ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ TOY KYΡIOY(Πέτρ. Β’, Α΄ 10-19)
«Ἐπὶ τοῦ ΄Oρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς, ἐθεάσαντο».
Στις ανταύγειες της Θαβώριας φωτοχυσίας
Λουσμένοι πάνω στο Όρος Θαβώρ οι μαθητές του Κυρίου με τις ακτίνες του Ακτίστου θείου Φωτός, θαμπώθηκαν, μαγεύτηκαν, και δεν ήθελαν να φύγουν από κείνη την εξωκοσμική κατάσταση, που για λίγες στιγμές είχαν βιώσει! Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα έρχεται να μάς δείξει ότι ο σκοπός εκείνης της μοναδικής εμπειρίας δεν περιοριζόταν στην ενδυνάμωση μόνο των Αποστόλων, αλλά ήταν ευρύτερος- οικουμενικός.
Προβάλλει λοιπόν, φίλοι μου, μπροστά μας η σεβάσμια μορφή του Αποστόλου Πέτρου, που αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή της Πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, αναλώνοντας όλες του τις δυνάμεις στη διακονία του έργου του πολυαγαπημένου του Κυρίου, ώσπου να γνωρίσει το σταυρικό θάνατο στη Ρώμη, για τη θερμή πίστη και την αφοσίωσή του σε Κείνον. Η Β΄ Επιστολή του, αν και απευθύνεται σε Εκκλησίες της Μικράς Ασίας, αφορά όλους τους χριστιανούς. Έγνοια και καημός του Αποστόλου είναι η διαποίμανση των πιστών, η προστασία τους από τη δράση των αδίστακτων ψευδοδιδασκάλων και τελικά, η προετοιμασία τους για τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού.
Από την αρχή της Επιστολής, ο Πέτρος θέτει τα θεμέλια της πνευματικής προόδου των χριστιανών, που δε θα μπορούσαν να είναι άλλα, από την οικοδόμηση της πίστης πάνω στον «ακρογωνιαίο λίθο» της Εκκλησίας, τον Ιησού Χριστό. Λοιπόν, ο «λαός του Θεού», το «βασίλειον ιεράτευμα», έχει σπουδαία «κλήση και εκλογή», τις οποίες καλείται να καταστήσει ασφαλείς και σταθερές, με την απόκτηση σπουδαίων αρετών, που αναφέρει παραπάνω, όπως: η γνώση του θελήματος του Θεού, η εγκράτεια, η υπομονή, η ευσέβεια, η αγάπη προς τον πλησίον κ. ά. Έτσι θα σωθούν οι χριστιανοί και θα είναι ανοιχτή διάπλατα η είσοδος στη Βασιλεία του Κυρίου.
Στη συνέχεια λέει ότι δεν θα αμελήσει να τους υπενθυμίζει πάντοτε αυτά τα πράγματα, όσο βρίσκεται σε τούτη τη ζωή, κι ακόμα παραπέρα: ενθαρρύνει τους πιστούς, λέγοντας ότι θα φροντίσει ώστε, όποτε το καλεί η ανάγκη, να φέρνουν στη θύμησή τους τις αλήθειες αυτές και μετά το θάνατό του! Είναι όντως αξιοθαύμαστος ο ζήλος των Αποστόλων, που, ενώ προαισθάνονται, ή έχουν πληροφορηθεί από το Χριστό-όπως ο Πέτρος διαβεβαιώνει εδώ- το επικείμενο τέλος τους, δεν παύουν να αγωνίζονται με ανεξάντλητη υπομονή για τη στήριξη των πιστών στο δύσκολο αγώνα τους και στην ενδυνάμωση της πίστεώς τους.
Είπαμε στην αρχή για την ασύστολη δράση των αιρετικών στα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Ψευτοφιλοσοφίες κυκλοφορούσαν πάντα, και δυστυχώς αυτό συμβαίνει και σήμερα, με εγγράμματους, «σοφούς» και διανοούμενους, που προέρχονται ακόμα κι από τα «σπλάχνα» της Εκκλησίας κι επηρεάζουν πολλούς με τα παραμύθια τους, οδηγώντας τους στην πλάνη, στις αιρέσεις, στην άρνηση του Χριστού και της Εκκλησίας. Ας προσέξουμε όμως τον Απόστολο, που έρχεται να διαχωρίσει τη θέση του από τις κοσμικές γνώσεις και αντιλήψεις, και με σαφήνεια να δηλώσει: «Δε σας γνωρίσαμε τη δύναμη και τη μέλλουσα ένδοξη Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ακολουθώντας μύθους πλεγμένους με φαινομενική σοφία, αλλά αφού είδαμε με τα μάτια μας το μεγαλείο Εκείνου». Ακόμα, μαρτυρεί ότι άκουσαν την ουράνια φωνή οι μαθητές που ήταν με τον Κύριο στο Θαβώρ, που αγιάστηκε με το πέρασμα και τη Μεταμόρφωσή Του.
Ποιος, αλήθεια, μπορεί να φανταστεί την ομορφιά εκείνου του Φωτός, ή τη γλυκύτητα της θεϊκής φωνής, που έσεισε το άγιο βουνό; Από κείνες τις συγκλονιστικές στιγμές οι μαθητές αρχίζουν να γεύονται τους εσχατολογικούς καρπούς της Μεταμορφώσεως, που θα ωριμάσουν αργότερα στον εσωτερικό τους κόσμο. Σαν υψιπέτες αετοί, οι Απόστολοι βλέπουν το φως που έρχεται από τη νοητή Ανατολή και μας καλούν να τους ακολουθήσομε στην απόλαυση της αιώνιας φωτοχυσίας. Ο Απόστολος μάς διαβεβαιώνει : «Και έτσι έχουμε βεβαιότερο τον προφητικό λόγο… όπως σε λύχνο που φέγγει σε σκοτάδι, ωσότου η ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας λάμψει και ο αυγερινός που φέρνει το φως (ο Χριστός) ανατείλει στις καρδιές σας».
Τελειώνοντας, αγαπητοί μου, ευχόμαστε, η φωτοφόρος Εορτή της Μεταμορφώσεως να μας οδηγήσει σε κείνη την πορεία προς το φως της Πίστεως, που δοκιμάζεται πολύ στους κρίσιμους, «αποκαλυπτικούς» καιρούς μας. Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης λέει: «Να παρακαλούμε τον Χριστό να μας προσθέση πίστη και να μας την αυξήση. Μεγάλο πράγμα η πίστη! Πρέπει να αφεθούμε με εμπιστοσύνη στον Θεό να κατευθύνη τα πράγματα και εμείς να κάνουμε το χρέος μας με φιλότιμο. Αν ο άνθρωπος δεν εμπιστευθή στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψη τελείως τον εαυτό του στα χέρια Του, θα βασανίζεται.
“Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν” (Λουκ. ιζ΄ 5). Αμήν!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
