ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (Ρωμ. ΙΓ΄11-ΙΔ΄4)
Στη χαραυγή της καινούργιας Ημέρας
«Ἀδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν… ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν».
Φτάσαμε, φίλοι μου, με τη δύναμη του Θεού, στα πρόθυρα («προπύλαια») της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της πιο ωραίας και κατανυκτικής περιόδου του Εκκλησιαστικού Έτους, που μας προετοιμάζει για τον εορτασμό του Πάσχα. Τούτη την Κυριακή, της Τυρινής, η Εκκλησία φέρνει πολύ παραστατικά μπροστά μας την απώλεια του Παραδείσου, που είχε τραγικές συνέπειες για το ανθρώπινο γένος- και σ’ όλη την Κτίση. Το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας έρχεται να μας δείξει το δρόμο της επιστροφής στο «αρχαίον κάλλος»- το μοναδικό, συγκεκριμένο «τρόπο θεραπείας», που μπορεί να λυτρώσει την ανθρωπότητα από τα δεινά της, υποδεικνύοντας της την Αιώνια ζωή.
Ήδη στους προηγούμενους στίχους ο Παύλος έχει μιλήσει για την αγάπη ως το υπέρτατο καθήκον προς τους συνανθρώπους μας και τη βάση οικοδόμησης της νέας εν Χριστώ κοινωνίας. Τώρα μάς λέει ότι οφείλομε να παρατηρούμε καλά την εποχή μας, γιατί είναι πια ώρα να σηκωθούμε από τον ύπνο, καθώς είναι πολύ κοντά η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Να μετανοούμε παρακαλούσε ο Κύριος από την πρώτη στιγμή της δημόσιας δράσης Του, γιατί «ήγγικεν η Βασιλεία των ουρανών». «Πλησιάζει η ημέρα», λέει κι ο Απόστολος, αν και κανείς δε γνωρίζει-ούτε οι άγγελοι- πότε έρχεται ο Χριστός. Και θυμόμαστε τις ωραιότατες Παραβολές Του σχετικά με την ανάγκη επαγρύπνησής μας για την έλευσή Του. Οφείλομε λοιπόν να είμαστε σε συνεχή ετοιμότητα, και για έναν εξ ίσου σοβαρό, ακόμη, λόγο: γιατί αγνοούμε την ώρα και τη στιγμή του προσωπικού μας τέλους, του πρόσκαιρου τούτου βίου.
Πρώτη μας φροντίδα, κατά τον Παύλο, είναι να αποβάλουμε τα «έργα του σκότους», που είναι αποτέλεσμα του σκοτασμού του νου από την άγνοια του Νόμου του Θεού και τα πάθη, που επιφέρουν ακόμα μεγαλύτερη συσκότιση, για να οδηγήσουν τελικά τον άνθρωπο στον αιώνιο Άδη! Κι αναφέρει μερικά σκοτεινά έργα, όπως: τα φαγοπότια με άσεμνα τραγούδια και μεθύσια, οι αισχρές και ασελγείς πράξεις, οι φιλονικίες και ζηλοτυπίες. Άραγε, τί θα έλεγε σήμερα, που η διαφθορά, η βία, η βαρβαρότητα, οι κτηνωδίες, η εγκληματικότητα, οι πάσης φύσεως ανηθικότητες, δείχνουν να κυριαρχούν; Ακολουθεί όμως το δεύτερο στάδιο: η «ένδυση» με τα «όπλα του φωτός», δηλαδή με τις χριστιανικές αρετές, όπως οι εξής-που ακούμε σ’ έναν ωραιότατο ύμνο σήμερα, στην πάλη μας εναντίον του Διαβόλου: η «πανοπλία» του σταυρού, η πίστη, η προσευχή, η νηστεία και η ελεημοσύνη.
Εδώ βέβαια ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυνος, που απειλεί να ναρκοθετήσει και να μηδενίσει όλες τις καλές προσπάθειες, όλο τον πνευματικό μας αγώνα: είναι η αυτονόμηση των «καλών πράξεων», η εξωτερική τήρηση κάποιων εντολών, χωρίς βαθύτερη, εσωτερική ανατροπή και αναγέννηση με την πνοή και τις ενέργειες της άκτιστης Χάρης του Θεού. Πρόκειται για την τυπολατρία, γνωστή και ως «ευσεβισμό», ή τον Φαρισαϊσμό, που ο Κύριος κατέκρινε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κατάσταση ανάμεσα στους ανθρώπους. Εδώ ακριβώς έρχεται ο Παύλος να μας προτρέψει: «να φορέσετε σαν ένδυμά σας τον Ἰησοῦ Χριστό». Στη σημερινή περικοπή αναφέρονται κι άλλα σπουδαία ζητήματα της χριστιανικής ζωής, όπως: η στήριξη των «ασθενών» στην πίστη, η αποφυγή της κατακρίσεως, ο αλληλοσεβασμός και η ανεκτικότητα όλων των ανθρώπων, με την αγάπη του Χριστού. Αξίζει να προσέξουμε ιδιαιτέρως το σημείο που ο Απόστολος λέει: «Ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν». Μάς παρακινεί δηλαδή να φερόμαστε με ευπρέπεια, όπως συμπεριφέρεται κανείς την ημέρα, δηλαδή φανερά, οπότε τα βλέμματα όλων τον παρακολουθούν!
Όταν ανατέλλει ο ήλιος, τα σκοτάδια διαλύονται και όλα λάμπουν στο φως. Ο Χριστιανισμός είναι η Αποκάλυψη του Θεού, που δεν απευθύνεται σε κάποιες ελίτ, σε «μυστικές» οργανώσεις και «κλειστές» ομάδες ανθρώπων. Τέτοιες νοοτροπίες, δυστυχώς, παρατηρούνται συχνά και στον εκκλησιαστικό χώρο, σε αντίθεση με την «ανοικτή» διδασκαλία του Κυρίου και τη ζωή των Αγίων. Είμαστε μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και γι’ αυτό είναι εντελώς παράλογη και αντιχριστιανική-ίσως σκόπιμη και ύπουλη- η περιθωριοποίηση της Πίστης μας, ως δήθεν ατομικής υπόθεσης, που φαίνεται να προωθείται δια μέσου και της «Εθνικής Παιδείας» μας! Αι λοιπόν, φτάνουν πια οι ιδιωτικοποιήσεις βασικών τομέων της κοινωνικής και εθνικής ζωής και τα…ξεπουλήματα τόσων τιμαλφών του Έθνους! Μακάρι, αγαπητοί μου, στις δυσκολίες της ζωής μας, να στρεφόμαστε στον Ιησού Χριστό, που είπε: «Εγώ είμαι το Φως του κόσμου. Εκείνος που με ακολουθεί, δεν θα περιπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως της Ζωής»!
Καλή Σαρακοστή. Νίκος Σιγανός, θεολόγος
