Κλήση στη χαρά του «Νυμφώνος  Χριστού»

          «Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· ὁ Κύριος ἐγγύς. Μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».

          Κοντεύοντας, φίλοι μου, να φτάσουμε στο τέλος του ανηφορικού δρόμου προς το Πάσχα, που περνάει από το Γολγοθά, βρισκόμαστε νοερώς έξω της Ιερουσαλήμ, όπου τα πλήθη  επευφημούν το Χριστό, κραυγάζοντας: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, ο Παύλος, φυλακισμένος στη Ρώμη, βρίσκει το κουράγιο να γράψει Επιστολή προς τους χριστιανούς των Φιλίππων, πόλεως κοντά στη σημερινή Καβάλα, από τους οποίους είχε τις καλύτερες εντυπώσεις. Κι είναι στο κλίμα της «χαρμολύπης» της χριστιανικής βιωτής που ενδυναμώνεται η σκέψη του Αποστόλου, ώστε να εμβαπτίσει και το νου μας στη χριστοκεντρική του σοφία.
Διαβάστε περισσότερα…

Ακολουθώντας τον  «Αρχιερέα των μελλόντων αγαθών»

Ἀδελφοὶ… πόσῳ μᾶλλον τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου, ἑαυτόν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων, εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;»

          Όσο οι Πρωτόπλαστοι ζούσαν στον Παράδεισο, επικοινωνούσαν άμεσα με το Θεό, ήταν ευτυχισμένοι. Μετά την  απώλεια εκείνης της μακαριότητας, αρχίζει η τραγωδία του ανθρωπίνου γένους. Οι τύψεις της συνειδήσεως επρόκειτο να βαραίνουν για πάντα την ψυχή του ανθρώπου. Με αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές, με αλλόκοτες τελετές προσπαθούσαν οι αρχαίοι λαοί να εξιλεωθούν, να εξευμενίσουν θεούς και πνεύματα, ώστε να πετύχουν τη «λύτρωσή» τους. Σήμερα έρχεται ο Παύλος να δείξει για ποιο λόγο όλες οι θυσίες είναι μάταιες, σε σύγκριση με τη μία και μοναδική θυσία του Ιησού Χριστού και γιατί το πάναγνο αίμα Του, που πότισε το Γολγοθά, μπορεί να μας εξαγνίσει πραγματικά, να ζωοποιήσει την νεκρωμένη ζωή μας.
Διαβάστε περισσότερα…

Στα δύσκολα χρόνια μας, «άγκυρα ελπίδας» ο Ιησούς Χριστός

«Αδελφοί, οὕτω μακροθυμήσας (ο Αβραάμ) ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας· ίνα  ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος· ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην «εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος», ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, «κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ» ἀρχιερεὺς γενόμενος «εἰς τὸν αἰῶνα».

           Τα αποστολικά αναγνώσματα όλων αυτών των Κυριακών έχουν ληφθεί από την προς τους εξ Ιουδαίων χριστιανούς Επιστολή του Παύλου, που περνούσαν δυσκολίες και η πίστη τους δοκιμαζόταν. Σήμερα θα δούμε ότι δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη θεότητα και στη μοναδική αρχιεροσύνη του Χριστού, που είναι η κεφαλή του Σώματος της Εκκλησίας, Έτσι θα ενδυναμωθούμε  και μείς στη ζωή μας, που συχνά κλυδωνίζεται, σαν το καράβι που ταξιδεύει μέσα σε μεγάλες φουρτούνες και θαλασσοταραχές.
Διαβάστε περισσότερα…

Στη Χάρη της Αρχιεροσύνης του Κυρίου

«Έχοντες ἀρχιερέα μέγαν… κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας… Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν».

            Είναι φαίνεται «βαριά κληρονομιά» του Παραδείσου της τρυφής η βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να αποζητάει την επικοινωνία με το Δημιουργό του. Στην Παλαιά Διαθήκη η λατρεία εκφράζει μια πνευματικότητα και αποβαίνει μόνιμη παιδαγωγία, που ενδυναμώνει την πίστη και καλλιεργεί την προσδοκία της  Βασιλείας του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός βέβαια συμμετείχε στη λατρεία του Ισραηλιτικού λαού, αλλά προετοίμαζε τον κόσμο για την πνευματική λατρεία, που θεμελιώνεται στο Μυστικό Δείπνο και με τη θυσία του Γολγοθά, θα επαναλαμβάνεται δε στη Θεία Ευχαριστία, μέχρι την Εσχάτη Ημέρα της αιώνιας Λατρείας του Τριαδικού Θεού. Με την προς Εβραίους Επιστολή του, που διαβάζεται όλες τούτες τις Κυριακές στους ναούς, ο Παύλος μάς ωθεί να αναρωτηθούμε γιατί κηρύσσει το Χριστό ως μοναδικό Αρχιερέα και πώς οφείλουμε να ανταποκριθούμε στην κλήση μας ως χριστιανοί.
Διαβάστε περισσότερα…

Στη μαθητεία και διακονία του Λόγου του Θεού

«Κατ’ ἀρχάς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί… Δια τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι».

Τούτα τα λόγια του Αποστόλου μάς φέρνουν συνειρμικά στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής,τη Γένεση, όπου προβάλλει η μεγαλειώδης διήγηση της δημιουργίας του Σύμπαντος, με τελευταίο τον άνθρωπο, που κατέχει ξεχωριστή θέση, ως η  «κορωνίδα» της Κτίσεως, ο «σύνδεσμος» του ορατού με τον αόρατο κόσμο. Στο σημερινό ανάγνωσμα ο Παύλος διατρανώνει το μεγαλείο του Ιησού Χριστού, για να μας θέσει, τελικά, ενώπιον της μεγάλης μας ευθύνης για όσα συμβαίνουν τριγύρω μας και για την τήρηση του λόγου του Θεού, τόσο επίκαιρου σήμερα, που ο άνθρωπος, θαμπωμένος από τις επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις του, έχει αποΐεροποιήσει τον κόσμο, εκτοπίζοντας ολοένα και περισσότερο το Θεό από τη σκέψη και τη ζωή του.
Διαβάστε περισσότερα…