ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (Εβρ. Δ΄14-16, ε΄1-6)
Στη Χάρη της Αρχιεροσύνης του Κυρίου
«Έχοντες ἀρχιερέα μέγαν… κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας… Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν».
Είναι φαίνεται «βαριά κληρονομιά» του Παραδείσου της τρυφής η βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να αποζητάει την επικοινωνία με το Δημιουργό του. Στην Παλαιά Διαθήκη η λατρεία εκφράζει μια πνευματικότητα και αποβαίνει μόνιμη παιδαγωγία, που ενδυναμώνει την πίστη και καλλιεργεί την προσδοκία της Βασιλείας του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός βέβαια συμμετείχε στη λατρεία του Ισραηλιτικού λαού, αλλά προετοίμαζε τον κόσμο για την πνευματική λατρεία, που θεμελιώνεται στο Μυστικό Δείπνο και με τη θυσία του Γολγοθά, θα επαναλαμβάνεται δε στη Θεία Ευχαριστία, μέχρι την Εσχάτη Ημέρα της αιώνιας Λατρείας του Τριαδικού Θεού. Με την προς Εβραίους Επιστολή του, που διαβάζεται όλες τούτες τις Κυριακές στους ναούς, ο Παύλος μάς ωθεί να αναρωτηθούμε γιατί κηρύσσει το Χριστό ως μοναδικό Αρχιερέα και πώς οφείλουμε να ανταποκριθούμε στην κλήση μας ως χριστιανοί.
Για να μας βοηθήσει ο Απόστολος να κατανοήσουμε την ιδιότητα της αρχιεροσύνης του Κυρίου, μάς θυμίζει ότι κάθε αρχιερέας των Ιουδαίων επιτελούσε το ιερό έργο του προς ωφέλεια των ανθρώπων, για τη συγχώρηση των αμαρτιών του λαού. Κι αυτός ως άνθρωπος έχει αδυναμίες, γι’ αυτό οφείλει να προσφέρει θυσίες και για τον εαυτό του. Βέβαια, κανείς δεν έπαιρνε μόνος του την υψηλή τιμή της αρχιεροσύνης, παρά μόνο όταν τον καλούσε ο Θεός, όπως συνέβη με τον Ααρών.
Όπως λοιπόν οι Ιουδαίοι είχαν τον αρχιερέα τους, έτσι κι εμείς οι χριστιανοί έχομε τον Ένα και Μεγάλο Αρχιερέα της Καινής Διαθήκης, τον Ιησού Χριστό, που πρόσφερε τη μια, μοναδική κι ανεπανάληπτη σταυρική Του θυσία για τη σωτηρία του κόσμου. Με την Ανάληψή Του ανέβηκε στους Ουρανούς, στο θρόνο του Θεού. Και βέβαια, μη νομίσουμε ότι, αφού είναι τώρα εκεί, μας έχει…ξεχάσει. Δεν έχομε κάποιον κοινό άνθρωπο ως αρχιερέα, που δεν μπορεί να δείχνει πάντα συμπάθεια στις δικές μας ασθένειες και δοκιμασίες. Αντιθέτως, Εκείνος, επειδή πειράχτηκε ως άνθρωπος και υπέφερε παντοιοτρόπως στη γη-αλλά βέβαια χωρίς αμαρτία-ως Θεός, και όντας η όντως Αγάπη, δεν μας εγκαταλείπει. Ας πλησιάζουμε, λοιπόν, με θάρρος και εμπιστοσύνη στο βασιλικό Του Θρόνο, για να λάβουμε συγχώρηση των αμαρτιών μας και να βρούμε δωρεές και άμεση βοήθεια σε κάθε κρίσιμη ώρα. Και κλείνει την «ωδή» της Αρχιεροσύνης του Χριστού ο Παύλος, λέγοντας ότι δεν εδόξασε μόνος Του τον εαυτό Του, αλλά, κατά την ανθρώπινη φύση Του, δοξάστηκε από το Θεό Πατέρα, και είναι «ιερέας αιώνιος», που τον είχε προτυπώσει το μυστηριώδες πρόσωπο του Μελχισεδέκ.
Ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου λέει: «Αυτός ιερείον, αυτός θύμα, αυτός ιερεύς, αυτός θυσιαστήριον, αυτός Θεός, αυτός άνθρωπος, αυτός βασιλεύς, αυτός αρχιερεύς, αυτός πρόβατον, αυτός αρνίον, τα πάντα εν πάσιν υπέρ ημών γενόμενος». Είναι όντως εκπληκτικό, ασύλληπτο, ότι όλα τα ιερατεία, όλες οι θυσίες, όλες οι τελετές της Παλιάς Διαθήκης καταργούνται και αντικαθίστανται με την Θεία Λειτουργία, όπου ο Ιησούς Χριστός, ως «προσφέρων και προσφερόμενος», ιερουργεί το Μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, εκπληρώνοντας την υπέρτατη διάσταση της ιεροσύνης και εγκαινιάζοντας την έλευση της Βασιλείας Του, ο Ένας και αιώνιος Αρχιερεύς!
Ο Απόστολος μάς παροτρύνει να ομολογούμε την πίστη μας στον Θεάνθρωπο, που σημαίνει, από τη μια μεριά, προσήλωση στις αλήθειες που διδάσκει η Εκκλησία μας, σε μια εποχή μεγάλης σύγχυσης, καθώς πολυποίκιλες πλάνες διαδίδονται, ο θρησκευτικός συγκρητισμός και η «πολυπολιτισμικότητα» προωθούνται, με την παγκοσμιοποίηση να ισοπεδώνει αιώνιες αξίες, παραδόσεις και πολιτισμούς και να απειλεί με αφανισμό έθνη και λαούς, και τελικά την παγκόσμια ισορροπία και ειρήνη, λες και προετοιμάζεται η έλευση του Αντιχρίστου! Κι από την άλλη, ο Κύριος ζητάει από μάς να τηρούμε τις εντολές Του, με την αύρα του Πνεύματος που ζωογονεί την Εκκλησία, την Κιβωτό της Χάρης και της σωτηρίας.
Εν μέσω βαθυτάτης θλίψεως και οδύνης, για τα αδικοχαμένα λουλούδια της Ανοίξεως στην πρόσφατη τραγωδία, καλούμαστε να προσκυνήσουμε ταπεινά στους ναούς μας το Σταυρό του Κυρίου, ομολογώντας την πίστη και την αγάπη μας προς τον Εσταυρωμένο, για να λάβομε το έλεός Του και να αξιωθούμε και την Αγίαν Του Ανάσταση. Σήμερα λοιπόν «οι χριστιανοί καλούνται να συμμετέχουν στη δόξα του Χριστού δοξάζοντάς Τον, να συμμετέχουν στη θυσία Του με καλά έργα. Πραγματική λατρεία στο Χριστιανισμό είναι πλέον η μεταφορά και διάδοση της θυσιαστικής αγάπης του Θεού μέσα στον κόσμο, στον οποίο ζουν οι πιστοί, δηλαδή στο σπίτι, στο χώρο εργασίας, στην ευρύτερη κοινωνία» (Καθηγητής Βασιλειάδης). Με μια λέξη: παντού! «Κύριε των δυνάμεων, ελέησον ημάς»!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
