Ο ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ  ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ΔΗΣΣΟΣ

(έφυγε ο  φύλακας του Ταξιάρχη‧
τον κάλεσε ο Ίδιος για αιώνια συνάντηση μαζί του)

Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

          Με πολλή θλίψη πληροφορήθηκα την εκδημία εκ της παρούσης ζωής (της ενθαδικής και πρόσκαιρης) προς την άλλη ζωή, την ατελεύτητη και αιώνια, του επιστήθιου φίλου, αδελφού και συμπάρεδρου στο θυσιαστήριο του Κυρίου, Πρωτοπρεσβυτέρου Ευστράτιου Δήσσου. Είναι τόση η θλίψη μου που απλά μετριάζεται από το ότι εγνώριζα τον άνδρα, τον στοχαστή, τον ερωτευμένο με την ιερωσύνη όχι ως επάγγελμα, αλλ’ ως διακονία εις τύπον Χριστού.
Διαβάστε περισσότερα…

Όπως τα ζώα που ξεχειμωνιάζουν στα πεδινά ανυπομονούν να πάρουν δρόμο για τις ορεινές περιοχές, έτσι και όσοι κατάγονται από ορεινά χωριά και ζουν σε πόλεις, αναπολούν τις διαδρομές σε φαράγγια και βουνά, όπου έζησαν σε δύσκολες μα όμορφες εποχές, απολαμβάνοντας την ευλογημένη φύση. Τούτες τις μέρες, η σκέψη μας σκαρφαλώνει στα ένδοξα Αστερούσια και διασκορπάται  στο περίφημο Αγιοφάραγγο, στα φαράγγια του Μάρτσαλου και του Τράφουλα κ. ά. Η περιοχή αποτέλεσε κέντρο ασκητισμού ήδη από τους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους και συνδέεται με την παρουσία του Αποστόλου Παύλου στους Καλούς Λιμένες. Σύμφωνα με την παράδοση, γύρω στους τριακοσίους ερημίτες εγκαταβίωσαν  εδώ, σε απόκρημνα, άγρια μέρη, στις σπηλιές και κρεμάμενοι σαν αετοί, στις φυσικές κοιλότητες των βράχων, και στις οπές της γης!
Διαβάστε περισσότερα…

Πριν λίγες μέρες η Εκκλησία μας γιόρτασε τη μνήμη των Κρητών Νεομαρτύρων, που θανατώθηκαν κατά τα χρόνια 1821-1822. Κι έρχεται τούτη η Κυριακή, με τη γιορτή «Πάντων των εν Κρήτη διαλαμψάντων Αγίων» να μάς δώσει την ευκαιρία να τους αφιερώσουμε τούτες τις γραμμές και να στοχαστούμε για το πολύπαθο Νησί μας, που κουβαλάει μια ένδοξη Ιστορία και τώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη «καμπή», με πολλά προβλήματα, μπροστά  στις μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις.
Διαβάστε περισσότερα…

Φεύγοντας ο Ιούνιος, μας δίνει την ευλογία της σπουδαίας Γιορτής των Πρωτοκορυφαίων Πέτρου και Παύλου και αμέσως μετά, των Δώδεκα Αποστόλων. Ο εικονισμός των δύο, αγκαλιασμένων, δεν είναι καθόλου τυχαίος. Ενώ διέφεραν στον τρόπο κλήσεως στο αποστολικό τους έργο, στον τόπο και στο χρόνο, καθώς και σε εκκλησιαστικά ζητήματα, με τη μεγάλη πίστη και την απροσμέτρητη αγάπη τους προς το Χριστό κατάφεραν να θεμελιώσουν «εν Αγίω Πνεύματι» την ενότητα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας. Κι αξίζουν βέβαια ίδια τιμή, μα εμείς θα εστιάσομε την προσοχή μας στον Παύλο-ίσως κι από ιδιαίτερη συμπάθεια, καθώς αυτός αδικήθηκε στην εποχή μας. Αδυνατώντας να υμνήσομε δεόντως, θα επιδιώξομε να ιχνηλατήσομε την πορεία του «εσχάτου των Αποστόλων», που χαρακτηρίστηκε ως «ο Πρώτος μετά τον Ένα» (τον Ιησού Χριστό)!
Διαβάστε περισσότερα…

Πολλές φορές η σκέψη των μεγαλύτερων γυρίζει στα παλιά. Ανασκαλεύονται μνήμες και εμπειρίες των παιδικών χρόνων και «παρελαύνουν» στο μυαλό με τέτοια ζωντάνια, λες και συμβαίνουν εκείνες τις στιγμές! Τέτοιες μέρες, κι εμένα η σκέψη μου πηγαίνει στο χωριό μου, τότε που έσφυζε από ζωή. Σε κάθε γωνιά άκουγες φωνές-ανθρώπων κάθε ηλικίας, ζώων κατοικίδιων ή κοπαδιών, πτηνών, ερπετών…Δε θα πω για τ’ αργαστήρια, τσι ζυμωτούς, τα φουρνίσματα και ξεφουρνίσματα, τα παλέματα των παιδιών στα σακάκια ή τα μαλώματα που έβγαιναν στον αέρα και ξεχώριζαν μέσα στον πανζουρλισμό. Στη Βρύση μαζευόντουσαν άντρες, γυναίκες, παιδιά, και ζώα διψασμένα, να σπρώχνουν ή να σέρνουν τα σκοινιά, ανυπόμονα, καταργώντας τη σειρά. Τέτοια διασκέδαση, θαρρώ πως σε κανένα θέατρο δε θα μπορούσες να τη βρεις!
Διαβάστε περισσότερα…