ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Εβρ. Θ΄, 11-14)
Ακολουθώντας τον «Αρχιερέα των μελλόντων αγαθών»
Ἀδελφοὶ… πόσῳ μᾶλλον τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου, ἑαυτόν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων, εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;»
Όσο οι Πρωτόπλαστοι ζούσαν στον Παράδεισο, επικοινωνούσαν άμεσα με το Θεό, ήταν ευτυχισμένοι. Μετά την απώλεια εκείνης της μακαριότητας, αρχίζει η τραγωδία του ανθρωπίνου γένους. Οι τύψεις της συνειδήσεως επρόκειτο να βαραίνουν για πάντα την ψυχή του ανθρώπου. Με αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές, με αλλόκοτες τελετές προσπαθούσαν οι αρχαίοι λαοί να εξιλεωθούν, να εξευμενίσουν θεούς και πνεύματα, ώστε να πετύχουν τη «λύτρωσή» τους. Σήμερα έρχεται ο Παύλος να δείξει για ποιο λόγο όλες οι θυσίες είναι μάταιες, σε σύγκριση με τη μία και μοναδική θυσία του Ιησού Χριστού και γιατί το πάναγνο αίμα Του, που πότισε το Γολγοθά, μπορεί να μας εξαγνίσει πραγματικά, να ζωοποιήσει την νεκρωμένη ζωή μας.
Σε μας σήμερα φαίνονται παράξενα, ίσως και εξωφρενικά, τα τελούμενα στις παγανιστικές θρησκείες, που οι οπαδοί τους ήθελαν να εξασφαλίσουν την εύνοια των θεών, και μάλιστα σε δύσκολες πολεμικές επιχειρήσεις. Μα, μήπως και σε πολλούς χριστιανούς δεν επικρατούν αντιλήψεις «συναλλαγής» με το Θεό και τους Αγίους κι ένα κλίμα φόβου, ανταπόδοσης, αντιδικίας; Ποιος από μάς δεν έχει ακούσει όρκους φρικτούς, κατάρες και απειλές και μεταξύ «θεοσεβούμενων» και «μορφωμένων» ανθρώπων; Γιατί, άνθρωποι που σφραγίστηκαν και χρίστηκαν από το Άγιο Πνεύμα, να τρέχουν σε μέντιουμ, μάγισσες, καφετζούδες, χαρτορίχτρες; Άραγε, πόσος πολύτιμος χρόνος, πόσες δυνάμεις δεν θυσιάζονται και στους «βωμούς» του Διαδικτύου για ανόητες επιδιώξεις, επικίνδυνες για τα παιδιά και καταστροφικές στις ανθρώπινες σχέσεις;
Μας ξενίζουν βέβαια και οι πληροφορίες για τις θυσίες ζώων στην Ιουδαϊκή θρησκεία, καθώς το αίμα εθεωρείτο ιερό και του αποδιδόταν καθαρτική ιδιότητα. Ο Απόστολος δανείζεται την εικόνα του αρχιερέα των Ισραηλιτών, που εισερχόταν μια φορά το χρόνο στα Άγια των Αγίων του Ναού του Σολομώντα, για να θυσιάσει τα ζώα και να ραντίσει με το αίμα τους πιστούς, ώστε να τους «αγιάσει». Βέβαια, κατά τους Πατέρες, ο Θεός απλώς ανεχόταν αυτές τις τελετές. Μάλιστα, περιμένει από τους ανθρώπους αγάπη κι όχι τυπολατρία-«έλεος θέλω και ου θυσίαν». Ωστόσο, όλα αυτά, για την Εκκλησία μας είναι συμβολικά, όπως η επίγεια Ιερουσαλήμ συμβόλιζε την ουράνια, στην οποία μάς μεταφέρει ο Παύλος αρκετά χρόνια πριν γραφτεί η Αποκάλυψη του Ιωάννη, με τις καταπληκτικές εσχατολογικές εικόνες και περιγραφές της.
Ιδού λοιπόν ο Ιησούς Χριστός, που, ως Αρχιερέας των πνευματικών αγαθών εισήλθε, όχι στο ναό του Σολομώντα, αλλά μέσα από το μεγαλύτερο και τελειότερο «ναό» που κατασκευάστηκε ποτέ: ήταν το τίμιο σώμα Του, ο Ναός του Θεού Λόγου, που συνελήφθη και σαρκώθηκε εκ Πνεύματος Αγίου με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Και δεν χρησιμοποίησε ο Κύριος ως θυσία αίμα τράγων και μόσχων, όπως οι αρχιερείς των Ιουδαίων, αλλά με το δικό Του αίμα εισήλθε μια για πάντα στα επουράνια Άγια των Αγίων, στο αιώνιο θυσιαστήριο και προσέφερε εκεί την αρχιερατική Του θυσία, εξασφαλίζοντας για εμάς την αιώνια σωτηρία.
Και ρωτάει ο Παύλος: αν το αίμα των ζώων και ο ραντισμός με νερό και στάχτη μοσχαριού που καιγόταν στο θυσιαστήριο εξαγνίζουν το σώμα αυτών που θεωρούνται ακάθαρτοι, για να μπορούν να συμμετέχουν στη λατρεία, πόσο μάλλον το αίμα του Χριστού, θα καθαρίσει τη συνείδησή μας από τα αμαρτωλά έργα που νεκρώνουν την ψυχή και θα μας αξιώσει να λατρεύουμε αξίως τον Ζώντα Θεό; Αλήθεια, ποιος ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει αυτή την άρρητη πραγματικότητα, όπου ο Χριστός είναι «προσφέρων και προσφερόμενος», ο «Αμνός του Θεού ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου»; Πώς το Αίμα Του γίνεται «φάρμακον αθανασίας»,«καθάρσιον του ανθρωπίνου γένους»;
Στεκόμαστε με δέος μπροστά στα άρρητα μυστήρια του Θεού. Το Μ. Σάββατο πρωί ψάλλομε τον εξής κατανυκτικότατο ύμνο: «Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία, και στήτω μετά φόβου και τρόμου… ο γαρ Βασιλεύς των βασιλευόντων, και Κύριος των κυριευόντων προσέρχεται σφαγιασθήναι και δοθήναι εις βρώσιν τοις πιστοίς». Πλησιάζοντας προς τη Μεγάλη Εβδομάδα, ας βρίσκουμε χρόνο για ιερή σιωπή και με καθαρότητα καρδιάς να ακολουθήσουμε το Βασιλιά της Κτίσεως, καθώς θα ανηφορίζει με το Σταυρό στο Γολγοθά, για την υπέρτατη θυσία.
Μακάρι, φίλοι μου, να μιμηθούμε την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που σήμερα εορτάζουμε, με τη μετάνοια, την άσκηση και τη συμμετοχή μας στη Λατρεία, σε μια κοινωνία, που δείχνει να ολισθαίνει συνεχώς προς τη βαρβαρότητα, με τα φαινόμενα βίας και εξαθλίωσης των ανθρώπων. Σταυρώνοντας τα πάθη, τις αδυναμίες, τον «κακό» μας εαυτό, θα μπορέσουμε να χαρούμε την Ανάσταση και να απολαύσουμε όσα υποσχέθηκε ο Κύριος της δόξης. Αμήν!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
