Μεγάλη Τρίτη

(Άγιος Πορφύριος)

Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής μας. Η ψυχή μας, νύμφη Του, τον ακολουθεί σε όλα, και στο μαρτύριο και στο Γολγοθά. Και στη Σταύρωση και στην Ανάσταση. Όταν φτάσουμε σ’ αυτήν την αγάπη, τότε ο Χριστός θα εγκύψει μέσα μας και θα γεμίσει την ψυχή μας. Η ψυχή σας να ζητάει, να φωνάζει το Νυμφίο της.

Μεγάλη Δευτέρα

O Eμός έρως Εσταύρωται…(π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος)

Το ξέρω ότι δυσκολεύεσαι στο πρόσωπο του Νυμφίου να αναγνωρίσεις το Θεό. Είναι, γιατί δεν πιστεύεις στην αγάπη του Θεού, αλλά στις δικές σου αρετές και στα κατορθώματά σου.

Εάν είχες ερωτευθεί, δε θα σου ήταν καθόλου δύσκολο. Θα καταλάβαινες, γιατί έρχεται γυμνός, ταλαιπωρημένος, πληγωμένος, και σταυρωμένος. Είναι, γιατί στον έρωτα δεν υπάρχει αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, δικαιώματα και κατακτήσεις. Αλλά παραίτηση, δόσιμο, τσαλάκωμα, θάνατος που φέρνει την ανάσταση.

Ο Ερωτευμένος δεν ξέρει να διατηρεί την εξωτερική του εικόνα, δεν τον απασχολεί το προφίλ του, δε σκέφτεται τον πόνο, δε μετράει τον κόπο, την οδύνη παραμελεί και είναι έτοιμος να πεθάνει γι’ αυτό που αγάπησε πάνω από τον εαυτό του. Ο Νυμφίος της εκκλησίας έρχεται νύχτα στο πιο συναρπαστικό και σωτήριο ραντεβού με την ιστορία. Μέσα στο φως των κεριών ομολογεί τον έρωτά Του για τον άνθρωπο και την πρόθεσή Του, να πεθάνει για εκείνον. Γιατί οι αληθινά ερωτευμένοι είναι σταυρωμένοι…

Κυριακή Βαΐων

Ιδού ο Νυμφίος… (Ανδρέας Καραντώνης)

Με θρίαμβο αρχίζει και με θρίαμβο τελειώνει η Εβδομάς των Παθών. Ο πρώτος θρίαμβος προμηνυτικός του δευτέρου είναι η βασιλική είσοδος του Θεανθρώπου στα Ιεροσόλυμα.

Η αίγλη της φωτεινής και σχεδόν άϋλης φυσιογνωμίας Του, το ανέσπερο φως των πράων ματιών Του, ο γλυκύτατος λόγος Του και τ’ αμέτρητα θαύματά Του, ακατάπαυστα πληθαίνουν τη στρατιά όλων εκείνων που διψούσαν για δικαιοσύνη κι αγάπη. Απ’ όπου κι αν περνάει, όπου κι αν πηγαίνει, η παρουσία Του γλυκαίνει τα πάντα, γαληνεύει τις τρικυμίες των ψυχών, δαμάζει τη φύση, ξυπνάει παντού το πνεύμα και τη ζεστασιά της καλoσύνης.

Περνάει ο Θεάνθρωπος, κι όλα γύρω Του, ακόμα και τ΄άψυχα, αποκτούν μίλημα κι ανταποκρίνονται ευδαιμονικά στο μυστικό κάλεσμά Του.

Eγώ.

Γεννήθηκα, λοιπόν, και υπάρχω! Μα πώς θα με δω; Πώς θα δω το πρόσωπό μου; Πού θα δω ποια είμαι;

Αχ, να! Καθρεπτίζομαι στα μάτια των άλλων. Τι καλά! Να, οι άλλοι θα είναι οι καθρέπτες που θα μου δείξουν ποια είμαι!

Μισό λεπτό, όμως. Αυτός εδώ ο «καθρέπτης» με δείχνει όμορφη, ενώ ο άλλος άσχημη. Αυτός με καθρεπτίζει καλή, ενώ ο άλλος κακή. Αυτός ικανή, ενώ ο άλλος όχι και τόσο. Αυτός έξυπνη, μα ο άλλος ανόητη. Αυτός χοντρή και ο άλλος αδύνατη. Τι μπέρδεμα!!!

Σαν Προκρούστης ο ένας «καθρέπτης» με τραβά, με τεντώνει και ο άλλος κόβει όποιο άκρο μου περισσεύει, ώστε να χωράω στο πλαίσιο που αυτός θέλει. Τι πόνος!!!

Και τώρα; Μα ποια είμαι τέλος πάντων εγώ;;; Ποιο από όλα είναι το δικό μου πρόσωπο;;;

Χμ! ξέρω τι θα κάνω! Θα διαλέξω εγώ το «πρόσωπο» που θέλω να αντανακλούν οι καθρέπτες. Και, εννοείται, θα διαλέξω το καλύτερο, ώστε να μου αρέσω και να αρέσω και στους άλλους. Το πιο ωραίο προσωπείο!

Διαλέγω, λοιπόν, αυτό της καλής, αυτό της έξυπνης, της ικανής σε όλα, της όμορφης κτλ κτλ…

Ωχ! Πάλι υπάρχει πρόβλημα! Το πρόσωπό μου κουράστηκε και παραμορφώθηκε από τα πολλά και διαφορετικά προσωπεία που του φορώ κάθε μέρα. Πνίγηκε κάτω από τα τόσα προσωπεία που του στερούν το οξυγόνο!!! Άσε που στην πορεία ξέχασα και ποια είμαι…

Απόκριες!!! Έβαλα μια μάσκα και, τι θαύμα! Με ξαναβρήκα! Ξαναβρήκα το πρόσωπό μου! Κρυμμένη πίσω από τη μάσκα, επιτέλους, μπόρεσα να είμαι εγώ, να έχω το δικό μου πρόσωπο, να αναπνεύσω όλο το οξυγόνο που μου έλειπε! Ελευθερώθηκα από τους χιλιάδες ρόλους που τόσο καιρό παίζω με επιτυχία, και μπόρεσα να εκφραστώ, επιτέλους, χωρίς πρέπει και περιορισμούς!

Κοίτα να δεις που μια άθλια μάσκα, αστεία, ευτελής, έδειξε το πρόσωπό μου καλύτερα από τα επιτηδευμένα, πανάκριβα, λεπτοδουλεμένα προσωπεία που φορώ καθημερινά! Ή μήπως πάλι δεν είμαι εγώ αυτή;;;

Ξέρεις, όμως, κάτι; Κουράστηκα να μη με ξέρω. Και τώρα καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να με μάθουν και οι άλλοι… Είναι αδύνατον να ξέρεις κάποιον και να τον «βλέπεις», όταν ούτε καν αυτός δεν ξέρει τον εαυτό του και μάλιστα αλλάζει με τέτοια ταχύτητα και επιτυχία τόσα προσωπεία…

Τέλος, λοιπόν! Πετώ τα προσωπεία και τις μάσκες μου και ξεκινώ να με γνωρίσω…

Καλή Σαρακοστή και Καλή Ανάσταση!

Μαρία Παναγιωτάκη, 
φιλόλογος

Νηστεία ονομάζεται η αποχή του ανθρώπου από ορισμένες τροφές με σκοπό την τήρηση του θελήματος του Θεού και είναι μια διαδικασία επιλογής. Την νηστεία την δίδαξε στους ανθρώπους ο ίδιος ο Χριστός, καθώς νήστεψε σαράντα ημέρες, πριν ξεκινήσει τον δημόσιο βίο του. Όμως ένα ερώτημα που βασανίζει το μυαλό των πιστών είναι το πώς πρέπει να γίνεται η αληθινή νηστεία και τι προσφέρει. Διαβάστε περισσότερα…