ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (Εβρ. ια΄, 24-26, 32-40)
Αναστημένοι με τη ζωοφόρο πίστη στο Θεό
«Αυτοί, χάρη στην πίστη τους υπέταξαν βασίλεια, κυβέρνησαν με δικαιοσύνη, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λιονταριών, έσβησαν μεγάλες φωτιές, έγιναν καλά από αρρώστιες, αναδείχθηκαν δυνατοί στον πόλεμο… Μερικές γυναίκες πήραν πάλι ζωντανούς, με ανάσταση, τους νεκρούς τους. Άλλοι δε δέθηκαν και υπέμειναν το φοβερό μαρτύριο μέχρι θανάτου, για να επιτύχουν ανάσταση ασυγκρίτως καλύτερη από την παρούσα ζωή. Άλλοι δε δοκίμασαν εμπαιγμούς και μαστιγώσεις, ακόμη δε δεσμά και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν με μαχαίρια, περιπλανήθηκαν, έζησαν με στερήσεις, υπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις και κακουχίες-κι ήταν ανάξιος μπροστά τους ολόκληρος ο κόσμος- περιπλανώμενοι σε ερημιές και βουνά, σε σπηλιές και στις τρύπες της γης»!
Δεν ξέρω, αγαπητοί μου, αν άλλο αποστολικό ανάγνωσμα συναγωνίζεται το επικό μεγαλείο του σημερινού. Είναι πάντως ενδεικτικό της μεγάλης σημασίας που του αποδίδεται στη Λατρεία, το ότι απαγγέλλεται μερικές πολύ σημαντικές Κυριακές, ιδιαιτέρως σε μνήμες Αγίων Πατέρων, κατά τη διάρκεια του Εκκλησιαστικού Έτους. Θεωρούμε λοιπόν μια καλή ευκαιρία να σταθούμε στο εξαιρετικό αυτό κείμενο, ιδιαιτέρως σήμερα, στη μεγάλη Γιορτή της Ορθοδοξίας.
Μάς εντυπωσιάζει εξ αρχής η βαρύτητα που δίνει ο Απόστολος στην εκπληκτική δύναμη της πίστεως. Και προβάλλουν μπροστά μας από τα βάθη της Ιστορίας οι μεγαλύτερες προσωπικότητες της Παλαιάς Διαθήκης: Πατριάρχες, Προφήτες, Άγιοι, μάρτυρες πολλών θαυμαστών γεγονότων. Όλη η σαραντάχρονη πορεία των Ισραηλιτών στην έρημο και η επάνοδος στην πατρίδα τους ήταν γεμάτη από θαυμαστές επεμβάσεις του Θεού. Για να ακολουθήσει στη διήγηση πλήθος σπουδαίων αντρών και γυναικών, με αξιοθαύμαστα κατορθώματα, που οφείλονταν στη μεγάλη τους πίστη. Πώς εξηγούνται όμως όλα τούτα; Γιατί τα εκθέτει ο Απόστολος;
Είναι βέβαια γνωστό ότι η αναζήτηση του Θεού αποτελεί καθολικό, πανανθρώπινο φαινόμενο. «Προίκα» πολύτιμη, εμφυτευμένη στην ένθεη ψυχή εξ αρχής της δημιουργίας του ανθρώπου- με ιδιαίτερο «τόπο» στον εγκέφαλό του! Κι αναδεικνύεται αυτή η «πείνα» και «δίψα» μετά την Πτώση, με την υπόσχεση για τη μέλλουσα σωτηρία των ανθρώπων. Γενιές πολλές ήρθαν κι έφυγαν από τη γη, με κείνη την πολύτιμη επαγγελία, που κληροδοτήθηκε ως υπέρτατη προσδοκία του Αναμενόμενου Σωτήρα. Έχοντας υπόψη μας αυτά, και το όλο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων, ίσως μπορέσουμε να εξηγήσουμε τη δύναμη της πίστης των μεγάλων προσωπικοτήτων που περιγράφει ο Παύλος. Αξίζει ωστόσο να προσέξουμε τους τελευταίους στίχους της περικοπής, όπου συνδέει όλα τα απίστευτα μαρτύρια και ανδραγαθήματα εκείνων των γενναίων ανθρώπων, που έζησαν προ Χριστού, με τη νέα εποχή και κατάσταση που κομίζει η έλευσή Του στη γη. Βλέπομε εδώ να μην ολοκληρώνεται η δική τους σωτηρία, να μη χαίρονται τελείως χωρίς εμάς, τους χριστιανούς, που ο Θεός μάς αξιώνει με περίσσια Χάρη στην Εκκλησία και στην ερχόμενη Βασιλεία Του: «Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι»!
«Πάντα τα εν τω κόσμω τελούμενα, τη πίστει τελείται» (Άγιος Κύριλλος ).Πόσο ευλογημένοι, πράγματι, είναι εκείνοι που βιώνουν αυτό το θείο δώρο, που μπορεί να ξεπερνάει το λογικό, αλλά δεν το καταργεί! Που δίνει θάρρος, δύναμη, υπομονή στις θλίψεις, στις δυσκολίες και στις δοκιμασίες της καθημερινής ζωής. Η αληθινή πίστη, βέβαια-η «δι’ έργων αγάπης ενεργουμένη»-σημαίνει εμπιστοσύνη στο Θεό, απαιτεί θυσίες και συνεπάγεται μεγάλες ευθύνες για όλους μας, σ’ αυτούς τους τόσο κρίσιμους καιρούς.
Τιμώντας σήμερα, φίλοι μου, όλους τους Αγίους, που αγωνίστηκαν κατά των αιρέσεων, για την Ορθόδοξη Πίστη-που στήριξε το Έθνος μας κι όλη την Οικουμένη-ας παρακαλούμε, τον Κύριο, μαζί με τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς: «Δώσε μας, Θεέ, λογικό, ώστε να χτίζουμε επάνω την πίστη. Αφού η πίστη σε Σένα είναι θάρρος για χτίσιμο και φως στο ταξίδι. Πηγή ζεστού και ζωοδόχου φωτός, μη μας εγκαταλείψεις, τους κουρασμένους και διψασμένους ταξιδιώτες. Εσύ που ανασταίνεις τα νεκρά σώματα και τις νεκρές ψυχές, ρίξε ένα βλέμμα στο δικό μας νεκροταφείο. Ας καούν από το βλέμμα Σου όλα τα θανατηφόρα και σκοταδοφόρα ζιζάνια μέσα μας και ας αναστηθεί η ζωοφόρα πίστη σε Σένα. Ώστε να είμαστε και εμείς άξιοι εργάτες στο μεγάλο εργαστήριό Σου και άξιοι καλεσμένοι στο μεγάλο τραπέζι Σου και να είμαστε άξιοι του ονόματός Σου, Δημιουργέ μας, υπερήφανοι για την πατρότητά Σου, Πατέρα μας. Αμήν» («Αργά βαδίζει ο Χριστός», σελ. 170-171).
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
