«Επιστήμη και θυσία της ανθρώπινης ζωής στο όνομά της ή Επιστήμη στο πλαίσιο σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης;»

Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο το οποίο είχε ως θέμα τα παράνομα πειράματα σε ανθρώπους για την ανακάλυψη του φαρμάκου για τον καρκίνο. Η επιχείρηση ονομαζόταν «Ιφιγένεια» και το όνομα αυτό ήταν συμβολικό, καθώς, όπως η Ιφιγένεια θυσιάστηκε για το κοινό καλό, έτσι και κάποιοι άνθρωποι θα θυσιάζονταν για το κοινό καλό. Από τη ν πρώτη στιγμή μου γεννήθηκαν ερωτήματα, όπως μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, για να σώσει τη ζωή του; Υπάρχουν όρια στην ιατρική; Μπορεί αλόγιστα ο κάθε επιστήμονας να πειραματίζεται παράνομα στο όνομα του γενικού καλού; Πού σταματά η επιστημονική έρευνα και πού ξεκινά η ηθική; Μπορούν αυτά τα δύο να συνυπάρχουν; Διαβάστε περισσότερα…

Μέρος 1^ον
«Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την Εκκλησίαν και εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής… ο αγαπών την εαυτού γυναίκα εαυτόν αγαπά… και έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν».

Αυτά είναι δύο χαρακτηριστικά σημεία του αποστολικού αναγνώσματος (Εφεσ. 5,20-23) της ακολουθίας του γάμου.

Ο έρωτας

Ο άνθρωπος είναι ένα ον με δύο διαφορετικά φύλα, καθένα από τα οποία έχει δικά του χαρακτηριστικά, σωματικά και ψυχικά. Η συμπλήρωση του καθενός επιτυγχάνεται με τη συνάντηση με το αντίθετο φύλο, δηλαδή με το άνοιγμα σ’ ένα διαφορετικό κόσμο. Η έννοια του έρωτα για την Εκκλησία σχετίζεται με τ’ ολόψυχο δόσιμο του ενός προς τον άλλο, του γεμίσματος του ενός από τον άλλο. Η εγωιστική πράξη είναι ανέραστη πράξη. Διαβάστε περισσότερα…

(Τότε…)

Και έφεραν οι τρεις Μάγοι δώρα στο νεογέννητο Χριστό. Χρυσό, λίβανο και σμύρνα! Ο χρυσός, με τη λάμψη και τον αναλλοίωτο χαρακτήρα του, αποτελεί δώρο βασιλικής γέννησης. Ο λίβανος είναι δηλωτικός της θεϊκής ιδιότητας του Χριστού. Η σμύρνα της θνητής φύσης Του.

(Τώρα…)

Και όλοι μας επιδιώκουμε το χρυσό, το λίβανο και τη σμύρνα. Τα οποία τα μεταφράζουμε, κυρίως, σε χρήμα, δόξα, δύναμη… Και γεμίζουμε τα σπίτια μας και τις αγκαλιές μας με καταναλωτικά αγαθά, απόδειξη της αξίας μας, της δύναμης, της ικανότητάς μας. Και λάμπουν όλα και πιστοποιούν την ανωτερότητά μας. Διαβάστε περισσότερα…

Ήταν λέει, νύχτα Χριστουγέννων…

Και, ξάφνου, μόνος βρέθηκα σ’ ένα ελατόδασος!

Αγέρας κρύος φύσαγε, το χιόνι σκέπαζε τη γη.

Και μια παράξενη, απ’ άλλον κόσμο, άκουσα φωνή: Διαβάστε περισσότερα…

Πόσες απώλειες, άραγε, ερχόμαστε να προσμετρήσουμε στη ζωή μας!

Φαντάζομαι ότι κάποιες από αυτές θα έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή μας και θα αφήνουν ένα μνημονικό ίχνος στο νου και στην καρδιά μας…

Είναι εκείνες τις ώρες που βιαζόμαστε να καλύψουμε το κενό, να δώσουμε συνοχή και νόημα σε αυτό που διαιρεί τη θέση μας στη ζωή. Επιθυμούμε να σπρώξουμε την Απουσία με μια Παρουσία. Η θέση, όμως, είναι μοναδική, όπως και το πρόσωπο και η παρουσία του Άλλου στη ζωή μας. Θέλουμε να δώσουμε τα στοιχεία της ταυτότητας εκείνου που έφυγε σε αυτόν ή αυτήν που θα έρθει. Βιάζεσαι να αντικαταστήσεις…

Ο θάνατος μιας απουσίας δεν έχει τη δύναμη να αφανίσει. Το βλέπεις, άλλωστε, και σε απλά πράγματα. Αγγίζεις ένα αντικείμενο του προσώπου που έφυγε από τη ζωή σου ή απομακρύνθηκε από εσένα και κινητοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός μέσα σου. Ζωντανεύει η κίνησή του, η έκφρασή του, ο λόγος του. Η αγάπη έχει τυλίξει τη μορφή του, τις συνήθειές του, τη φωνή του, τους μορφασμούς του, τις αξίες του, τα ιδανικά του, τα πάντα σε μια νοσταλγική θύμηση μέσα σου, ώστε παίρνουν σάρκα και οστά.

Η αγάπη που φεύγει δεν εξαφανίζεται. Σου μιλά! Δεν καταργεί την παρουσία εκείνου τόσο εύκολα. Ακόμη και εάν επιθυμεί να είναι μακριά σου αυτή η Αγάπη, δε σε ταπεινώνει η απουσία της.

Σε δοξάζει το να αλλάξεις τη σχέση σου με το πένθος αυτής της απουσίας.

Είναι ο πρόδρομος της δικής σου ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ!

Ευάγγελος Ρέντας
Ψυχοπαιδαγωγείν