Αναζητώντας το νόημα του Σταυρού στη ζωή μας
Όλες οι εποχές και όλοι οι μήνες έχουν τις ομορφιές τους. Ο Σεπτέμβριος, με τις σταδιακές αλλαγές του καιρού, μάς προετοιμάζει για το καθ’ αυτό Φθινόπωρο και το Χειμώνα. Πολλοί ψάχνουν την «ευτυχία» στις ήσυχες μέρες και βραδιές, στον πλούτο των φρούτων της εποχής, στα μπάνια και στα ταξίδια, στις όμορφες συντροφιές, κ. ά. Όλα καλά και ευλογημένα, μα ακόμα καλύτερα, όταν δεν ξεχνούμε το Δημιουργό και Δοτήρα όλων των αγαθών, που πάρα πολλοί άνθρωποι, άσπλαχνοι και αγνώμονες, τον αγνοούνε. Να όμως που η Εκκλησία έρχεται να μάς δώσει τη δυνατότητα να ξεφύγουμε λίγο από τα γήινα και να υψωθούμε ως τον Ουρανό, με την όμορφη Γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού-τη σπουδαιότερη του Φθινοπώρου.
Είναι μία σταθερή Εορτή που έχει καθοριστεί στις 14 Σεπτεμβρίου. Αναρίθμητα έθιμα, ιδιαίτερα από τη γεωργική και την ποιμενική ζωή, καθώς και τις εμπειρίες των ναυτικών, διασώζονται μέχρι σήμερα, που η αλλοτρίωση έχει εισχωρήσει βαθιά στη ζωή μας, αποκόπτοντας σε βαθμό ανησυχητικό τις νέες γενιές από τις παραδόσεις και τον Πολιτισμό μας. Από το Συναξάρι της ημέρας πληροφορούμαστε για τα εξής γεγονότα: Πρώτο, το περίφημο όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, με το σημείο του Σταυρού στον ουρανό, μέρα μεσημέρι, και τη γνωστή φράση, «Εν τούτω νίκα». Δεύτερο, τη θαυμαστή εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα από την Αγία Ελένη, την ύψωσή του από τον Πατριάρχη Μακάριο και την προσκύνησή του από το πλήθος των πιστών. Και, τρίτο, τη δεύτερη ύψωσή του, τριακόσια χρόνια αργότερα, από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, ο οποίος τον απέσπασε από τους Πέρσες, που τον είχαν αρπάξει με τις καταστροφικές επιδρομές τους.
Προσκυνούμε το Σταυρό, με πολλή συγκίνηση και βαθύ σεβασμό στο ανεξιχνίαστο μυστήριό του. Ακούγοντας τις ωραιότατες ψαλμωδίες και πλημμυρισμένοι με τις ευωδίες των βασιλικών που τον στολίζουν, η σκέψη μας πηγαίνει στην ευλογημένη εκείνη ώρα, που τον βρήκε η Αγία Ελένη. Η εορτή της Υψώσεως του Σταυρού εντυπωσιάζει με τη λαμπρότητά της. Όμως, το νόημα και ο σκοπός της δεν εξαντλούνται στους εξωτερικούς πανηγυρισμούς. Ο σταυρός δεν είναι μόνο σύμβολο. Πάνω απ’ όλα, για τους αληθινούς χριστιανούς, είναι δρόμος προς το Γολγοθά. Είναι τρόπος ζωής.
Δυστυχώς όμως, το πιο ιερό σύμβολο του Χριστιανισμού δέχεται ανήκουστες επιθέσεις. «Πόλεμος για το Σταυρό»: με πρωτοσέλιδο αυτό τον τίτλο κυκλοφόρησε αθηναϊκή εφημερίδα, όπου παρουσιάζεται η ανεξέλεγκτη επίθεση κατά του Σταυρού, με αφορμή απόφαση-σοκ του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία «ο Εσταυρωμένος παραβιάζει την ελευθερία των γονιών να εκπαιδεύουν τα παιδιά ανάλογα με τις πεποιθήσεις τους»(!). Ο αρθρογράφος αναρωτιέται: ποιους ενοχλεί το ιερό σύμβολο και εξηγεί γιατί υποκλίνεται στην παγκοσμιοποίηση η δήθεν πολυπολιτισμική κοινωνία, για να αναρωτηθεί: «οι χριστιανοί δεν έχουν ατομικά δικαιώματα; («Ορθόδοξη Αλήθεια», 11-3- 2026).
Βέβαια, το γεγονός αυτό δεν ήρθε ως «κεραυνός εν αιθρία». Τα τελευταία χρόνια έχομε αναρίθμητες απαγορεύσεις εναντίον του Σταυρού και άλλων χριστιανικών συμβόλων σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Βρετανία κ. ά. Σε διεθνείς αθλητικές και μουσικές διοργανώσεις προωθούνται παγανιστικές και σατανιστικές «ιεροτελεστίες», ενώ η UEFA απαγόρευσε στους ποδοσφαιριστές να κάνουν το σταυρό τους ή να φορούν μπλούζες με φράσεις για το Χριστό, δήθεν για να μην θίγονται τα «ατομικά δικαιώματα» των άλλων! Δεν μπορούμε βέβαια να αναφερθούμε αναλυτικά στις διώξεις κατά των χριστιανών. Σημειώνουμε μόνο ότι, σύμφωνα με τον Οργανισμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων Open Doors, ο Χριστιανισμός διώκεται περισσότερο από κάθε άλλη θρησκεία στον κόσμο-σε πενήντα χώρες! Σε μια εποχή, με αμέτρητους «σταυρούς» και βάσανα αθώων ανθρώπων, οι προσευχές μας-και κάθε είδους ειρηνικές δράσεις- πρέπει να πυκνώνουν συνεχώς, για να γλυκάνει τον πόνο τους ο Χριστός και να μειωθούν τα μαρτύριά τους.
Θα κλείσουμε, φίλοι μου, με τα σοφά λόγια του πολύπαθου Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας: «Για μάς τους αδύναμους Χριστιανούς, που δίνουμε λίγη προσοχή στην πνευματική ζωή και είμαστε γεμάτοι πάθη και επιθυμίες της σάρκας, ο Θεός προετοίμασε πολύ πιο ελαφρούς σταυρούς. Μας στέλνει στην οδό της ζωής μας πάρα πολλές θλίψεις και μας δίνει την εντολή να υπομένουμε ταπεινά τις συκοφαντίες, τις προσβολές και τις ύβρεις από τους ανθρώπους… Να σηκώσουμε τον σταυρό σημαίνει ήρεμα και με ευχαριστία να υπομένουμε όλα αυτά που μας στέλνει ο Θεός, τον πόνο και τις θλίψεις, τις ασθένειες και τις αδικίες. Αυτό σημαίνει να βαδίζουμε αγόγγυστα την θλιμμένη οδό, με τη στενή πύλη, που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών. Σ’ αυτήν ακριβώς την οδό πρέπει να ακολουθήσουμε τον Χριστό μας. Πρέπει να θυσιάσουμε τα πάθη, τις επιθυμίες και τα θελήματά μας στον Θεό και στους ανθρώπους. Και όπως ο Κύριος ανέβηκε στον φοβερό Σταυρό του Γολγοθά, έτσι και εμείς, όταν σηκώνουμε τον Σταυρό μας, πρέπει να θυμόμαστε ότι ακολουθούμε την οδό της διακονίας του Θεού και των ανθρώπων και αυτή η οδός είναι η μόνη, που μας οδηγεί μέσω του Γολγοθά στην Ανάσταση». Αμήν!
Νίκος Σιγανός
