Στη μαθητεία και διακονία του Λόγου του Θεού

«Κατ’ ἀρχάς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσιν οἱ οὐρανοί… Δια τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι».

Τούτα τα λόγια του Αποστόλου μάς φέρνουν συνειρμικά στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής,τη Γένεση, όπου προβάλλει η μεγαλειώδης διήγηση της δημιουργίας του Σύμπαντος, με τελευταίο τον άνθρωπο, που κατέχει ξεχωριστή θέση, ως η  «κορωνίδα» της Κτίσεως, ο «σύνδεσμος» του ορατού με τον αόρατο κόσμο. Στο σημερινό ανάγνωσμα ο Παύλος διατρανώνει το μεγαλείο του Ιησού Χριστού, για να μας θέσει, τελικά, ενώπιον της μεγάλης μας ευθύνης για όσα συμβαίνουν τριγύρω μας και για την τήρηση του λόγου του Θεού, τόσο επίκαιρου σήμερα, που ο άνθρωπος, θαμπωμένος από τις επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις του, έχει αποΐεροποιήσει τον κόσμο, εκτοπίζοντας ολοένα και περισσότερο το Θεό από τη σκέψη και τη ζωή του.
Διαβάστε περισσότερα…

Αναστημένοι με τη ζωοφόρο πίστη στο Θεό

«Αυτοί, χάρη στην πίστη τους υπέταξαν βασίλεια, κυβέρνησαν με δικαιοσύνη, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λιονταριών,  έσβησαν μεγάλες φωτιές, έγιναν καλά από αρρώστιες, αναδείχθηκαν δυνατοί στον πόλεμο… Μερικές γυναίκες πήραν πάλι ζωντανούς, με ανάσταση, τους νεκρούς τους. Άλλοι δε δέθηκαν και υπέμειναν το φοβερό μαρτύριο μέχρι θανάτου, για να επιτύχουν ανάσταση ασυγκρίτως καλύτερη από την παρούσα ζωή. Άλλοι δε δοκίμασαν εμπαιγμούς και μαστιγώσεις, ακόμη δε δεσμά και φυλακίσεις.  Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν με μαχαίρια, περιπλανήθηκαν, έζησαν με στερήσεις, υπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις και κακουχίες-κι ήταν ανάξιος μπροστά τους ολόκληρος ο κόσμος- περιπλανώμενοι σε ερημιές και βουνά, σε σπηλιές και στις τρύπες της γης»!

Διαβάστε περισσότερα…

Στη χαραυγή της καινούργιας Ημέρας

«Ἀδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν… ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν».

          Φτάσαμε, φίλοι μου, με τη δύναμη του Θεού, στα πρόθυρα («προπύλαια») της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της πιο ωραίας και κατανυκτικής περιόδου του Εκκλησιαστικού Έτους, που μας προετοιμάζει για τον εορτασμό του Πάσχα. Τούτη την Κυριακή, της Τυρινής, η Εκκλησία  φέρνει πολύ παραστατικά μπροστά μας την απώλεια του Παραδείσου, που είχε τραγικές συνέπειες για το ανθρώπινο γένος- και σ’ όλη την Κτίση. Το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας έρχεται να μας δείξει το δρόμο της επιστροφής στο «αρχαίον κάλλος»- το μοναδικό, συγκεκριμένο «τρόπο θεραπείας», που μπορεί να λυτρώσει την ανθρωπότητα από τα δεινά της, υποδεικνύοντας της την Αιώνια ζωή.
Διαβάστε περισσότερα…

«Όχι» στο σκανδαλισμό- «Ναι» στην εν Χριστώ αγάπη

«Ἀδελφοί, βλέπετε μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν…Καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι᾽ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν, εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε. Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω».

          Με πολλή σοφία και πολλούς τρόπους η Εκκλησία παιδαγωγεί τους ανθρώπους, ώστε να τους προσελκύει στο κέντρο της, που είναι ο Χριστός. Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα έρχεται να φωτίσει τις σχέσεις των ανθρώπων, καθώς πλησιάζει η Μ. Σαρακοστή- περίοδος έντονου πνευματικού αγώνα. Η αφορμή δόθηκε από τη βρώση των ειδωλοθύτων, των κρεάτων δηλαδή που προέρχονταν από τις θυσίες των ειδωλολατρών κι είχε διχάσει τους πιστούς της Εκκλησίας της Κορίνθου. Τη σύγχυση αυτή ήθελε να διαλύσει ο Απόστολος, φωτίζοντας έτσι και τις γενικότερες σχέσεις, διαχρονικά, στις ανθρώπινες κοινωνίες.
Διαβάστε περισσότερα…

Το σώμα μας- θυσία ζωντανή, «λουλούδι του Θεού»

          Όταν ο Θεός ευλόγησε τον Αδάμ και την Εύα να «αυξάνονται και να πληθύνονται», ασφαλώς δεν εννοούσε μόνο τον αριθμητικό πολλαπλασιασμό τους. Όφειλαν, με την άμεση επικοινωνία μαζί Του και με τον αγώνα τους, να προοδεύουν πνευματικά. Από το «κατ’ εικόνα» θα έφταναν στην «ομοίωσή» Του. Όμως, αλίμονο! Με την απώλεια του Παραδείσου, οι σχέσεις με το Δημιουργό, μεταξύ τους και με τον κόσμο διαταράχτηκαν δραματικά. Σώματα και ψυχές «επαναστάτησαν», έχασαν τον προσανατολισμό τους. Κι έφτιαξαν οι άνθρωποι μυθολογίες και παράδοξες θεωρίες περί ανάγκης «απελευθερώσεως» της ψυχής από το «σώμα-φυλακή» της,  επιστροφής στον «κόσμο των ιδεών», κ.ά.
Διαβάστε περισσότερα…