο τον αριθμητικό πολλαπλασιασμό τους. Όφειλαν, με την άμεση επικοινωνία μαζί Του και με τον αγώνα τους, να προοδεύουν πνευματικά. Από το «κατ’ εικόνα» θα έφταναν στην «ομοίωσή» Του. Όμως, αλίμονο! Με την απώλεια του Παραδείσου, οι σχέσεις με το Δημιουργό, μεταξύ τους και με τον κόσμο διαταράχτηκαν δραματικά. Σώματα και ψυχές «επαναστάτησαν», έχασαν τον προσανατολισμό τους. Κι έφτιαξαν οι άνθρωποι μυθολογίες και παράδοξες θεωρίες περί ανάγκης «απελευθερώσεως» της ψυχής από το «σώμα-φυλακή» της,  επιστροφής στον «κόσμο των ιδεών», κ.ά.
Διαβάστε περισσότερα…

Η αγία κληρονομιά της Πίστης και των Παραδόσεών μας

«Σὺ δὲ παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ, τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν…Καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διωχθήσονται… σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ».

          Δεν είναι λίγες οι φορές, που από τα Μ.Μ.Ε. προβάλλονται πίστεις και αντιλήψεις παγανιστικές, από Ανατολή και Δύση. Και αναρωτιέται κανείς: μα είμαστε τόσο ανόητοι, είκοσι αιώνες μετά Χριστόν, να γυρνάμε τόσο πίσω, ενώ απαξιώνομε τις ωραιότατες παραδόσεις μας; Σήμερα ο Απόστολος μάς δίνει την ευκαιρία να προβληματιστούμε με όσα γράφει στον εκλεκτό του μαθητή Τιμόθεο, επίσκοπο της Εκκλησίας της Εφέσου, από τις φυλακές της Ρώμης. Αφού τον προειδοποιήσει για τη δράση ψευδοδιδασκάλων και διεφθαρμένων ανθρώπων, προχωρεί στις συμβουλές του.
Διαβάστε περισσότερα…

Το θυσιαστήριο της καρδιάς

          «Ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω…Ταῦτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ».

          Από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι την εποχή μας οι  άνθρωποι ακολουθούν διάφορους δρόμους, ποθώντας την «ηθική τελειότητα», τη «λύτρωση» από τα δεινά. Από τη μια μεριά, θρησκείες, φιλοσοφίες,  μυστικισμοί, υποβάλλουν τους οπαδούς τους σε απίθανους κανόνες, εντολές, θυσίες και τελετές «εξαγνισμού», σε ομαδικές υστερίες, ακόμα και  αυτομαστιγώσεις. Από την άλλη, ο Υλισμός με τη σαρκολατρία, τις άκρατες υλικές απολαύσεις και καταχρήσεις, τον καταναλωτισμό, τις εξαντλητικές διατροφές, τις αθλητικές υπερβολές, τη «θεά»-μόδα. Κι έρχονται τα ασύλληπτα δράματα βίας, τα αμέτρητα φονικά, αυτοκτονίες, εκτρώσεις: ο πλήρης εξευτελισμός του ανθρώπινου προσώπου. Στη σημερινή περικοπή ο Παύλος μάς δείχνει έναν άλλο δρόμο, καταξιώνοντας και ανυψώνοντάς τον άνθρωπο ως τη θέωσή του. Διαβάστε περισσότερα…