Είναι αρκετά χρόνια που διάβασα σ’ ένα πολύ σπουδαίο περιοδικό τα εξής: «διδαχές, δρώμενα και δρόμοι της Εκκλησίας εισπράττονται, βιώνονται και τελούνται από τα ίδια της τα μέλη με τρόπο που προσιδιάζει στη μαγεία και είναι όχι απλώς διαφορετικός, αλλά αντίθετος προς τα εκκλησιαστικά κριτήρια» («ΣΥΝΑΞΗ», Τ. 67, σελ.3).  Αναρωτιόμουνα τί νόημα να είχαν τούτα, αφού ξέρομε ότι η Εκκλησία καταδικάζει τη Μαγεία. Το ίδιο περιοδικό επανήλθε προσφάτως, αφιερώνοντας δύο τεύχη στη «μαγική εκκλησιαστικότητα» (167, 168)! Κατάλαβα λοιπόν ότι δεν πρόκειται για Παραθρησκευτικά φαινόμενα, αλλά για «μαγικές» αντιλήψεις και πρακτικές πολλών χριστιανών, αγνοώντας το μέγεθος της πλάνης τους και τους κινδύνους που διατρέχουν. Μπορεί βέβαια στην εποχή μας να μην ενδιαφέρεται ο κόσμος για τα «θεολογικά» ζητήματα, αλλά πολλοί πιστοί προβληματίζονται για πολλά δρώμενα εντός της Εκκλησίας κι έχουν απορίες, που δεν τους δίνεται η ευκαιρία να διατυπώσουν και να λάβουν υπεύθυνες απαντήσεις.  Θέλω λοιπόν να εκθέσω τον προβληματισμό μου, με την ελπίδα να συμβάλω, έστω και ελάχιστα, στη «θεραπεία» «νοσηρών» καταστάσεων, που λίγο πολύ όλοι βιώνουμε και δυσανασχετούμε, αναζητώντας τη γνήσια λατρεία του Θεού.
Διαβάστε περισσότερα…

«Μες στου Μαγιού τση μυρωδιές, τα κόκκινα κεράσια,
για δέστε πώς χορεύουνε τση Κρήτης τα κοράσια»

          Με πολλή ζωντάνια ο λαϊκός τραγουδιστής αποτύπωσε τα αισθήματά του για έναν από τους πιο ωραίους μήνες του Έτους. Ο Δ. Λουκάτος σημειώνει: «Θρησκευτικές και φυσιολατρικές γιορτές ανακατεύονται, έτσι που οι χοροί και τα Ανθεστήρια της Πρωτομαγιάς να φτάνουν ως τα έρημα ξωκκλήσια, και οι λατρευτικές συνοδοιπορίες να καταλήγουν στις ακρογιαλιές, για το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα…Περίοδος χαράς και σοδειάς για τους κτηνοτρόφους, με αποκορύφωμα τη φιλόξενη γενναιοδωρία τους τη μέρα της Αναλήψεως» («Πασχαλινά και της Άνοιξης», σελ141). Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον «ξανθό» Απρίλη, έρχεται ο Μάης να στήσει τους δικούς του «χορούς», με τους έρωτες και τους πειρασμούς του.
Διαβάστε περισσότερα…

«Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη μ’ καβαλάρη,
αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
Άγγελος είσαι στη θωριά κι άγιος στη θεότη,
παρακαλώ σε βόηθα με, άγιε μου στρατιώτη.
Από το άγριο θεριό και δράκοντα μεγάλο,
όπου του πάνε άνθρωπο κάθε πρωί και άλλο.
Μια μέρα δεν του δώσανε άνθρωπο να δειπνήσει,
νερό γουλιά δεν έδωσε, τον κόσμο να δροσίσει.
Στα μάρμαρα του πηγαδιού ρίξαν την αλυσίδα
και δέσανε την άμοιρη κι όμορφη κορασίδα.
Αη Γιώργης βουλεύτηκε, θέλει να τηνε σώσει
κι από το άγριο θεριό να την ελευθερώσει».

          Ήμασταν πολύ μικροί, εμείς οι μεγαλύτεροι, κι ακούγαμε τις γιαγιάδες να μάς τραγουδούν αυτό το θρύλο, που χάρασσε βαθιά τη μνήμη κι εμπλούτιζε  τη φαντασία, τα συναισθήματα, τη ζωή μας. Θαυμάζαμε τον Άγιο, που, σαν άλλος Ηρακλής, νίκησε το θηρίο κι έσωσε την όμορφη βασιλοπούλα. Κι ερχόντουσαν ύστερα οι διηγήσεις θαυμάτων του Αγίου από τη ζωή των γερόντων και των γυναικών του χωριού, να τον φέρουν στην προσωπική μας ζωή, όπου θα μάς ακολουθούσε για πάντα! Μα δεν ήταν μόνο οι ιστορίες από τους πολύχρονους πολέμους, την ξενοκρατία και τη Γερμανική Κατοχή, που τον είχαν «ιδεί» να τους σώζει. Ήταν και οι αναρίθμητες «εμφανίσεις» του σε καιρούς ειρήνης, στον ύπνο και στον ξύπνιο τους, στις αρρώστιες, στις ανομβρίες, στις δυσκολίες της ζωής-ακόμα και στις επαγγελματικές διενέξεις τους- που τους γλύτωνε και, στην ανάγκη, με την επίκληση του ονόματος ή τη…φοβέρα του όρκου, αυτός «έλυνε» τις διαφορές τους! Πάντως, είναι εντυπωσιακό, που, ακόμα και στην υλιστική εποχή μας, άνθρωποι  «αδιάφοροι» για την Εκκλησία έχουν τέτοια πίστη, που την εκφράζουν με εντυπωσιακά «τάματα» κι άλλους τρόπους στα πανηγύρια, στα οποία, παλιότερα, όλα τα σπίτια του χωριού ήταν «ανοικτά»-επρόκειτο για την αξιοθαύμαστη Κρητική φιλοξενία.

Διαβάστε περισσότερα…