AΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΜΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (Α΄ Κορ. στ΄, 12-20)

Το σώμα μας- θυσία ζωντανή, «λουλούδι του Θεού»

          Όταν ο Θεός ευλόγησε τον Αδάμ και την Εύα να «αυξάνονται και να πληθύνονται», ασφαλώς δεν εννοούσε μόνο τον αριθμητικό πολλαπλασιασμό τους. Όφειλαν, με την άμεση επικοινωνία μαζί Του και με τον αγώνα τους, να προοδεύουν πνευματικά. Από το «κατ’ εικόνα» θα έφταναν στην «ομοίωσή» Του. Όμως, αλίμονο! Με την απώλεια του Παραδείσου, οι σχέσεις με το Δημιουργό, μεταξύ τους και με τον κόσμο διαταράχτηκαν δραματικά. Σώματα και ψυχές «επαναστάτησαν», έχασαν τον προσανατολισμό τους. Κι έφτιαξαν οι άνθρωποι μυθολογίες και παράδοξες θεωρίες περί ανάγκης «απελευθερώσεως» της ψυχής από το «σώμα-φυλακή» της,  επιστροφής στον «κόσμο των ιδεών», κ.ά.

Ήρθε όμως ο Χριστός στη γη να διώξει τις πλάνες, να ανοίξει τις πύλες της ουράνιας πραγματικότητας, να δείξει το δρόμο της Βασιλείας Του. Σήμερα λοιπόν ο Απόστολος μάς διαφωτίζει για την πραγματική αξία του σώματος, την τιμή και το δοξασμό που το περιμένει. Ιδού τώρα πώς εκτυλίσσεται σταδιακά  ενώπιόν μας η σκέψη του. Πρώτα πρώτα, δηλώνει την αυτοκυριαρχία του απέναντι στους πειρασμούς και στις προκλήσεις που δέχεται κατά τη διάδοση του Ευαγγελίου. Αυτός βιώνει την αγάπη και την «κατά Χριστόν» ελευθερία. Μακάρι βέβαια να τον μιμούμασταν κι εμείς, που νιώθουμε παγιδευμένοι στα άγχη της καθημερινότητας, με τις ατέλειωτες υποχρεώσεις, συχνά και υπερβολικές απαιτήσεις,  ακόμα και των πιο οικείων μας προσώπων!

Περνώντας ύστερα στο θέμα της διατροφής, ο Παύλος υπογραμμίζει ότι δεν πρέπει αυτό να μας απασχολεί σε υπερβολικό βαθμό. Μπορούμε να τρώμε ό,τι θέλομε, για να αναπτυχθεί και να συντηρηθεί το σώμα, αλλά να μη φτάνομε στη γαστριμαργία. Άλλωστε, θα έλθει η ώρα που όλα θα καταργηθούν- με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Τότε κι εμείς θα αναστηθούμε, όπως αναστήθηκε Εκείνος, καθώς  άλλωστε και στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε. Εδώ λοιπόν προκύπτει ένα σοβαρό ζήτημα: τι είναι το  σώμα, τι το περιμένει; Εμείς γνωρίζομε από την Αγία Γραφή ότι, αφού ο Θεός έπλασε το σώμα του ανθρώπου, ενεφύσησε σ’ αυτό τη θεοειδή ψυχή του. Πρόκειται για το μοναδικό ψυχοσωματικό  ον στο Σύμπαν! Όμως, η Πτώση των Πρωτοπλάστων είχε τραγικές συνέπειες και στο ταλαίπωρο σώμα: πόνος, ασθένειες, αδυναμίες-«πτώσεις», πάθη, το ταλαιπωρούν, μέχρι τον (πρόσκαιρο) χωρισμό του από την ψυχή, κατά τη φρικτή ώρα του θανάτου!

Αλλά ο Παύλος αναπτύσσει με τόση σαφήνεια τη χριστιανική διδασκαλία: τα σώματά μας είναι μέλη του Χριστού, ναοί-κατοικητήρια- του Αγίου Πνεύματος.  Άρα, στο Θεό ανήκουμε κι όχι στους εαυτούς μας. Πώς να το δεχτεί όμως αυτό ο σύγχρονος άνθρωπος, που έχει εκδιώξει από τη ζωή του το Θεό, διεκδικώντας ατέλειωτα «δικαιώματα», ενώ ολοένα και περισσότερο σκλαβώνεται στις «φυλακές» των παθών και των αμαρτιών του;  Μα οι χριστιανοί, με το Βάπτισμα και το Χρίσμα λαμβάνουν τη θεία Χάρη, που ανανεώνεται διαρκώς με τα Ιερά Μυστήρια και μάλιστα με την μοναδική «πηγή» όλων: τη Θεία Ευχαριστία, στην οποία απολαμβάνουν, ήδη από εδώ, τα μέλλοντα αγαθά, στη Θεοκοινωνία των ζώντων και κεκοιμημένων-της Ουράνιας Βασιλείας!

Εύκολα μπορούμε τώρα να αντιληφθούμε πόσο μεγάλη αξία δίνει η Εκκλησία μας στο σώμα, με τέτοιαν ιερότητα, τόση τιμή και δόξα που ο Κύριος του επιφυλάσσει. Έτσι, και ο θεοδίδακτος Απόστολος, γράφοντας προς τους χριστιανούς της Κορίνθου, τους ζητάει, πέρα από τις απαραίτητες φροντίδες, να σεβαστούν το σώμα τους και να μην το εκθέτουν στην πορνεία και στην έκλυτη ζωή, που ως γνωστόν ήταν πολύ διαδεδομένα στην πόλη  την εποχή εκείνη. Kαταλαβαίνομε ότι, όπως όλα, έτσι και οι σχέσεις των δύο φύλων, με τη χριστιανική διδασκαλία φωτίζονται εντελώς διαφορετικά και μάλιστα στο μέγα Μυστήριο του Γάμου, που ο Κύριος το τίμησε ιδιαιτέρως με την παρουσία Του, ο δε Παύλος το ανυψώνει μέχρι τον εικονισμό των σχέσεων Χριστού και Εκκλησίας!

O Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς διηγείται την εξής διδακτική και χαριτωμένη ιστορία. Σε μια γριούλα που τη βασάνιζε το ερώτημα, «πώς ο Θεός θα αναστήσει τα γέρικα και μαραμένα σώματα», απάντησε: «Όπως το λουλούδι με την ομορφιά του υπερβαίνει τη ρίζα, έτσι τα αναστημένα σώματα, με την ομορφιά τους, θα υπερβαίνουν τα γήινα σώματά μας. Χαίρε κόρη του αναστημένου Κυρίου! Και με χαρά να μεταλαμβάνεις το σώμα και το αίμα του Χριστού. Με τούτο θα ετοιμάσεις το ουράνιο σώμα, παρόμοιο με το δικό Του, το οποίο κατά τη δύναμη και το κάλλος υπερβαίνει οτιδήποτε σ’ αυτό τον κόσμο, που μπορεί να ιδωθεί με το μάτι και να ονειρευθεί στον ύπνο» («Δε φτάνει μόνο η πίστη», σελ. 25-26).

Κυριακή του Ασώτου, φίλοι μου, σήμερα, θα ευχόμασταν να  μιμηθούμε αυτό τον ταλαίπωρο νέο του Ευαγγελίου, επιστρέφοντας στην αγκαλιά του Σπλαχνικού μας Πατέρα. Ας ακούσομε τον Απόστολο, που μας παρακινεί να δοξάζουμε τον Κύριο με το σώμα και το πνεύμα, αφού αυτά του ανήκουν, ώστε να τα προσφέρομε ως «θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον τω Θεώ» (Ρωμ. Ιβ΄, 1). Αμήν!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος