«Θάνατος» του Θεού, ή των ανθρώπων;
Με την έναρξη του Νέου Εκκλησιαστικού Έτους, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, μετέχοντας στην πλούσια Λατρεία, έλκονται σταδιακά προς το Γολγοθά, απ’ όπου πηγάζει η νέα ζωή που χαρίζει ο Εσταυρωμένος και Αναστάς Κύριος, καλώντας την ανθρωπότητα να ξαναγυρίσει κοντά Του. Υπό το φως του Σταυρού ο χριστιανός πορεύεται, αντιμετωπίζοντας με θάρρος και υπομονή τις δυσκολίες της ζωής. Ταυτοχρόνως, η Υπεραγία Θεοτόκος, πλαισιωμένη από στρατιές Αγίων, μεσιτεύει διαρκώς για τη σωτηρία των ανθρώπων. Είναι άπειρα τα θαύματα και οι δωρεές που βλέπουν οι πιστοί, οπότε δε χρειάζονται «αποδείξεις» για την αγάπη του Θεού, την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου», της αιώνιας ζωής κ. λ. π.
Όμως, όλα τούτα, που επί αιώνες βίωναν οι πρόγονοί μας, αλλά, και σήμερα, με εκπληκτικούς τρόπους μαρτυρούνται παγκοσμίως, και χιλιάδες ανθρώπων από άλλες θρησκείες και δόγματα μεταστρέφονται προς την Ορθοδοξία, πολλοί Ελλαδίτες και «κληρονόμοι» της χριστιανικής Πίστης, πριν οι ΕΛΙΤ μάς καταχρεώσουν και υποθηκεύσουν τον εθνικό πλούτο της χώρας, δείχνουν να έχουν απεμπολήσει την Πίστη και τις ωραίες παραδόσεις του λαού μας, στο όνομα του «εκσυγχρονισμού» και της «προόδου». Τί συμβαίνει λοιπόν; Μήπως «πέθανε» ο Θεός; Ή «έφυγε» μακριά και «κρύβεται» στο αχανές Σύμπαν, αφήνοντάς μας μόνους, στη δυστυχία, στον πόνο και στη μοναξιά μας; Αν όντως έτσι είναι, τότε δεν αξίζει να τον σκεφτόμαστε καν, κι εμείς, ας χαράξομε τη δική μας πορεία, παίρνοντας «στα χέρια μας» τις τύχες μας, το θάνατο, την «ευθανασία» και τη ζωή μας!
Έχουν βέβαια περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο μεγάλος φιλόσοφος Νίτσε μίλησε για το «θάνατο του Θεού» κι έχουν γίνει πολλές συζητήσεις για το ποια αντίληψη είχε για το Θεό και πώς φανταζόταν το «θάνατό» Του. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι εννοούσε ένα θεό αδιάφορο, μακριά από τον κόσμο, κι άλλοι, ότι, στα πλαίσια του Δυτικού Χριστιανισμού, ο Θεός παρουσιαζόταν ως αυστηρός Νομοθέτης, ελεγκτής και τιμωρός, και η θρησκεία ως θεσμός που απαιτεί την αυστηρή τήρηση νόμων και κανόνων. Χωρίς να εισέλθουμε σε λεπτομέρειες, μπορούμε να συμφωνήσουμε με το Νίτσε, γιατί, ένα τέτοιο «θεό»-«Χωροφύλακα», όντως δεν τον χρειαζόμαστε. Το ζήτημα όμως είναι ότι, σήμερα, που όλα σχετικοποιούνται, ιδεολογίες, αξίες και παραδόσεις ισοπεδώνονται, ο πολύς κόσμος δεν ασχολείται με «πνευματικά» θέματα. Οι ανθρωπιστικές και οι κοινωνικές σπουδές-που σ’ αυτές στηρίχτηκε ο Πολιτισμός μας και με τις γνώσεις τους κατανοούνται οι θεσμοί, τα υπαρξιακά και τα κοινωνικά προβλήματα- παραμερίζονται στην Εκπαίδευση και σε προτεραιότητα τίθενται οι «θετικές» και τεχνολογικές κατευθύνσεις.
Είναι βέβαια λογικό, γιατί αυτές (υποτίθεται πως) θα εξασφαλίσουν στους νέους την επαγγελματική αποκατάσταση, την επιτυχία στην παγκόσμια Αγορά, την επιβίωση, το κέρδος. Κι έχει στηθεί, εδώ και πολλά χρόνια, ένα πανίσχυρο σύστημα, όπου οι οικογένειες καταβάλλουν ολόκληρες περιουσίες στα Φροντιστήρια, για να πετύχουν τα παιδιά τους στις σπουδές τους. Εδώ πια οι «θεωρητικές» επιστήμες δε χρειάζονται. Η Τέχνη, η Φιλοσοφία, η Θεολογία εξοστρακίζονται. Στο στερέωμα του «ψηφιακού κόσμου» και της παγκοσμιοποίησης, όχι μόνο ο Θεός θεωρείται περιττός, αλλά και ο άνθρωπος υποβιβάζεται και εξισώνεται με τα ζώα. Οι θεωρίες του Νίτσε, δυστυχώς, επαληθεύονται. Ο «Υπεράνθρωπος» της Τεχνητής νοημοσύνης, απελευθερωμένος από Θρησκείες και Ηθικές, είναι «εδώ», διεκδικώντας την παγκόσμια κυριαρχία, με κάθε μέσο! Έτσι όμως η πλειοψηφία των ανθρώπων κινδυνεύει να γίνει «υπόδουλη» σε άγνωστους, πάμπλουτους «αφέντες», χωρίς το δικαίωμα να διαμορφώνουν τις σχέσεις, το μέλλον, τη ζωή τους.
Πέθανε λοιπόν ο Θεός; Μα είναι από μόνο του «γελοίο» το ερώτημα. «Θεοί»-αποκυήματα της φαντασίας των ανθρώπων «γεννιούνται» και «πεθαίνουν» αναρίθμητοι, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Αλλά, τον Αληθινό, το Δημιουργό του Σύμπαντος, ποια επιστήμη, ποια φιλοσοφία, ποια ιδεολογία μπορεί να εκτοπίσει; ‘Όμως βλέπομε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, θαμπωμένος από τις «επιτυχίες» του και «σκοτώνοντας» Εκείνον, γκρεμίζει και το οικοδόμημα του «Ανθρωπισμού», που τους τελευταίους αιώνες με μόχθο πολύ είχε κτίσει. Τα ανησυχητικά φαινόμενα βίας, πρωτογονισμού και βαρβαρότητας δεν είναι απλώς «εγκλήματα ζωής». Μάλλον είναι συμπτώματα του «πνευματικού θανάτου» της εποχής μας. Αυτός λοιπόν έπρεπε να μάς προβληματίζει κι όχι να «διώχνουμε» το Χριστό, που υποσχέθηκε ότι θα είναι για πάντα μαζί μας. Άλλο αν εμείς δεν τον αναγνωρίζομε, γιατί δεν καταπιέζει, δεν τιμωρεί. Περιμένει να του δώσουμε την αγάπη και την απόλυτη εμπιστοσύνη μας, κι Εκείνος, που είναι η Ζωή και η Ανάσταση, μάς προσμένει και στην αιώνια Βασιλεία. Σε αντίθεση με τις φιλοσοφίες της Δύσης, τον «άθεο» Υπαρξισμό και το Μηδενισμό, οι Πατέρες και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας προβάλλουν τον Ορθόδοξο Θεανθρωπισμό, τον μόνο ικανό να δώσει στον άνθρωπο Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη. Κι αν ο Θεός «κρύβεται», είναι γιατί σέβεται απολύτως την ελευθερία μας. Εμείς, όντας πλασμένοι «κατ’ εικόνα» Του, οφείλομε να είμαστε «συνεργοί» Του.
Νίκος Σιγανός
