Μεγάλη Παρασκευή

Των ορατών και αοράτων (Μιχ. Λεβέντης)

Ο «κάθε» Ιωσήφ, μαθητής Του, μέσα στο χρόνο, αγκαλιάζει με συγκίνηση το Σώμα του Δασκάλου και με ευλάβεια το τοποθετεί στην καρδιά του. Τυλίγει το λόγο Του με την καθαρή του διάθεση και φροντίζει να τον διατηρήσει ασφαλή μέσα του, μέχρι την Ανάσταση. Ο κάθε αληθινός μαθητής Του φροντίζει πώς θα παραμείνει Εκείνος μέσα του, μέχρις ότου αναστηθεί, μέχρις ότου τον πλημμυρίσει η Παρουσία Του, και τότε πλέον να λειτουργεί, όπως Αυτός. Ασφαλίζει, λοιπόν, την πόρτα, όσο μπορεί καλύτερα, ώστε να κρατήσει μακριά την όποια πλάνη, και περιμένει.

Μεγάλη Πέμπτη

Λόγος περί της αγάπης του Θεού (Όσιος Άνθιμος Χίου)

Τέτοια αγάπη μάς έχει, τέτοια συμπάθεια έχει για τον άνθρωπoν, τέτοια μακροθυμία για όλους μας. Μήτε Εβραίο ξεχωρίζει, μήτε Έλληνα, μήτε Οθωμανό. Για όλους την ίδια στοργή αισθάνεται. Και όπως τον καιρόν της σταυρώσεως καρφωμένος πάνω στο μαύρο ξύλο εφώναζε γλυκά-γλυκά: Πάτερ μου, μη συνορισθής τους σταυρωτάς μου, γιατί δεν ξεύρουν τι κάνουν, δε με κατάλαβαν ποιος είμαι, δεν καταλαβαίνουν, τα ίδια εξακολουθεί να φωνάζη ακόμα μέχρι σήμερα για όλους μας ο Χριστός.

(Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)

Οι άνθρωποι καταδίκασαν το Θεό σε θάνατο. Ο Θεός, όμως, με την Ανάστασή Του “καταδικάζει” τους ανθρώπους σε αθανασία.

Μεγάλη Τετάρτη

(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)

«Λάβετε, φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου. Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου. Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν». Αὗταί εἰσιν αἱ λέξεις δι᾿ ὧν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς συνέστησε τὴν Πέμπτην τὸ Μυστήριον τῆς Εὐχαριστίας. Παράδειγμα δὲ μεγίστης ταπεινώσεως ἀφῆκεν ἡμῖν πρὸ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου νίψας τοὺς πόδας τῶν Μαθητῶν ὅλων, καὶ αὐτοῦ τοῦ Προδότου. Μετὰ τὸν Δεῖπνον ἔρχεται εἰς Γεθσημανῆ, καὶ κατ᾿ ἰδίαν παραλαβὼν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην ἤρχισε λυπεῖσθαι καὶ ἀδημονεῖν· «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου» λέγει μὲ πόνον. Ἀπομακρύνεται ὀλίγον, γονυπετεῖ καὶ ἡ ἀγωνία Του αὐξάνει καὶ ἱδρὼς τὸ πρόσωπόν Του περιρρέει· πίπτει κατὰ πρόσωπον ἐπὶ τῆς γῆς καὶ προσεύχεται. «Πάτερ, εἰ δυνατόν, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον». Ἡ ἀδυναμία τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως νικᾷ κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτήν.

Αγαπητοί μας ,
μας αξίωσε ο Κύριος να εορτάσουμε κι εφέτος τα άγια Πάθη και την ένδοξόν Του Ανάσταση.

Εισερχόμαστε μαζί ενδόξως εις την Αγίαν Πόλιν και αναβοώμεν μετά των θηλαζόντων νηπίων το «ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Συνοδοιπορούμε μαζί Του, άλλοι εκ του εγγύς κι άλλοι εκ του μακρόθεν, στον κήπο της Γεσθημανής, στον κήπο της αγωνίας και των δακρύων. Φύλαξόν ημάς, Κύριε, εκ του ύπνου της ραθυμίας. «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν». Τούτος ο αφυπνιστικός λόγος προς τους μαθητές Του, απηχεί στην καρδία μας ως αιώνια υπενθύμιση, ιδιαιτέρως σήμερα, που καθεύδουμε, που αδιαφορούμε αφήνοντας τη ζωή μας στα χέρια ανθρώπων με άνομες και παράλογες επιθυμίες.
Διαβάστε περισσότερα…

Αχ βρε άνθρωπε, πόση δύναμη έχεις και σήκωσες το χέρι σου ραπίζοντας το πρόσωπο του Κυρίου σου; Αλήθεια, το χέρι σου δεν πόνεσε καθώς χτυπούσε το άχραντο μάγουλο του Χριστού; Ένιωσες δυνατός τη στιγμή που το πρόσωπο Εκείνου του αθώου που στέκονταν μπροστά σου εκτινάχθηκε από τη θέση του;

Αχ βρε άνθρωπε, τι σκεφτόσουν, άραγε, τη στιγμή που το στόμα σου εκστόμιζε ύβρεις, ανήκουστες και ανυπόστατες, σε Εκείνον που σε δημιούργησε, σε Εκείνον που σου έδωσε τη φωνή να μιλάς και να εκφράζεις τα συναισθήματά σου; Και εσύ, την έντυσες με ασχήμιες και με πρόστυχες κουβέντες, απέναντι σε Εκείνον που το μόνο που έπραξε είναι να σε αγαπάει;

Διαβάστε περισσότερα…