Πολλές φορές αναρωτιόμαστε «γιατί υπάρχομε», «προς πού πορευόμαστε», ποιο είναι το «νόημα της ζωής». Θαυμάζομε όσα παρατηρούμε μέσα μας, τριγύρω, στη φύση, στον κόσμο. Ο άνθρωπος νιώθει ανικανοποίητος, ακόμα και στο απόγαιο των κατακτήσεων και των επιτυχιών του. Άλλοτε πάλι είναι απαισιόδοξος, ανίσχυρος να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες, τις τραγικές καταστάσεις. Μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα τον βασανίζουν, καθώς μια απερίγραπτη «μοναξιά», σα μαύρο σύννεφο, τον περικυκλώνει κι αποζητά «συντροφιά», ακόμη και στο αχανές Διάστημα, σε «εξωγήινα όντα»!
Διαβάστε περισσότερα…

«Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού»

 Ωραίοι είναι οι Άγιοι, με τις όμορφες γιορτές τους. Λάμπουν στο στερέωμα της Εκκλησίας, σαν άστρα φωτεινά, αντιφεγγίζοντας το Άκτιστο Θείον Φως και μεσιτεύοντας για τη σωτηρία των ανθρώπων. Όμως, πώς βιώνομε τις σχέσεις μας μαζί τους; Είναι αληθινή, ή «κάλπικη» η αγάπη μας; Γνήσια, ή επιφανειακά, «νόθα», τα συναισθήματα που νιώθουμε γι’ αυτούς; Ξεφυλλίζοντας κανείς βιβλία της Λαογραφίας, βρίσκεται αντιμέτωπος με αναρίθμητες δεισιδαιμονίες και προλήψεις, που «αιχμαλωτίζουν» τη σκέψη και τη ζωή πολλών ανθρώπων. Σκέφτηκα λοιπόν να σας εκθέσω τον προβληματισμό μου, σίγουρος ότι όλοι έχομε παρόμοιες εμπειρίες.
Διαβάστε περισσότερα…

«Ως απαρχάς της φύσεως, τω φυτουργώ της κτίσεως, η οικουμένη προσφέρει σοι, Κύριε, τούς θεοφόρους Μάρτυρας».
Διαβάστε περισσότερα…

Μεταφερόμαστε νοερώς, αγαπητοί μου, στα Ιεροσόλυμα, την τελευταία ημέρα της εβραϊκής γιορτής της Σκηνοπηγίας. Ο Χριστός βρίσκεται ανάμεσα στο πλήθος των προσκυνητών και φωνάζει δυνατά: «Όποιος διψάει, ας έλθει σ’ εμένα και να πιεί. Μέσα από κείνον που πιστεύει σε μένα, όπως είπε η Γραφή, ποτάμια ζωντανού νερού από τα σπλάχνα του θα τρέξουν». Οι ακροατές Του αντέδρασαν με διάφορους τρόπους. Άλλοι τον θεώρησαν μεγάλο προφήτη. Άλλοι έλεγαν πως ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας. Κι άλλοι, επειδή είχε ανατραφεί στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, αμφισβήτησαν την πιθανότητα να προερχόταν από εκεί ο Σωτήρας, αφού η Γραφή πληροφορούσε ότι θα καταγόταν από τη Βηθλεέμ.
Διαβάστε περισσότερα…

Από τα αρχαιότατα χρόνια ο Ουρανός θεωρήθηκε «τόπος κατοικίας» των θεών- μακρινός, απλησίαστος για τους ανθρώπους. Την αντίληψη αυτή απηχεί και η Αγία Γραφή, θεωρώντας τον Ουρανό ως χώρο αιώνιας μακαριότητας, «διαμονής» του Θεού, των αγγέλων και των αγίων-όπου η Βασιλεία των Ουρανών. Κι αν «κατεβαίνοντας» στη γη ο Κύριος ταπεινώθηκε, ξευτελίστηκε και υπέφερε μέχρι το θάνατο δια του Σταυρού, με την Ανάστασή Του επιστρέφει στη θεϊκή δόξα, χωρίς να εγκαταλείψει τους μαθητές. Για σαράντα μέρες εμφανιζόταν ανάμεσά τους, ενισχύοντας την πίστη τους και προετοιμάζοντάς τους για την έλευση του Παρακλήτου. Η οριστική «αναχώρησή» Του και η επιστροφή στους Ουρανούς έγινε με την Ανάληψή Του, που η Εκκλησία μας γιορτάζει πανηγυρικά.
Διαβάστε περισσότερα…