Νηστεία ονομάζεται η αποχή του ανθρώπου από ορισμένες τροφές με σκοπό την τήρηση του θελήματος του Θεού και είναι μια διαδικασία επιλογής. Την νηστεία την δίδαξε στους ανθρώπους ο ίδιος ο Χριστός, καθώς νήστεψε σαράντα ημέρες, πριν ξεκινήσει τον δημόσιο βίο του. Όμως ένα ερώτημα που βασανίζει το μυαλό των πιστών είναι το πώς πρέπει να γίνεται η αληθινή νηστεία και τι προσφέρει. Διαβάστε περισσότερα…

Καθημερινά σχεδόν οι περισσότεροι άνθρωποι λένε την Κυριακή Προσευχή και εύχονται «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών». Προσεύχονται για συγχώρεση. Ωστόσο, σπάνια παρατηρείται τήρηση λόγων και πράξεων. Ο άνθρωπος ζητά από το Θεό συγχώρεση, αλλά ο ίδιος αδυνατεί να την παραχωρήσει, μένοντας δέσμιος του εγωισμού του και της αλαζονείας του.
Διαβάστε περισσότερα…

Με τον εσπερινό της Κυριακής της Τυρινής οι χριστιανοί εισέρχονται στην κατανυκτικότερη εκκλησιαστική περίοδο, της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Με τη νηστεία προετοιμάζονται για τη γιορτή του Αγίου Πάσχα.

Προερχόμενη από το στερητικό νη- και το ρήμα εσθίω, η λέξη νηστεία σημαίνει την αποχή από κάθε τροφή. Ο ίδιος ο Χριστός νήστεψε σαράντα μέρες και νύχτες στην έρημο, για να προετοιμαστεί για το κήρυγμά Του. Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής της Τυρινής (Μτ 6, 16-18) ο Χριστός παρακινεί τους πιστούς να μην είναι σκυθρωποί κατά τη νηστεία και να μην παραμορφώνουν τα πρόσωπά τους, όπως οι υποκριτές, προκειμένου να δείχνουν ότι νηστεύουν.
Διαβάστε περισσότερα…

Αγαπητοί μας Ενορίτες, φίλοι, φιλάγιοι προσκυνητές του Ναού της Παναγίας μας, βηματίζουμε στο στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το μέγα πέλαγος, όπως το περιγράφουν οι Άγιοι Πατέρες.

Ένας ύμνος της Τετάρτης της Α’ Εβδομάδος των Νηστειών, μεταξύ των πολλών που έγραψαν οι θεόπνευστοι Υμνογράφοι της Εκκλησίας μας, περιγράφει το βαθύτερο νόημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, «… Νηστεύοντες αδελφοί σωματικώς, νηστεύσωμεν και πνευματικώς, λύσωμεν πάντα σύνδεσμον αδικίας• διαρρήξωμεν στραγγαλιάς, βιαίων συναλλαγμάτων• πάσαν συγγραφήν άδικον διασπάσωμεν• δώσωμεν πεινώσιν άρτον, και πτωχούς αστέγους εισαγάγωμεν εις οίκους, ίνα λάβωμεν παρά Χριστού του Θεού, το μέγα έλεος».

Διαβάστε περισσότερα…

Έτσι, σκέπτομαι, και η ανθρώπινη ψυχή μετακινείται ακαριαία δια μέσου των λογισμών και των ιστοριών της, που την κατευθύνουν. Σε ποσότητες κυμάτων που την κατακλύζουν ή και την κάνουν να σαγηνεύει.

Πορεύεται σε μονοπάτια και καλντερίμια απόκρημνα και απότομα, σε κοιλότητες που δε γνωρίζει.

Μια σκέψη αναζωπυρώνει παλιές ιστορίες που την κυβερνούν. Ένας λογισμός διακλαδώνει στο υφάδι της ζωής συστήματα ζωής που την κάνουν να αναπνέει ή να φυλακίζεται.

Χαίρεται ή ασθμαίνει από την ενοχή της χαράς που βιώνει…

Πετά στα ψηλά ή αδυνατίζει από τα φτερουγίσματα που την κουράζουν.

Μια σταλιά κουράγιο η Προσευχή στον Δημιουργό και φωτογραφίζεις παράδεισο.

Εσύ πόσο παράδεισο αντέχεις;

Άρθρο από το ενοριακό περιοδικό “Ευ”
Επιμέλεια,Ευάγγελος Ρέντας - Ψυχοπαιδαγωγείν