
[mp3_embed playlst=”http://www.evaggelistria.gr/homepage/wp-content/uploads/2012/10/psalmos.102.mp3″ colors=”#900345″ id=”1″ nums=”1″ ]
Από τη συμπαντική υμνωδία του Δημιουργού, με τις ατέρμονες μελωδίες λογικών και άλογων υπάρξεων, του ορατού και του αοράτου κόσμου, θα ήταν αδιανόητο να λείπουν τα παιδιά.
«Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον», λέει ο Ψαλμωδός, διακηρύσσοντας την ακατάπαυστη λατρεία του Θεού από τα χείλη των αθώων νηπίων! Σας φαίνεται, μήπως, υπερβολή; Ποιος, λοιπόν, μας λέει ότι η άναρθρη απόκριση στο γλυκό νανούρισμα της μάνας, δεν είναι «τραγούδι» του Θεού; Ποιος «σοφός» τούτου του αιώνα, του απατεώνα, μπορεί να αποδείξει πως δε χαμογελούν, κατά πως πίστευαν οι πρόγονοί μας, στο φύλακα άγγελό τους; Πως δεν αισθάνονται πράγματα και θαύματα, που, εμείς οι ανεπτυγμένοι βιολογικά και εγκεφαλικά, αδυνατούμε να προσεγγίσομε, ιδιαίτερα, στην εποχή μας; Μήπως ο ίδιος ο Κύριος δεν είπε ότι στα νήπια αποκαλύπτονται μεγάλες αλήθειες, ενώ «αποκρύβονται» από σοφούς και γραμματισμένους;
Διαβάστε περισσότερα….