ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Α΄ Κορ. Α΄, 10-17)
Στο δρόμο της ενότητας του Χριστού
«Αδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες…Οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ’ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ».
Από την ημέρα της Πεντηκοστής, που το Άγιο Πνεύμα κατήλθε στους μαθητές και ιδρύθηκε επί της γης η Εκκλησία, ο Θεός καλεί όλους τους ανθρώπους σε ενότητα-μια δύναμη που συγκρατεί σε καταπληκτική αρμονία ολόκληρο το Σύμπαν! Όμως, η ομόνοια συχνά διαταρασσόταν στη ζωή των πιστών της Κορίνθου. Γράφει λοιπόν ο Παύλος την Επιστολή, για να θεραπεύσει τις πληγές που είχαν προκαλέσει τα απαράδεκτα σχίσματα και οι διαιρέσεις τους, και συγχρόνως να δώσει το «στίγμα» του κηρύγματός του και, θα λέγαμε, τη «γραμμή πλεύσης» της Εκκλησίας στον κόσμο.
Εξ αρχής προκαλεί θαυμασμό το ταπεινό φρόνημά του Αποστόλου. Χωρίς τη συγκατάβαση, που πρώτος έδειξε ο Κύριος, ερχόμενος ως άνθρωπος ανάμεσά μας, χωρίς ταπείνωση, πώς θα βρεθεί «τόπος» φιλοξενίας Του στην ψυχή μας; Με την επίκληση του ονόματός Του θαυματουργούσαν οι Απόστολοι, και οι χριστιανοί το νιώθουν σαν το αίμα που ζωογονεί την ύπαρξή τους. Λοιπόν, σ’ αυτό οικοδομεί τις σκέψεις και τις παραινέσεις του ο Απόστολος-όλη τη ζωή του. Προφανώς είχε πληροφορηθεί για το χωρισμό των πιστών σε οπαδούς, δικούς του, του Πέτρου και του Απολλώ-ενός δυναμικού κήρυκα του Ευαγγελίου! Με δραματικό τόνο ρωτάει: «Διαμοιράστηκε, λοιπόν, ὁ Χριστός; Μήπως ὁ Παύλος είναι που πέθανε πάνω στο σταυρό, για να σάς σώσει; Ἤ μήπως στο όνομα τού Παύλου βαπτιστήκατε»; Και προτρέπει πατρικά: «να είστε όλοι σύμφωνοι μεταξύ σας…αρμονικά ενωμένοι, με το ίδιο φρόνημα και με τις ίδιες γνώμες και αποφάσεις».
Είναι φανερό ότι κυριαρχούσαν: η προσωπολατρία, ο φατριασμός, ο φανατισμός, κι έτσι, όπως βλέπουμε και σήμερα, έρχεται η διάσπαση της ενότητας, η καταστροφή των αδελφικών δεσμών, η ναρκοθέτηση της εκκλησιαστικής ζωής και της σωτηρίας των ανθρώπων. Το ζήτημα της ενότητας της Εκκλησίας, που με τόση ένταση είχε εκφράσει ο Κύριος στην Αρχιερατική Του προσευχή, απασχόλησε πολύ και τον Παύλο, κι αυτό φαίνεται στις Επιστολές του. Η εικόνα της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού- που είναι η Κεφαλή του και τα μέλη του οι πιστοί-μας βοηθάει να προσανατολιστούμε για την οικοδόμηση αυτής της ενότητας: «εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων… καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν» (Εφ. Δ΄, 5-6).
Αντιλαμβανόμαστε ότι στέρεα και κύρια βάση της εκκλησιαστικής ενότητας αποτελεί η κοινή, ορθή Πίστη. Χωρίς αυτή, δημιουργούνται ατελείωτα σχίσματα, διαιρέσεις, ομολογίες, θρησκευτικές κοινότητες με «εκκλησιαστικές» ονομασίες. Εδώ όμως προβάλλει η ανάγκη της σωστής διαποίμανσης και διακονίας των πιστών, και ως συνέπεια των αληθινών, πνευματικών δεσμών τους έρχεται η αλληλεξάρτηση και αμοιβαιότητά τους. Μ’ άλλα λόγια: η έμπρακτη, γνήσια αγάπη που δίδαξε κι έδειξε ο Χριστός και είχαν οι πρώτοι χριστιανοί, με την ενότητα πίστεως και ζωής, λατρείας και καθημερινότητας, την πραγματική αδελφοσύνη, με την κοινοκτημοσύνη και τις περίφημες «Αγάπες».
Το ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα βρίσκεται στους αντίποδες του ατομικισμού, του εγωκεντρισμού και του κοσμικού τρόπου ζωής και ήθους. Οι Απόστολοι ένιωθαν ως απλοί διάκονοι του Χριστού, στο γνήσιο πνεύμα του Ευαγγελίου. Γι’ αυτό ο Παύλος δηλώνει ότι δεν κηρύττει ανθρώπινες φιλοσοφίες, αλλά τον Εσταυρωμένο Χριστό, τη «σοφία» και δύναμη του Θεού, που αποδείχτηκε με την Ανάστασή Του. Αυτό το δρόμο ακολούθησαν οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας. Αυτό το κενωτικό, αγαπητικό, πνεύμα ταπεινώσεως και ελέους ελκύει τη Θεία Χάρη, που αναδεικνύει τα εκπληκτικά χαρίσματα και λάμπει στα πρόσωπα των Αγίων και των συγχρόνων Γερόντων της Ορθοδοξίας.
Την επικαιρότητα του Λόγου του Θεού διαλαλούν οι τραγικές καταστάσεις, στις οποίες μας οδηγούν τα μίση, οι εχθρότητες, το υλιστικό πνεύμα, η λατρεία του χρήματος και το θράσος των εμπνευστών της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» του κόσμου. Άραγε, ποιο είναι το χρέος των χριστιανών, όταν υπερφίαλοι, νοσηροί εγκέφαλοι, υπό τον μανδύα της «επιστήμης», με την αλόγιστη, σατανική χρήση της περίφημης «Τεχνητής Νοημοσύνης», ως «υπεράνθρωπης οντότητας», οραματίζονται την «ανασύνταξη» της Αγίας Γραφής και «ενοποιημένες, σωστές θρησκείες»; Μήπως τα αλυσιδωτά δραματικά γεγονότα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι «σημεία των καιρών»; Επείγουσα ανάγκη, φίλοι μου, προβάλλει σήμερα: ο επανευαγγελισμός του λαού και το πατρικό-μητρικό αγκάλιασμα των νέων και των παιδιών μας. Μακάρι, οι μεν ποιμένες μας να ήταν συνεπείς στις ευθύνες τους, οι δε πιστοί να συνειδητοποιούσαν ποια δύναμη φέρουν μέσα τους με το Βάπτισμα και τίνος Πνεύματος «ναοί» έχουν κληθεί να είναι!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
