Ἔρωτας καί γάμος: μυστήριο ἀγάπης

-Γιατί ὀνομάζουμε τόν γάμο μυστήριο; Τί τό μυστηριῶδες ἔχει; Δέν τόν ὀνομάζουμε μυστήριο ἐπειδή ἔχει κάτι τό ἀκατανόητο, ὅπως ἡ κοινόχρηστη σημασία ὑπονοεῖ. Μυστήριο εἶναι κάθε συνάντηση κτιστοῦ καί ἀκτίστου, δηλαδή Θεοῦ ἀπό τή μιά καί ἀνθρώπου ἀπό τήν ἄλλη. Καί στόν ἐκκλησιαστικό γάμο ἔχουμε μιά τέτοια συνάντηση, ἤ μᾶλλον μιά ἕνωση, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι μυστήριο ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ ἤ ἡ Θεία Λειτουργία. Φυσικά, μία τέτοια συνάντηση ὑπερβαίνει τή δυνατότητα τοῦ μυαλοῦ μας νά τήν κατανοήση πλήρως. Διαβάστε περισσότερα….

ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

  Μέσα στον πάμφωτο κόσμο της Αναστάσεως του Χριστού, συνεγειρόμενοι μαζί Του από τον Άδη του πόνου, των θλίψεων, των στεναγμών, των παθών  και των αμαρτιών μας, τον ακολουθούμε τούτες τις μέρες της ανακαινισμένης ζωής μας, όχι, τόσο , με τις δικές μας προσπάθειες, όσο από τη δική Του, ανεξάντλητη, απερίγραπτη ανοχή και την άπειρη αγάπη. Για σαράντα μέρες, ο Αναστημένος Κύριος θα εμφανίζεται στους Μαθητές,  για να ενισχύσει την πίστη τους και να νοηματοδοτήσει ξανά την αποσβολωμένη, χωρίς Αυτόν, ζωή τους. Διαβάστε περισσότερα…

Η Ανάσταση του Χριστού, ως η παρουσία της Βασιλείας του Θεού μέσα στην ιστορία

  Στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού η ανθρώπινη φύση αξιώθηκε να έχει την ίδια σχέση ζωής με τον Θεό, που έχει ο Υιός με τον Πατέρα. Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού είναι μια ανθρώπινη ατομικότητα όπως όλες οι ατομικότητες μετά την πτώση∙ ατομικότητα διαστατή και σύμμορφη κατά πάντα με τα μέτρα της κτιστότητας της ανθρώπινης φύσης και τους περιορισμούς της φύσης (Χ. Γιανναρά, 2002, σ.142). Διαβάστε περισσότερα…

Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

και η αμαρτία που εξαγιάζει.

Η εκκλησία μας λίγο πριν το Πάσχα, την Ε Κυριακή των νηστειών, εορτάζει, καθόλου τυχαία, την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, και μάλιστα ακριβώς μετά την ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος. Με αυτό τον τρόπο σηματοδοτεί την εσωτερική πορεία της ψυχής προς το «εκούσιον πάθος». Διαβάστε περισσότερα…

ΚΛΑΙΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΥΣΣΟΜΑΙ

 

«Ο Χριστός, κατά τις ημέρες της επίγειας ζωής Του, έκανε προσευχές και παρακλήσεις με κραυγή δυνατή και με δάκρυα προς εκείνον που μπορούσε να τον σώσει από το θάνατο» (Εβρ. ε΄,7).

Α΄

            Σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλες τις κοινωνίες, ο ανθρώπινος πόνος αποτελούσε μεγάλο πρόβλημα. Ένα ανεξιχνίαστο ζήτημα. Γι’ αυτό και πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να συλλάβει το νόημα, το σκοπό του. Διαβάστε περισσότερα…