Γ΄ ΜΕΡΟΣ

Μεγάλη Παρασκευή

«Τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου επιτελούμεν». Με την Ακολουθία των Αγίων Παθών, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης στους ναούς και μέσα μας ξαναζωντανεύει το Θείον Δράμα. Με τα Αντίφωνα, τα Δώδεκα ευαγγέλια, τους Κανόνες, την έξοδο του Εσταυρωμένου και τους κορυφαίους ύμνους, οι πιστοί δεν συγκινούνται απλώς. Δε συμπονούν μόνο το Χριστό, σα να ήταν ένας…ταλαίπωρος, «καλός» άνθρωπος. Αισθάνονται να  βρίσκονται στο Γολγοθά, ακολουθώντας τον Εσταυρωμένο κι αναθέτοντάς Του, ως του Μόνου Αληθινού Θεού, Πατέρα κι Αδελφού, τις λύπες, τις πίκρες τους, τα βάσανά τους, νιώθοντας να σηκώνουν μαζί Του τους δικούς τους «σταυρούς»! Τούτες τις κορυφαίες στιγμές, ο ανθρώπινος πόνος λιγοστεύει, γίνεται πιο «απαλός», σμίγοντας με κείνο τον ασύλληπτο του Θεανθρώπου:
Διαβάστε περισσότερα…

Β΄ ΜΕΡΟΣ

Μεγάλη Τετάρτη

«Της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός μνείαν ποιείσθαι οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν», λέει ο Συναξαριστής. Γνωστή παγκοσμίως η γυναίκα που άλειψε με πολύτιμο μύρο τα πόδια του Κυρίου «προ του ενταφιασμού» Του και που, με τη μοναδική ποιητική τέχνη της, εγκωμιάζει στο ομώνυμο, δημοφιλέστατο, τροπάριό της η μοναχή Κασσιανή.

Εδώ βέβαια κυκλοφορούν διάφορες παρεξηγήσεις, με την κατασυκοφάντηση αθώων προσώπων. Θεωρούμε λοιπόν αναγκαίες δύο διευκρινήσεις. Η πρώτη αφορά τη μεγάλη ποιήτρια Κασσιανή, που, όπως προκύπτει από τη βιογραφία της, καμία σχέση δεν είχε με πορνεία. Η δεύτερη, που τη δημιούργησαν αποκρυφιστές και αιρετικοί της Ευρώπης, θέλει-κακώς, κάκιστα- να ταυτίσει την μετανοημένη πόρνη του Ευαγγελίου με την Ισαπόστολο Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή. Κρίμα, που αυτή την τρομερή πλάνη προώθησε κι ο μεγάλος Κρητικός συγγραφέας-«ένθεος» ή «άθεος», ο Θεός γνωρίζει…Χριστέ μου, πόση αδικία! Εμείς στεκόμαστε με βαθύ σεβασμό στα πρόσωπα- πόσο μάλλον στις συγκεκριμένες Αγίες- και στην ιστορική αλήθεια. Μα προπαντός, ας αναζητήσουμε το δρόμο της μετάνοιας, που με τόσο ζωντανές εικόνες και ανεπανάληπτες μελωδίες  οι μεγάλοι υμνογράφοι προβάλλουν:
Διαβάστε περισσότερα…

Α΄ ΜΕΡΟΣ

«Των παθών του Κυρίου τας απαρχάς, η παρούσα ημέρα λαμπροφορεί. Δεύτε ουν φιλέορτοι, υπαντήσωμεν άσμασιν».

          Ήδη με την Ανάσταση του Λαζάρου και τη θριαμβευτική Είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, η Εκκλησία μάς προετοιμάζει για την είσοδό μας στη Μεγάλη Εβδομάδα, στον εορτασμό των Αγίων Παθών του Κυρίου. Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί περιμένουν πώς και πώς τις γλυκές ανοιξιάτικες βραδιές, για να τους «ταξιδέψουν» στα φοβερά γεγονότα, που μέρα με τη μέρα ξετυλίγονται, θαρρείς, ολοζώντανα μπροστά τους. Ποθούν να ανεβούν  με τον Ιησού μέχρι το μαρτυρικό Γολγοθά, να βιώσουν τη Σταύρωση και την Ταφή, κι ύστερα, τη φωτοφόρο Ανάστασή Του.
Διαβάστε περισσότερα…

Κλήση στη χαρά του «Νυμφώνος  Χριστού»

          «Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· ὁ Κύριος ἐγγύς. Μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».

          Κοντεύοντας, φίλοι μου, να φτάσουμε στο τέλος του ανηφορικού δρόμου προς το Πάσχα, που περνάει από το Γολγοθά, βρισκόμαστε νοερώς έξω της Ιερουσαλήμ, όπου τα πλήθη  επευφημούν το Χριστό, κραυγάζοντας: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, ο Παύλος, φυλακισμένος στη Ρώμη, βρίσκει το κουράγιο να γράψει Επιστολή προς τους χριστιανούς των Φιλίππων, πόλεως κοντά στη σημερινή Καβάλα, από τους οποίους είχε τις καλύτερες εντυπώσεις. Κι είναι στο κλίμα της «χαρμολύπης» της χριστιανικής βιωτής που ενδυναμώνεται η σκέψη του Αποστόλου, ώστε να εμβαπτίσει και το νου μας στη χριστοκεντρική του σοφία.
Διαβάστε περισσότερα…

Ακολουθώντας τον  «Αρχιερέα των μελλόντων αγαθών»

Ἀδελφοὶ… πόσῳ μᾶλλον τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου, ἑαυτόν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων, εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;»

          Όσο οι Πρωτόπλαστοι ζούσαν στον Παράδεισο, επικοινωνούσαν άμεσα με το Θεό, ήταν ευτυχισμένοι. Μετά την  απώλεια εκείνης της μακαριότητας, αρχίζει η τραγωδία του ανθρωπίνου γένους. Οι τύψεις της συνειδήσεως επρόκειτο να βαραίνουν για πάντα την ψυχή του ανθρώπου. Με αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές, με αλλόκοτες τελετές προσπαθούσαν οι αρχαίοι λαοί να εξιλεωθούν, να εξευμενίσουν θεούς και πνεύματα, ώστε να πετύχουν τη «λύτρωσή» τους. Σήμερα έρχεται ο Παύλος να δείξει για ποιο λόγο όλες οι θυσίες είναι μάταιες, σε σύγκριση με τη μία και μοναδική θυσία του Ιησού Χριστού και γιατί το πάναγνο αίμα Του, που πότισε το Γολγοθά, μπορεί να μας εξαγνίσει πραγματικά, να ζωοποιήσει την νεκρωμένη ζωή μας.
Διαβάστε περισσότερα…