ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Εβρ. ΙΑ´ 33 – ΙΒ´ 2)

Με τους φίλους μας Αγίους

 «Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως, τῷ φυτουργῷ τῆς κτίσεως, ἡ οἰκουμένη προσφέρει σοι Κύριε, τοὺς θεοφόρους Μάρτυρας».

          Μετά τη μεγάλη και πανέμορφη Εορτή της Πεντηκοστής, έρχεται η Κυριακή των Αγίων Πάντων, που αποτελούν τις «απαρχές της φύσεως»- την «καρποφορία» της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος και την απόδειξη της παρουσίας Του στον κόσμο. Το αποστολικό ανάγνωσμα προβάλλει τα θαυμαστά αθλήματά τους και συγχρόνως μάς βοηθάει να προσανατολιστούμε κι εμείς προς την αγιότητα,  τον απώτερο στόχο της χριστιανικής ζωής.

          Αν επιχειρήσουμε, λοιπόν, αγαπητοί μου, μια νοερή επίσκεψη σε έναν εικονογραφημένο ορθόδοξο ναό, θα μας «υποδεχτούν» φυσιογνωμίες Αγίων, που προξενούν οικειότητα, συμπάθεια, ηρεμία, γαλήνη. Πλήθος φιλικών προσώπων, που αγκαλιάζει το  νοερό Σύμπαν. Και στην κορυφή, ο Παντεπόπτης Κύριος και Παντοκράτωρ. Μέσα  στο «Ιλαρόν φως» του Τριαδικού Θεού, μάς κατακλύζουν ιερά συναισθήματα και ο νους έλκεται προς τις παρυφές του Ουρανού! Πώς όμως κατάφεραν να φτάσουν ως εκεί οι Άγιοι και να απολαμβάνουν τέτοια δόξα; Βέβαια, διαβαίνοντας  στενά και δύσβατα μονοπάτια, αλλά τα βασικότερα εφόδιά τους ήταν η ζωντανή και ακλόνητη πίστη και η άδολη, γνήσια αγάπη τους προς τον Ιησού Χριστό. Με αυτές τις κινητήριες δυνάμεις κατόρθωσαν όλα όσα περιγράφει ο Απόστολος: σκληρές νίκες απέναντι σε βασιλιάδες, λιοντάρια, φωτιές, σφαγές, εχθρούς, θανάτους, βασανισμούς, μαστιγώσεις, εξευτελισμούς, φυλακίσεις, λιθοβολισμούς, μαχαιρώματα, περιπλανήσεις, στερήσεις, θλίψεις, κακουχίες,  αφάνταστους πειρασμούς!

 Στην εποχή μας συχνά γίνεται λόγος για τα «ιδανικά» του «ενάρετου ανθρώπου», του «καλού πολίτη» κ. ά. Μήπως λοιπόν οι Άγιοι ήταν απλώς «καλοί άνθρωποι»; Ασφαλώς, όχι. Το ήθος τους ήταν πολύ ευρύτερο και βαθύτερο, δυσερμήνευτο από την «κοινή λογική». Αν θυμηθούμε τους Μακαρισμούς του Κυρίου, τη διδασκαλία Του γενικότερα, μα και την άπειρη αγάπη, με την οποία αγκάλιαζε τους αμαρτωλούς, τότε θα μπορέσουμε κάπως να καταλάβομε τα ύψη που φτάνουν οι Άγιοι, μιμούμενοι Εκείνον, μετανοώντας, βιώνοντας τη Χάρη του Θεού και τηρώντας στον ύψιστο βαθμό τις άγιες εντολές Του. Ίσως μάλιστα να σκεφτούμε ποια πρότυπα θα έπρεπε να προβάλλουμε στα παιδιά μας, σήμερα, που, με τις παγίδες της Τεχνολογίας και την απώλεια της κοινωνίας των προσώπων, «βυθίζονται» σε εικονικούς, αλλόκοτους κόσμους. σε ατραπούς ανείπωτης απανθρωπιάς, βίας και εγκλήματος. Ακόμα, να υποψιαστούμε  το δρόμο που ανοίγεται μπροστά μας, αν θέλομε να τιμούμε τον ευλογημένο  τίτλο του  «χριστιανού».

 Ο (Σέρβος) Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς έγραφε: «Οἱ ἅγιοι εἶναι οἱ περισσότερον τέλειοι χριστιανοί, διότι ἔχουν ἁγιασθῆ εἰς τόν μέγιστον, κατά τό δυνατόν, βαθμόν. Ἡ ζωή των ὁλόκληρος εἶναι ἐκ τοῦ Χριστοῦ, καί δι᾽ αὐτό ὅλη εἶναι χριστο-ζωή^.ἡ σκέψις των εἶναι χριστο-σκέψις^.ἡ αἴσθησίς των χριστο-αἴσθησις. Ὅ,τι εἶναι ἰδικόν των εἶναι πρῶτα τοῦ Χριστοῦ καί κατόπιν ἰδικόν των. Ἄν εἶναι ἡ ψυχή, αὐτή εἶναι πρῶτα τοῦ Χριστοῦ καί μετά ἰδική των. Εἰς αὐτούς δέν εἶναι αὐτοί, ἀλλά τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός Κύριος». Αυτό είναι το «νέφος των Μαρτύρων» που αναφέρει ο Παύλος ως συμμάχους και συμπαραστάτες μας στο δύσκολο αγώνα της καθημερινής μας ζωής. Πρόκειται για την πνευματική μας «οικογένεια», με το Θεό-Πατέρα, τη Μάνα Παναγιά και τα αδέλφια μας-Αγίους. Και το ξέρουν πολύ καλά οι ορθόδοξοι πιστοί, γιατί βιώνουν αυτή την ουράνια, απερίγραπτη, και συνάμα εγκόσμια πραγματικότητα.  Οι Άγιοι μεσιτεύουν για μάς στον Κύριο. Μας ενισχύουν και μας ενθαρρύνουν συνεχώς στις δύσκολες στιγμές, όπως οι φίλαθλοι στα στάδια τους αθλητές. Αλλά, Εκείνος επεφύλασσε και για μας μια εξαιρετική τιμή: να απολαμβάνομε τα αιώνια αγαθά του κοσμοσωτήριου έργου Του μαζί με όλους τους Αγίους. Γι’ αυτό, λέει ο Απόστολος, δεν έχομε παρά να αποδιώχνουμε το βάρος των βιοτικών φροντίδων και των αμαρτιών και να αγωνιζόμαστε με υπομονή, προσηλωμένοι στο Πρόσωπο του αρχηγού και θεμελιωτή της Πίστεως, του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Ιησού Χριστού.

 Θα τελειώσουμε, φίλοι μου, με τα καρδιακά λόγια του μπάρμπα- Μακρυγιάννη:  «Καί βγῆκαν τώρα κάτι δικοί μας… ποὺ εἶπαν νὰ μᾶς σβήσουν τὴν Ἁγία Πίστη, τὴν Ὀρθοδοξία… Και ἐκάθησα καὶ ἔκλαιγα διὰ τὰ νέα παθήματα. Καὶ ἐπῆγα πάλιν εἰς τοὺς φίλους μου τοὺς Ἁγίους. Ἄναψα τὰ καντήλια καὶ ἐλιβάνισα λιβάνιν καλὸν ἁγιορείτικον. Καὶ σκουπίζοντας τὰ δάκρυά μου τοὺς εἶπα: «Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοὶ οἱ μισοέλληνες καὶ ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικὸν ἔχομεν… Μὴν ἀφήσετε, Ἅγιοί μου, νὰ μασκαρέψουν καὶ νὰ ἀφανίσουν τοὺς Ἕλληνες, κάνοντας περισσότερα κακὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ καταδέχθηκεν ὁ Τοῦρκος ». Αμήν!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος