Από την Πεντηκοστή, στην Ιεραποστολή της Εκκλησίας
Παράδοξα», μεγάλα, θαυμαστά γεγονότα γιορτάσαμε τις προηγούμενες μέρες με εξαιρετική λαμπρότητα στους ναούς. Η Πεντηκοστή, η «γενέθλια ημέρα» της Εκκλησίας, ημέρα ανατάσεως και ενότητας, μας έδωσε την ευκαιρία να ανοίξουμε τις καρδιές μας στο θείο φωτισμό. Μα και καθ’ όλη τούτη την εβδομάδα η Εκκλησία υμνεί το Άγιο Πνεύμα στις ιερές Ακολουθίες. Με τις ευαγγελικές διηγήσεις και τους εξαίσιους ύμνους, ο νους μας ξεφεύγει από τη σκληρή καθημερινότητα, όπου συχνά τα «πνεύματα οξύνονται» και πολλοί άνθρωποι δημιουργούν απαράδεκτες καταστάσεις. Μέσα στην απερίγραπτη οχλοβοή, στις ζοφερές κακοτοπιές, της βίας και της βαρβαρότητας, στα δράματα της ζωής, αναζητούμε «ίχνη» της παρουσίας του Θεού, για να αντιμετωπίσουμε τις τρομερές προκλήσεις και τις ζοφερές συνθήκες της «Βαβέλ» της εποχής μας.
Κι έρχεται ο αδιάψευστος θείος λόγος, με την Ορθόδοξη Λατρεία και τις εμπειρίες των Αγίων, να μάς διαβεβαιώσουν ότι με την κάθοδο του Πνεύματος εγκαινιάζεται μια εντελώς νέα πραγματικότητα, με την ίδρυση, τη ζωή και την πορεία της Εκκλησίας, με την ενέργεια των ιερών Μυστηρίων και των θείων χαρισμάτων στους πιστούς. Μ’ άλλα λόγια: το Άγιο Πνεύμα, με τη Χάρη Του, ενεργεί θαύματα στους ανθρώπους, καθιστώντας τους «ναούς» Του. Το λαμβάνουν όλοι οι χριστιανοί κατά το Βάπτισμα και το Χρίσμα. Και χορηγεί τα χαρίσματά Του στους πιστούς, με σκοπό όχι την ατομική ωφέλεια, ικανοποίηση και προβολή, αλλά τη διακονία της Εκκλησίας και του κόσμου. Αυτά, κατά τον Απόστολο Παύλο, είναι: αγάπη, χαρά, ειρήνη, υπομονή, ευγένεια, καλοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια ( Γαλ. 5:22-23). Κι εμείς, μέσα στις αμαρτίες και στις αδυναμίες μας, αναθαρρεύομε, με τη βεβαιότητα ότι «ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός», με την ταπείνωσή μας, μπορεί να ‘ρθει να «κατοικήσει» στις κεκαθαρμένες καρδιές, να είναι μαζί μας, να μάς φωτίζει και να «φωνάζει δυνατά» για τη σωτηρία και ενδυνάμωσή μας, για πάντα. Ω, αυτή πρέπει να είναι η μεγάλη χαρά του Χριστού και των Aγίων!
Την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μας τιμά όλους τους Αγίους, μικρούς και μεγάλους, γνωστούς και αγνώστους: τους γλυκείς καρπούς του νοητού Κήπου της Εδέμ, που έφερε η κάθοδος του Παρακλήτου. Θυμόμαστε τώρα την εντολή του Κυρίου προς τους Αποστόλους, λίγο πριν την Ανάληψή Του στους ουρανούς: «Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος, διδάσκοντες τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν». Κι αυτοί, ενδυναμωμένοι από το Άγιο Πνεύμα, διασκορπίστηκαν σ’ όλο τον κόσμο, για να διαδώσουν το σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελίου, που ο σπόρος του ριχνόταν σαν το σιτάρι στη γη, για να καρποφορήσει και να θρέψει όλη την Οικουμένη. Μα τους είχε τόσο πολύ «μαγνητίσει» η αγάπη του Διδασκάλου, ώστε να αφιερωθούν «ψυχή τε και σώματι» στο έργο τους και να αναλώσουν όλες τους τις δυνάμεις σ’ αυτό: οι περισσότεροι υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο-«έλιωσαν» σαν λαμπάδες στην αποστολής τους.
Τί γίνεται όμως σήμερα; Πόσο η Εκκλησία μας-όλοι οι χριστιανοί- έχομε στα ενδιαφέροντά μας-έστω στις προσευχές μας- τις επείγουσες, τις μεγάλες ανάγκες του κόσμου για τη διδασκαλία του Χριστού; Δε θα παραθέσω ανατριχιαστικά στοιχεία για την πείνα, τον υποσιτισμό, τις ασθένειες και τους θανάτους των λαών της Ασίας και της Αφρικής. Στα μάτια μου όμως-σίγουρα και στα δικά σας- έρχονται σκηνές από τηλεοπτικές εκπομπές, που, εδώ και πολλά χρόνια, περιγράφουν την κατάσταση λαών με τις μεγαλύτερες ανισότητες και αντιθέσεις-λ.χ. θεαματική βιομηχανική και τουριστική ανάπτυξη, συγχρόνως με την εξαθλιωμένη ζωή της πλειοψηφίας των πληθυσμών, με τους εμφυλίους πολέμους, τις παγανιστικές λατρείες και τελετές, τους άγριους διωγμούς των χριστιανών κ. λ. π. Και εκπέμπονται από ποιμένες και ιεραποστόλους-και οργανώσεις- «κραυγές» αγωνίας και εκκλήσεις για βοήθεια, αλλά πόσοι ενδιαφέρονται, ώστε να ανταποκριθούμε σ’ αυτές; Ασφαλώς υπάρχουν και κάποιες Μητροπόλεις και σύλλογοι με ιεραποστολικές δραστηριότητες, αλλά, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα-της απάθειας, της αδιαφορίας και του εφησυχασμού των πολλών.
Τελειώνοντας, ας ακούσομε τον Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ. Σεραφείμ: «Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός βρισκόταν πάντοτε κοντά στους πονεμένους ανθρώπους…Αυτή η προοπτική αποτελεί και το περιεχόμενο της Ορθοδόξου Ιεραποστολής της Εκκλησίας μας στο σύγχρονο κόσμο. Οι άνθρωποι έχουν ιερό καθήκον να κάνουν καλή χρήση της θείας αυτής δωρεάς με πνεύμα δικαιοσύνης και αγάπης, φροντίζοντας να μοιραζόμαστε τα πάντα με τους στερημένους και τους πονεμένους αδελφούς μας. Μόνο έτσι θα περιορίσουμε τον ανθρώπινο πόνο, δίνοντας την ελπίδα της ζωής για ένα καλύτερο κόσμο. Ταυτόχρονα όμως, με την συμμετοχή μας εις το Ορθόδοξο Ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας μας εργαζόμαστε προς την κατεύθυνση εκείνη που με την χάριν του Θεού διατηρούμε ακεραία την ελπίδα μας διά να γευθούμε την θεία κι αιώνια μακαριότητα του Παραδείσου» (OrthodoxTimes). Αμήν!
Καλό μήνα σ’ όλους. Νίκος Σιγανός
