ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ (Ἐφεσ. Δ΄ 1-7)
Πορεία με την κλήση και τις δωρεές του Θεού
Πολλοί νομίζουν ότι η Εκκλησία είναι μια θρησκεία, ή ένα σύστημα ηθικής ανάμεσα σε τόσα άλλα που έχει επινοήσει το ανθρώπινο γένος. Στην προς Εφεσίους Επιστολή του-γραμμένη από τις φυλακές της Ρώμης-ο Απόστολος των εθνών, εκτός από το απολυτρωτικό έργο του Κυρίου και τη συγκρότηση της Εκκλησίας ως νέας κοινωνίας, παρουσιάζει τις συνέπειες που απορρέουν στη ζωή των πιστών, ως μελών του Σώματος του Χριστού. Και είναι πολύ επίκαιρος ο λόγος του σήμερα, καθώς, στο πνεύμα της Παγκοσμιοποίησης που μάς περιβάλλει, βυθίζονται στη σύγχυση και στον αποπροσανατολισμό και πολλοί χριστιανοί.
Από την αρχή παρατηρούμε ότι ο Παύλος επικοινωνεί με τους απλούς χριστιανούς με τη γνωστή ταπείνωσή του. Αυτός ο υψιπέτης αετός της θεολογίας, που αξιώθηκε να του αποκαλυφθεί προσωπικά ο Χριστός, δεν επικαλείται τις εμπειρίες του, αλλά προτάσσει τη φυλάκισή του για Εκείνον. Κι όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος, «η αλυσίδα του Παύλου είναι πιο όμορφη από κάθε άλλο στολίδι». Μακάρι να τον μιμούμασταν κι εμείς στην καθημερινή μας ζωή, που είναι γεμάτη από προκλήσεις: στις οικογένειες, στους χώρους εργασίας, διασκέδασης-παντού. Τώρα, που ακόμα και το σημείο του σταυρού «σκανδαλίζει» και οι εικόνες του Χριστού φυγαδεύονται από τους δημόσιους χώρους, τάχατες για να μην «προκαλούν»! Ο Απόστολος, κατεβαίνοντας στο επίπεδο των πιστών, τους παρακαλεί να ζουν με τρόπο αντάξιο της υψηλής κλήσεώς τους. Αλλά, τι είναι εκείνο που τους διαφοροποιεί από τους άλλους ανθρώπους; Δεν είμαστε όλοι «παιδιά» του Θεού;
«Κλήση», λοιπόν για τους χριστιανούς σημαίνει ιερή «πρόσκληση» στην αγιότητα, στην πνευματική υιοθεσία, στη μετοχή της άκτιστης Χάρης, όντας κληρονόμοι της Βασιλείας, «συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού»! Κι είναι πολύ φυσική αυτή η ιδιαιτερότητα, αφού οι συνειδητοί πιστοί είναι φορείς της Αλήθειας και του Φωτός, που είναι ο Χριστός. Στο δύσκολο δρόμο που μάς καλεί ο Απόστολος, σαν απαραίτητους οδοδείκτες προτάσσει: την ταπεινοφροσύνη, την πραότητα, τη μακροθυμία, την υπομονή, την αγάπη. Βέβαια, παρόμοιες αρετές διδάσκουν και άλλες θρησκείες και παραδόσεις, αλλά ατομοκεντρικά και απρόσωπα, με τον κίνδυνο της παραπλάνησης της δήθεν «θεϊκής» εμπνεύσεως και σοφίας. Όμως, η διδασκαλία του Χριστού-την οποία ακολουθούν και μεταδίδουν οι Απόστολοι, οι Πατέρες και γενικότερα, η Εκκλησία- είναι άφθαστη, μοναδική. Οι χριστιανοί λοιπόν δεν…εφευρίσκουν δικούς τους «δρόμους σωτηρίας» και «ηθικής τελειότητας», στους οποίους μπορεί και να παραμονεύει ο Διάβολος, που κατά τον Παύλο μπορεί να παρουσιαστεί ακόμα και «ως άγγελος φωτός»! Οι πιστοί ακολουθούν το Χριστό και αγωνίζονται να τηρούν τις εντολές Του. Ζουν, αναπνέουν και υπάρχουν στο όνομά Του και μαζί Του, όπως ο Παύλος, που βιώνει την ενδυνάμωσή Του συνεχώς, ώστε να ομολογεί: «ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός»!
Η ιδιαίτερη αξία του «στίβου» της χριστιανικής ζωής φαίνεται και στις επόμενες προτροπές του Αποστόλου, όπου μάς παρακινεί να «σπουδάζομε», να μοχθούμε πολύ, ώστε να διατηρούμε «τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης». Το πόσο απουσιάζουν η θεόσδοτη ενότητα και η ειρήνη του Χριστού, είναι σε όλους ορατό: στην οικογένεια, στους δεσμούς της συγγένειας και της φιλίας, στην κοινωνία, στην Εκκλησία. Σήμερα, όλα σχεδόν αλλοτριώνονται, όλα αλλοιώνονται, τελούν υπό διαρκή ρήξη: αξίες, θεσμοί, ανθρώπινες σχέσεις, παραδόσεις. Τι να πούμε για τους νέους μας, που εκτρέπονται τελευταία, σε βαθμό ανησυχητικό, σε πράξεις απαράδεκτης βίας κι αφημένοι αβοήθητοι στο χάος του Διαδικτύου, με τον επικίνδυνο εθισμό τους σε βάρβαρα «παιχνίδια»; Να μιλήσομε για την απώλεια της ενότητας των λαών, που δεινοπαθούν ανάμεσα στους ανταγωνισμούς και στους πολέμους, από τη μια, και στις ανεφάρμοστες αποφάσεις διεθνών Οργανισμών από την άλλη; Η ματαιότητα όλων των προσπαθειών που γίνονται για συνεργασία, ειρήνη, πρόοδο, χωρίς το Χριστό, αποδεικνύεται με τα αναρίθμητα τραγικά γεγονότα που βιώνουμε στους καιρούς μας.
Ο Κύριος, αγαπητοί μου, χαρακτήρισε τους χριστιανούς ως «το φως του κόσμου» και «το αλάτι της γης». Είναι άραγε τυχαίο; Μπροστά στις δυσκολίες και στα αδιέξοδα, που αυξάνονται ολοένα και περισσότερο, είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε την τεράστια ευθύνη μας, λόγω της ιδιαίτερης, θεϊκής, κλήσης μας, καθώς και το δυναμισμό των θείων δωρεών που παρέχονται στην Εκκλησία και στον καθένα πιστό, έχοντας και τη διαβεβαίωση του Αποστόλου, ότι: «ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα… εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν. ῾Ενὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ».
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
