«Στώμεν καλώς» στους δύσκολους καιρούς μας
Πριν λίγο, καιρό κυκλοφόρησε στα Μ.Μ.Ε η περιπέτεια ενός Αγιορείτη μοναχού και θεωρώ αξιόλογη να την παραθέσω εδώ. Πρόκειται για τον π. Τιμόθεο, κατά κόσμον Τακαγιούκι Κοζάκι, Ιάπωνα, που ασπάστηκε την Ορθοδοξία και φυλάει την πασίγνωστη εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στη Μονή Ιβήρων. Μάλιστα, αστειευόμενος λέει πως το επίθετό του είναι κρητικό- «Κοζάκης!
Η ιστορία του είναι συγκλονιστική. Σπούδαζε αεροναυπηγός και τεχνολογία διαστήματος και συγχρόνως έκανε πολλές δουλειές, για να επιβιώσει, ώσπου κατάλαβε ότι ούτε ο Σιντοϊσμός, ούτε ο Βουδισμός τον ικανοποιούσε. Η πρώτη επαφή με τον Χριστιανισμό ήταν όταν γνώρισε τον προτεσταντισμό και μελέτησε τη Βίβλο. Άρχισε να ψάχνει, να διαβάζει, ώσπου ήρθε σε επαφή με την Ορθόδοξη Κοινότητα και λέει σήμερα ότι «αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια», αποφασίζοντας να αφιερωθεί στον Θεό. Πήγε στην Καλιφόρνια, στην Αλάσκα, στην Αριζόνα, κ. α., ώσπου κατέληξε σε μια κοινότητα Χριστιανών Ορθοδόξων στην Κορέα κι από εκεί έμαθε για το Άγιον Όρος και τη Μονή Ιβήρων. Ζήτησε από τον γέροντα πνευματικό του άδεια να μεταβεί στον Άθωνα, όπου μένει τα τελευταία χρόνια. Ενθουσιάστηκε με την θαυματουργό εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου Πορταΐτισσας. Είναι εκείνος που κάθεται καρτερικά και περιμένει τους προσκυνητές να τους μιλήσει για την προέλευση (από τη Νίκαια της Μικράς Ασίας), την εμφάνιση της ιστορικής εικόνας στην κοντινή παραλία και όσα θαυμαστά γεγονότα επακολούθησαν μέχρι την τοποθέτησή της στην πύλη της Μονής, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα και την προσκυνούν οι επισκέπτες. Η μαρτυρία του είναι αξιοπρόσεκτη: «Όσοι είμαστε εδώ συνειδητοποιούμε τη θαυματουργή παρουσία της Παναγίας και το ιστορικό βάρος του μοναστηριού», λέει, και θυμάται με νοσταλγία τον μακαριστό ηγούμενο και επιφανή Αγιορείτη π. Βασίλειο Γοντικάκη.
Ο «Καζάκης» δεν είναι ο μόνος πρώην βουδιστής που έγινε Ορθόδοξος χριστιανός. Όσοι έχουν επισκεφθεί το Άγιον Όρος έχουν γνωρίσει πολλούς πρώην αλλοθρήσκους, που μεταστράφηκαν, βαπτίστηκαν και διακονούν με ταπεινότητα τα Μοναστήρια. Το φαινόμενο της μεταστροφής στην Ορθοδοξία είναι παγκόσμιο και εκπληκτικό, και κυρίως στην Αμερική, στην Αφρική και στην Ασία, αλλά εμείς εδώ, οι «από γεννησιμιού μας» χριστιανοί, αγνοούμε και απεμπολούμε την Πίστη και την Παράδοσή μας, «αντί πινακίου φακής». Καλός μου φίλος στην Αμερική, όταν το ρώτησα για τα Μοναστήρια που ίδρυσε ο μακαριστός Εφραίμ της Αριζόνας (είκοσι περίπου), μού είπε ότι εκεί στρέφονται κατά χιλιάδες στην Ορθοδοξία, απογοητευμένοι από τις θρησκείες, τα «χριστιανικά δόγματα» και τις αναρίθμητες αιρέσεις. Εκεί υπάρχουν ακόμα και οι λεγόμενοι «χριστιανοί σιωνιστές», που υποστηρίζουν τα πολεμοχαρή λόμπι και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, για να…βοηθήσουν στην επίσπευση του ερχομού του «Μεσσία»! Ιδού πού κατάντησε η χρεωκοπημένη προ πολλού «χριστιανική» Δύση, διεκδικώντας την «επιβολή» του «καλού» στη γη και την εξολόθρευση των «κακών» αλλοθρήσκων!
Πολλές φορές έχομε δει στην τηλεόραση τους πιστούς ασιατικών θρησκειών να εκτελούν με αξιοθαύμαστη ευλάβεια «ιερές» τελετές . Οι εντυπωσιακοί ναοί τους υψώνονται επιβλητικοί στον ουρανό, προκαλώντας δέος. «Ιερά» βουνά, ποταμοί και κοιλάδες προσελκύουν χιλιάδες προσκυνητές, που διανύουν μεγάλες αποστάσεις, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις με προσευχές, προσφορές αγαθών, κ. ά, με σκοπό να «εξαγνισθούν», να ευχαριστήσουν τα πνεύματα των προγόνων τους και να «συμφιλιωθούν» με τους θεούς τους. Όμως, ένα βασικό ερώτημα προκύπτει: πώς να ελπίζει κανείς ότι θα «σωθεί» με «προσφορές» και «θυσίες» σε φανταστικά όντα και «επιστροφή» στο Μηδέν («βύθιση» στο Βράχμαν κ. λ. π); Επίσης: είναι δυνατόν οι «θρησκείες της φυγής», και οι φονταμελισμοί-που οι ιδρυτές τους επιβλήθηκαν χρησιμοποιώντας βία, χρήμα και άλλα εγκόσμια μέσα-να συγκριθούν με την Αγία μας Εκκλησία, όπου ο ενανθρωπήσας Θεός καταφάσκει την Ιστορία και ευλογεί την ξεστρατημένη ανθρωπότητα, προσλαμβάνοντάς την, κατά τρόπο άρρητο, για να τη «θεώσει»;
«Στώμεν καλώς», αγαπητοί μου, στην «αποκαλυπτική» εποχή μας. Εποχή άκρατου υλισμού, πρωτογονισμού και βαρβαρότητας, οι χριστιανοί οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να αγωνίζονται για την επικράτηση της αγάπης, της ελευθερίας, της ειρήνης και της δικαιοσύνης, κι όχι να γίνονται «ουραγοί» πολεμοχαρών και σκοτεινών δυνάμεων, που θέλουν να διαλύσουν όλες τις θρησκείες και να επιβάλουν μια παγκόσμια κυβέρνηση και την Πανθρησκεία. Γιατί, επί τέλους, άλλο πράγμα είναι ο αλληλοσεβασμός, η αλληλεγγύη, η συνεργασία κ. λ. π., στις καθημερινές ανάγκες και στη λύση παγκόσμιων προβλημάτων, κι άλλο η σύμπραξη σε σκοτεινές, αντιχριστιανικές δραστηριότητες και η απάρνηση της Πίστης στον Ιησού Χριστό, που είπε: «Εγώ το Α και το Ω, ο πρώτος και ο έσχατος, η αρχή και το τέλος, το Φως, η Αλήθεια και η Ζωή». Τελειώνοντας, θα ευχόμασταν, το παράδειγμα του μοναχού Κοζάκι να βρει πολλούς μιμητές. Κι εμείς, ας «φυλάσσομε» την εικόνα της Μάνας Παναγιάς στα βάθη της ψυχής μας, ώστε να είναι κι εκείνη άγρυπνη παρηγορήτρα και βοηθός στη φουρτουνιασμένη ζωή μας.
Νίκος Σιγανός
