Μαρία Μαγδαληνή η Μυροφόρος: μια μεγάλη αδικημένη Αγία
«Τῆς Μαγδαληνῆς Μαρίας, τὴν τοῦ Σωτῆρος εὐαγγελιζομένης, ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασιν και εμφάνειαν» (Εωθινόν Γ΄)
«Το έβγα μας στον αρσανά… Και θυμούμαι άξαφνα το ζεστό χέρι της Μαγδαληνής, στη Σιμωνόπετρα. Ο ανήφορος στη Σιμωνόπετρα. Η δάφνη δεξιά ζερβά βλαστομανάει απίστευτα· δαφνοπόταμος… Το κύμα ακούεται κάτου, κι πάνου το νερό… Απάνου καλεί ένα σήμαντρο χαρούμενο… Μη τον ξεχνάς αυτόν τον δρόμο· τη θεία θέρμη…Μαγδαληνή, Μαγδαληνή…σέ μοναστήρι ανέβασες κ’ εμένανε πιστό, γιά νά φιλήσω λείψανο τό ατίμητό Σου χέρι· κι’ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!» («Πάσχα των Ελλήνων, Λυρικός Βίος», τ. Δ ́, σελ. 136-138). Είναι η όμορφη περιγραφή του Άγγελου Σικελιανού, όταν επισκέφτηκε με το Νίκο Καζαντζάκη το Άγιον Όρος, όπου περιπλανήθηκαν για σαράντα μέρες. Όταν ο Σικελιανός ασπάστηκε το άφθαρτο χέρι της Αγίας, θα το αισθανθεί θερμό. Κι ήταν τόσο μεγάλη η κατάπληξή του, που θα το ασπαστεί τρεις φορές! Θα επιχειρήσουμε μια εξιστόρηση της ζωής αυτής της μεγάλης αλλά αδικημένης Αγίας, που αυτές τις μέρες (στις 22 του μήνα) γιορτάζει τη μνήμη της η Εκκλησία.
Πριν προχωρήσουμε, να διευκρινίσουμε ότι ανάμεσα στο στενό «κύκλο» των μαθητών και συνεργατών του Χριστού, εκτός από την Παναγία Μητέρα Του, αναφέρονται και πολλές γυναίκες, που, μαζί με τους Δώδεκα, τον συνόδευαν στις περιοδείες, διαθέτοντας οικονομικά μέσα για τη συντήρηση, τις μετακινήσεις και τη διαμονή της πολυάριθμης συνοδείας Του. Όπως σημειώνει ο καθηγητής Γ. Πατρώνος, «το έργο αυτών των πραγματικά αφανών αλλά αφοσιωμένων στη διάδοση της νέας πίστης γυναικών είναι εξίσου σημαντικό όπως κι εκείνο των ανδρών μαθητών» ( «Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ», σελ. 294)! Σύμφωνα με τα ευαγγέλια, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή-που ο Κύριος την είχε θεραπεύσει, διώχνοντας τα «επτά δαιμόνια»- καταγόταν από τα Μάγδαλα, μια μικρή πόλη νοτιοδυτικά της Γαλιλαίας, και τον ακολουθούσε από την αρχή σχεδόν της δημόσιας δράσης Του. Ευγνωμονώντας τον για τη θεραπεία της, εντάχτηκε στην ομάδα των μαθητριών Του. Αναγνώρισε στο πρόσωπό Του τον αναμενόμενο Μεσσία και υπήρξε η πιο αφοσιωμένη μαθήτριά Του. Ο άγιος Κάλλιστος Ξανθόπουλος (14ος αιώνας) συγκέντρωσε και διέσωσε τις ιερές παραδόσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τη Μαρία τη Μαγδαληνή. Η Εκκλησία διαχρονικά απορρίπτει τις δυτικές εσφαλμένες ταυτίσεις με την «αμαρτωλή γυναίκα» και εξυμνεί τη Μαγδαληνή ως την πιστή Μυροφόρο και Ισαπόστολο, που αξιώθηκε να ιδεί πρώτη τον Αναστάντα Χριστό.
Σύμφωνα με τους ορθοδόξους θεολόγους, δεν υπάρχει καμία υποψία πως η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν πόρνη, ερωμένη, σύντροφος ή σύζυγος (!) του Χριστού. Κατά τον διακεκριμένο καθηγητή Πέτρο Βασιλειάδη, ήταν μια εξαιρετικά δραστήρια, εύπορη και ικανή γυναίκα, που διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο περιβάλλον του Ιησού. Στην πρωτοχριστιανική κοινότητα αναγνωριζόταν ως «απόστολος των αποστόλων» και η πρώτη «μάρτυρας» της Αναστάσεως. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, και κυρίως στη Δύση, παγιώθηκε λανθασμένα η αντίληψη που την ταύτιζε με τη μετανοημένη πόρνη. Σε μια εποχή, που κυκλοφορούσαν μόνο μετρημένες στα δάχτυλα γυναίκες φιλόσοφοι, πόρνες, εταίρες, δούλες και πωλήτριες, ο Κύριος αναστατώνει την κοινωνία και το ιερατείο με το κήρυγμα και την απεριόριστη αγάπη Του, καθώς περιδιαβαίνει πόλεις και χωριά. Και είναι σχεδόν μόνες οι γυναίκες που θα βρεθούν κοντά Του την ώρα της Σταυρώσεως και της Ταφής Του! Οι Μυροφόρες ήταν οι πρώτες, μετά την Παναγία, που είδαν τον άδειο Τάφο, αντίκρισαν Αναστημένο τον Χριστό και έλαβαν την εντολή να κηρύξουν την Ανάστασή Του στους φοβισμένους Αποστόλους. Ανάμεσά τους, πάντα η Μαρία η Μαγδαληνή, αρωγός, συντονίστρια, ηγέτιδα.
Κατά την παράδοση, μετά την Kοίμηση της Θεοτόκου, ακολούθησε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη στην Έφεσο, όπου κήρυξε με θέρμη το Ευαγγέλιο και κοιμήθηκε ειρηνικά. Στην ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας, του Αγίου Όρους, φυλάσσεται το ιερό λείψανο του αριστερού χεριού της. Το χέρι είναι άφθαρτο, με όλο του το δέρμα και τους τένοντες. Διατηρείται σε φυσική θερμοκρασία ζωντανού σώματος (35ο Κελσίου) και ευωδιάζει! Μάλιστα, εξαιτίας των θαυμάτων της, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή θεωρείται και δεύτερος κτήτορας της ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας.
Άραγε οι δύο «γίγαντες» του πνεύματος-προσκυνητές αγιασμένων τόπων-διάβηκαν την «έρημο» τούτης της ζωής αλώβητοι, βγαίνοντας στο αιώνιο Φως; Μόνον ο Θεός γνωρίζει. Πάντως είναι κρίμα, που ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης- ίσως ακολουθώντας «σκοτεινούς» εγκεφάλους της Δύσης- παρασύρθηκε στις «ατραπούς» της νοσηρής φαντασίας, αποδίδοντας στον Ιησού Χριστό-τον μόνο αναμάρτητο επί της γης- αμαρτωλούς λογισμούς. Μάλλον δεν ήξερε ότι η ανθρώπινη φύση του Κυρίου εξαγιάστηκε από τη θεϊκή. Λοιπόν, Αυτός καλεί και μάς να τιμούμε αξίως τους Αγίους, και με την ένωση μαζί Του, να μάς «θεώσει». Αμήν!
Νίκος Σιγανός
