Παύλος, ο Απόστολος της oικουμενικότητας της Εκκλησίας
Φεύγοντας ο Ιούνιος, μας δίνει την ευλογία της σπουδαίας Γιορτής των Πρωτοκορυφαίων Πέτρου και Παύλου και αμέσως μετά, των Δώδεκα Αποστόλων. Ο εικονισμός των δύο, αγκαλιασμένων, δεν είναι καθόλου τυχαίος. Ενώ διέφεραν στον τρόπο κλήσεως στο αποστολικό τους έργο, στον τόπο και στο χρόνο, καθώς και σε εκκλησιαστικά ζητήματα, με τη μεγάλη πίστη και την απροσμέτρητη αγάπη τους προς το Χριστό κατάφεραν να θεμελιώσουν «εν Αγίω Πνεύματι» την ενότητα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας. Κι αξίζουν βέβαια ίδια τιμή, μα εμείς θα εστιάσομε την προσοχή μας στον Παύλο-ίσως κι από ιδιαίτερη συμπάθεια, καθώς αυτός αδικήθηκε στην εποχή μας. Αδυνατώντας να υμνήσομε δεόντως, θα επιδιώξομε να ιχνηλατήσομε την πορεία του «εσχάτου των Αποστόλων», που χαρακτηρίστηκε ως «ο Πρώτος μετά τον Ένα» (τον Ιησού Χριστό)!
Ο Παύλος γεννήθηκε από Ιουδαίους γονείς στην Ταρσό της Κιλικίας (5μ. Χ). Πριν γίνει χριστιανός ονομαζόταν Σαούλ (ή Σαύλος). Στην πατρίδα του έμαθε την ελληνική γλώσσα και στα Ιεροσόλυμα σπούδασε εβραϊκή θεολογία κοντά στο σοφό διδάσκαλο Γαμαλιήλ. Επίσης, για να εξασφαλίζει τα προς το ζην, έμαθε και ασκούσε την τέχνη του σκηνοποιού. Έλαβε μέρος στο λιθοβολισμό του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου, αφού, ως «ζηλωτής» των ιουδαϊκών παραδόσεων, ήταν γεμάτος έχθρα και καταδίωκε με μανία τους χριστιανούς! Όταν έμαθε ότι στη Δαμασκό υπήρχαν πολλοί χριστιανοί, πήγε στους αρχιερείς και πήρε την άδεια και συνοδούς να πάει να τους συλλάβει και να τους φέρει δεμένους στα Ιεροσόλυμα. Όμως, με το τρομερό όραμα, στο οποίο του φανερώθηκε καθ’ οδόν ο Χριστός, και με όσα θαυμαστά ακολούθησαν, μεταστράφηκε, βαπτίστηκε, κι από τρομερός διώκτης του Χριστιανισμού, έγινε ο θερμότερος κήρυκάς του, για να είναι «φως εθνών» σ’ όλο τον κόσμο!
Η γνωριμία και η επικοινωνία του με κορυφαίους Αποστόλους και με απλούς χριστιανούς, καθώς και η αυστηρή άσκησή του για τριάμισι χρόνια στην Έρημο της Αραβίας, τον όπλισαν πνευματικά, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στην τεράστια ευθύνη που του ανέθεσε ο Χριστός. Από την Αντιόχεια-σπουδαίο κέντρο του Χριστιανισμού-θα εκκινήσουν οι τεράστιες περιοδείες του Παύλου και των συνεργατών του. Είναι εκπληκτικό, πώς, αυτός ο ασθενικός άνθρωπος, που υπέφερε από ανίατη ασθένεια, διωγμένος από τους Εβραίους σχεδόν σε κάθε πόλη που κήρυσσε στις συναγωγές τους, ξεπέρασε απερίγραπτα εμπόδια και τεράστιους κινδύνους- ναυάγια, ληστείες, ταλαιπωρίες, ξυλοδαρμούς, φυλακίσεις-μετέδωσε το Ευαγγέλιο, περνώντας σ’ όλη σχεδόν τη Μεσόγειο και ίδρυσε δεκάδες Εκκλησίες.
Δεν μπορούμε βέβαια να μην αναφέρομε τις Ελληνικές περιοχές: Σαμοθράκη, Καβάλα, Φιλίππους, Αμφίπολη, Βέροια, Νικόπολη, Κόρινθο, Αθήνα. Είναι δε γνωστό σ’ όλους ότι η Κρήτη του οφείλει την ίδρυση της πρώτης Εκκλησίας, με τον Απόστολο και πρώτο Επίσκοπο Τίτο. Ο ελληνομαθής, οικουμενικός, μα και της Ελλάδος ιδιαιτέρως μέγας Απόστολος και Διδάσκαλος Παύλος, έγραψε δεκατέσσερις Επιστολές προς τοπικές Εκκλησίες, λύνοντας προβλήματα και διδάσκοντας το Ευαγγέλιο, σύμφωνα με τις εκπληκτικές αποκαλύψεις του και με το θέλημα του Κυρίου. Μάλιστα, παιδαγωγούνται και νουθετούνται οι πιστοί μ’ αυτές, ως τακτικά αναγνώσματα στις Λειτουργίες καθ’ όλη τη διάρκεια του Έτους. Πόσο μεγάλη λοιπόν ευγνωμοσύνη του χρωστάμε;
Υποκλινόμαστε μπροστά στο μεγαλείο του Παύλου, του υψιπέτη αετού της θεολογίας και ταπεινότατου δούλου του Κυρίου, έχοντας την αίσθηση ότι δεν υπήρξε μεγαλύτερη προσωπικότητα στον κόσμο. Ο ιερός Χρυσόστομος τον παρομοιάζει με χρυσό ανδριάντα στημένο στον ουρανό, που καλύπτει όλη την Οικουμένη. Αλλά είναι και κατάφωρη η αδικία που διέπραξαν κάποιοι «ανόητοι» διανοητές, να αποδίδουν στον Απόστολο την ίδρυση του Χριστιανισμού, αδυνατώντας να συλλάβουν το βάθος των θεοφώτιστων διδαχών του. Δεν μπορούμε βέβαια να αναφερθούμε στις επιστημονικές μελέτες, στα προγράμματα και στην πρόοδο που έχουν επιτελέσει οι αρχαιολογικές έρευνες, ακολουθώντας τα «ίχνη» του Παύλου και με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης. Πάντως, με συγκίνηση πληροφορούμαστε ότι, σύμφωνα με τον Τούρκο καθηγητή της Ιστορίας Ali Boran, νοτίως της πόλης του Ικονίου, κοντά στην πόλη Kilistra, υπήρχε κοινόβιο, στο οποίο ο Απόστολος των Εθνών δίδασκε το Χριστιανισμό, που σε λίγα χρόνια επρόκειτο να διαδοθεί σ’ όλες τις χώρες γύρω από τις ακτές της Μεσογείου!
Περί το 65μ. Χ. πήγε στη Ρώμη, όπου συναντήθηκε με τον Πέτρο. Τους συνέλαβε και τους θανάτωσε ο Νέρωνας στις 29 Ιουνίου. Έτσι επιβεβαιώθηκαν τα λόγια του Παύλου, που προαισθανόμενος το τέλος του έγραφε: «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα. Λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, όν αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής: ου μόνον δέ εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού» ( Τιμ. Β΄, 4.7-9). Μακάρι να γινότανε πράξη από όλους τους χριστιανούς η προτροπή του: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού»!
Νίκος Σιγανός
