ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ TΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ( Ἑβρ. ΣΤ΄, 13–20)
Στα δύσκολα χρόνια μας, «άγκυρα ελπίδας» ο Ιησούς Χριστός
«Αδελφοί, οὕτω μακροθυμήσας (ο Αβραάμ) ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας· ίνα ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος· ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην «εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος», ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, «κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ» ἀρχιερεὺς γενόμενος «εἰς τὸν αἰῶνα».
Τα αποστολικά αναγνώσματα όλων αυτών των Κυριακών έχουν ληφθεί από την προς τους εξ Ιουδαίων χριστιανούς Επιστολή του Παύλου, που περνούσαν δυσκολίες και η πίστη τους δοκιμαζόταν. Σήμερα θα δούμε ότι δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη θεότητα και στη μοναδική αρχιεροσύνη του Χριστού, που είναι η κεφαλή του Σώματος της Εκκλησίας, Έτσι θα ενδυναμωθούμε και μείς στη ζωή μας, που συχνά κλυδωνίζεται, σαν το καράβι που ταξιδεύει μέσα σε μεγάλες φουρτούνες και θαλασσοταραχές.
Είναι γνωστή η δυνατή πίστη του Πατριάρχη Αβραάμ, που καλεσμένος από το Θεό ξεκίνησε από τη μακρινή Μεσοποταμία κι ήρθε να κατοικήσει στη Γη Χαναάν. Ολόκληρη η περιπετειώδης ζωή του στηριζόταν και νοηματοδοτούνταν από τις υποσχέσεις του Θεού, που όχι ασκόπως καθυστερούσε, αλλά, ανταμείβοντας την πίστη και την υπομονή του δούλου Του, τις εκπλήρωσε όλες, και οι ευλογίες Του τροφοδοτούν έκτοτε όλη την ανθρωπότητα, και ιδιαιτέρως την Εκκλησία. Κι αν οι άνθρωποι ορκίζονται -παρά τη ρητή απαγόρευση του Κυρίου- οι «όρκοι» Του στην Αγία Γραφή, κατά τους Πατέρες, θεωρούνται σχήματα λόγου, αφού Εκείνος είναι η Αλήθεια και η πηγή της. Και επιφέρει ο Απόστολος: «αδύνατον ψεύσασθαι τον Θεόν»! Θαυμάζομε βέβαια τη σχέση του Αβραάμ και των άλλων Πατριαρχών του Ισραήλ, καθώς και όλων των Αγίων, με το Θεό, αλλά το ζήτημα είναι το εξής: δικαιούμαστε άραγε εμείς να μένουμε στο θαυμασμό; Μήπως Εκείνος «μιλάει» και σε μας, με άλλους τρόπους; Ο Παύλος λοιπόν μας διαβεβαιώνει ότι όλα τα παραπάνω έγιναν, για να έχομε δυνατή ενθάρρυνση, ώστε να διατηρήσομε την ελπίδα που βρίσκεται μπροστά μας.
Είναι γεγονός ότι χρειαζόμαστε αυτό το σπουδαίο στήριγμα, γιατί συχνά δοκιμαζόμαστε, αντιμετωπίζοντας μεγάλα προβλήματα και δύσκολες καταστάσεις. Όμως, αντί να καταφύγομε στο Θεό, ψάχνουμε κι εναποθέτουμε αλλού τις ελπίδες μας- σε ανθρώπους, σχήματα, συστήματα- αναζητώντας τη «λύτρωση» σε «ψεύτικους παραδείσους». Όλα τούτα βέβαια είναι ανθρώπινες επινοήσεις, ή και «παγίδες» του διαβόλου, που τα θεωρούμε χρήσιμα ή και αναγκαία. Ποιος, για παράδειγμα, θα αρνηθεί εύκολα την Επιστήμη, την Τεχνολογία, τους θεσμούς ή τις ανθρώπινες σχέσεις κι όσα άλλα επιτρέπει και ευλογεί ο Θεός; Ωστόσο, προκύπτουν και ζητήματα, ανάγκες, περιστάσεις, που ξεπερνούν τις ανθρώπινες δυνατότητες. Και βλέπουμε καθημερινά πού μπορούν να φτάσουν άνθρωποι που χάνουν τις ελπίδες τους και μένουν αβοήθητοι σε δράματα, σε «οριακές», αδιέξοδες καταστάσεις.
Παρομοιάσαμε στην αρχή τη ζωή μας με καράβι που κινδυνεύει, ταξιδεύοντας σε θάλασσα φουρτουνιασμένη. Ο Παύλος θα τελειώσει το ανάγνωσμα, λέγοντας πως έχομε την ελπίδα μας στο Χριστό, σαν άγκυρα ασφαλή και αμετακίνητη, που μας προφυλάσσει από τους πνευματικούς κινδύνους, γιατί φτάνει στα απίθανα ύψη του Ουρανού και εισέρχεται σαν σε άλλα «Άγια Αγίων». Αξιώνεται έτσι ο άνθρωπος να απολαύσει όλα όσα υποσχέθηκε ο Κύριος, εκεί όπου για χάρη μας εισήλθε, για να μας ετοιμάσει «τόπο», ο Μέγας αιώνιος Αρχιερεύς! Εδώ λοιπόν καλούμαστε να μελετήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε την τεράστια διαφορά της θεόσταλτης Πίστης μας και της Αγίας μας Εκκλησίας, που είναι Θεανθρώπινος οργανισμός, από όλες τις ανθρώπινες φιλοσοφίες, μυθολογίες, ιδεολογίες και θρησκείες- «ευφυή» ή …αφελή και απατηλά δημιουργήματα των ανθρώπων.
Αντί για άλλο επίλογο, φίλοι μου, προτιμούμε να παραθέσουμε τα λόγια του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη: «Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί…Ο Καλός Θεός όλα θα τα οικονομήσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή και προσοχή, γιατί πολλές φορές, με το να βιάζονται οι άνθρωποι να ξεμπλέξουν τα κουβάρια, τα μπλέκουν περισσότερο. Ο Θεός με υπομονή τα ξεμπλέκει. Γι’ αυτό μη στενοχωρείσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα.. Τον κόσμο τον φυλάει με τα δυο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα. Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους που ζει ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό το παιδί, όταν αρχίζει να περπατάει. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. Τελικά, ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλοσύνη».
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
