Το δώρο της Συγχώρεσης
Καθημερινά σχεδόν οι περισσότεροι άνθρωποι λένε την Κυριακή Προσευχή και εύχονται «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών». Προσεύχονται για συγχώρεση. Ωστόσο, σπάνια παρατηρείται τήρηση λόγων και πράξεων. Ο άνθρωπος ζητά από το Θεό συγχώρεση, αλλά ο ίδιος αδυνατεί να την παραχωρήσει, μένοντας δέσμιος του εγωισμού του και της αλαζονείας του.
Και όμως, η συγχώρεση είναι το πιο δυνατό συναίσθημα. Μια κίνηση που μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας, στο συνάνθρωπό μας και στον Θεό. Συγχωρώντας αυτόν που μας έκανε κακό, αρχικά νιώθουμε γαλήνη, ηρεμία και αγαλλίαση στην καρδιά μας, σε αντίθεση, μάλιστα, με την αναταραχή, την ένταση και τη διαρκή αναστάτωση, όταν προσπαθούμε να βρούμε τρόπους εκδίκησης.
Επίσης, όταν προσφέρουμε συγχώρεση, βάζουμε και αυτόν που συγχωρούμε να σκεφτεί την πράξη του, να συνειδητοποιήσει τι έκανε και να μετανιώσει. Ακόμα, όμως, και να μην καταλάβει την ουσία της συγχώρεσης που του δόθηκε, εμείς έχουμε κάνει αυτό που ηρεμεί την ψυχή μας.
Ο Χριστός πρόσφερε τη συγχώρεση σε αυτούς που τον οδήγησαν στο σταυρό. Ο ίδιος ο Θεός συγχωρεί τον άνθρωπο…
Πώς γίνεται, λοιπόν, εμείς να παραμένουμε προσκολλημένοι στο «εγώ» μας και να αρνούμαστε το σπουδαίο αυτό δώρο;
Ας ανοίξουμε την καρδιά μας, ας δεχθούμε το δώρο της συγχώρεσης, ας το προσφέρουμε απλόχερα και τότε η θυσία του Χριστού θα έχει πραγματικά εκπληρώσει το σκοπό της.
Χρυσή-Σίσσυ
Αγγελίδου, θεολόγος
