«Ἐπὶ τοῦ ΄Oρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς, ἐθεάσαντο».

Στις ανταύγειες της Θαβώριας φωτοχυσίας

Λουσμένοι πάνω στο Όρος Θαβώρ οι μαθητές του Κυρίου με τις ακτίνες του Ακτίστου θείου Φωτός, θαμπώθηκαν, μαγεύτηκαν, και δεν ήθελαν να φύγουν από κείνη την εξωκοσμική κατάσταση, που για λίγες στιγμές είχαν βιώσει! Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα έρχεται να μάς δείξει ότι ο σκοπός εκείνης της μοναδικής εμπειρίας δεν περιοριζόταν στην ενδυνάμωση μόνο των Αποστόλων, αλλά ήταν ευρύτερος- οικουμενικός.
Διαβάστε περισσότερα…

Στο δρόμο της ενότητας του Χριστού

«Αδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες…Οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ’ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ».

 Από την ημέρα της Πεντηκοστής, που το Άγιο Πνεύμα κατήλθε στους μαθητές και ιδρύθηκε επί της γης η Εκκλησία, ο Θεός καλεί όλους τους ανθρώπους σε ενότητα-μια δύναμη που συγκρατεί σε καταπληκτική αρμονία ολόκληρο το Σύμπαν! Όμως, η ομόνοια συχνά διαταρασσόταν στη ζωή των πιστών της Κορίνθου. Γράφει λοιπόν ο Παύλος την Επιστολή, για να θεραπεύσει τις πληγές που είχαν προκαλέσει τα απαράδεκτα σχίσματα και οι διαιρέσεις τους, και συγχρόνως να δώσει το «στίγμα» του κηρύγματός του και, θα λέγαμε, τη «γραμμή πλεύσης» της Εκκλησίας στον κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα…

«Ίνα ομοθυμαδόν δοξάζητε τον Θεόν»

Η Εκκλησία, καθώς γνωρίζουμε, δεν είναι οργάνωση, ούτε σωματείο, ούτε απλή ένωση ανθρώπων. Είναι Θεανθρώπινη κοινωνία, το Σώμα  του Χριστού, και τα μέλη Του, οι πιστοί. Είναι αυτονόητο λοιπόν να τους διακρίνει πνεύμα αγάπης, αλληλεγγύης, αδελφοσύνης. Στο σημερινό ανάγνωσμα έρχεται ο Απόστολος να μας παρακινήσει σε μια «επαναστατική» στάση ζωής. «Αδέλφια μου-λέει- εμείς οι δυνατοί οφείλομε να βαστάζουμε τις αδυναμίες των αδυνάτων και να  μην περιοριζόμαστε σε όσα είναι αρεστά στον εαυτό μας». Ποιοι λοιπόν είναι οι «δυνατοί» και ποιοι οι «αδύνατοι;

Κατά τη λογική του κόσμου, δυνατοί είναι όσοι διαθέτουν πλούτο, εξουσία, γνωριμίες, κοινωνικά αξιώματα κ. ά. Αλλά ο Κύριος διδάσκει να μην επιδιώκουν οι πιστοί την απόκτηση τέτοιας «δυνάμεως». Αντιθέτως, κήρυττε και εφάρμοζε πρώτος το πνεύμα διακονίας των ανθρώπων. Ο Παύλος εδώ εννοεί τους δυνατούς στην πίστη, που αγωνίζονται να τηρούν τις εντολές του Χριστού. Λοιπόν, οι χριστιανοί οφείλουν να φέρονται με καλοσύνη, καταδεκτικότητα, συμπάθεια. Να στηρίζουν και να βοηθούν τους άλλους. Έτσι, λέει, «ο καθένας από μας ας είναι αρεστός στον πλησίον για το καλό του και την οικοδομή του, διότι και ο Χριστός δεν ζήτησε εκείνα που ήταν αρεστά στον εαυτό Του»!

Διαβάστε περισσότερα…

Προφύλαξη από τους αιρετικούς, με την «υγιή» διδασκαλία

«Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· ­­καὶ περὶ τούτων ­βούλομαί σε ­διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ· μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ ­γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περι­ίστασο(απόφευγε)· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι».

Διαβάστε περισσότερα…

Με την ανθρώπινη ή τη θεία δικαιοσύνη;

«Ἀδελφοί, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ ἐστιν εἰς σωτηρίαν· ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν, ἀλλ᾿ οὐ κατ᾿ ἐπίγνωσιν. Ἀγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν».

          Ανάμεσα σ’ εκείνους τους λαούς που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε «μαρτυρικούς» είναι κι ο Εβραϊκός. Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής μάς βοηθάει όχι μόνο να κατανοήσουμε το δράμα του, αλλά, κυρίως, να χαράξομε σωστή πορεία και να προσεγγίσουμε τη σωτηρία μας σε στέρεη βάση. Ο Παύλος, έχοντας βαθιά γνώση του Ιουδαϊσμού, αντιπαραβάλλει το Νόμο προς τη Θεία Χάρη, για να φανεί η αξία της νέας εν Χριστώ ζωής, που ο ίδιος θαυματουργικά, με μοναδικό τρόπο γνώρισε, βιώνει και μαρτυρεί. Λυπάται βαθύτατα, που οι ομοεθνείς του, ενώ είχαν το Νόμο και επεδίωκαν να σωθούν με την τήρησή του, «σκόνταψαν», σαν σε πέτρα, στο  Χριστό και δεν πέτυχαν τη «δικαίωσή» τους (Κεφ. Θ΄).
Διαβάστε περισσότερα…