Να αποφοιτήσω από το Νηπιαγωγείο, να πάω στο Δημοτικό κι από κει στο Γυμνάσιο και έπειτα στο Λύκειο. Να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω στους αιθέρες να δω το όραμά μου να ζωγραφίζεται στους ουρανούς και τ’ όνειρα μου να παίρνουν σάρκα και οστά και, σα στρέψω τη μνήμη μου στο παρελθόν, να δω το πορτρέτο της πρώτης μου δασκάλας, μες στην καρδιά μου ζωγραφισμένο.
Είναι σ’ όλους γνωστή η διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης για τον Πύργο της Βαβέλ, με τις τραγικές συνέπειες του εγχειρήματος των εμπνευστών του: σύγχυση γλωσσών, ασυνεννοησία, ματαίωση του μεγαλεπήβολου σχεδίου. Εδώ, βεβαίως, δεν μας ενδιαφέρουν οι λεπτομέρειες της διήγησης. Βρίσκουμε, απλώς, την αφορμή να αναρωτηθούμε, μήπως η κοινωνία μας μοιάζει με κείνην, που στοίχειωσαν εκεί τα άπιαστα όνειρά της. Θα μπορούσε κανείς να ξεκινήσει από την υποβάθμιση της ελληνικής γλώσσας, της πλουσιότερης και ωραιότερης του κόσμου, μέσα στην πολυγλωσσία της εποχής μας. Να περάσει μετά στην ασυνεννοησία των πολιτικών, που κάνουν το «άσπρο μαύρο», διαφωνώντας και ερίζοντας συνεχώς, προκαλώντας, οργή, αγανάκτηση, απογοήτευση στους πολίτες. Αλλά, η σύγχυση, μάλλον αποτελεί γενικότερο φαινόμενο, από τα πιο μικρά θέματα, μέχρι τα πιο σοβαρά και πιο σπουδαία. Διαβάστε περισσότερα…
Για σαράντα μέρες ακολουθούσαμε τον Αναστημένο Κύριο, καθώς εμφανιζόταν στους μαθητές, από τα Ιεροσόλυμα μέχρι τη Γαλιλαία. Ω, πόσο όμορφες ήταν εκείνες οι στιγμές! Βέβαια, δε μπορούσαν να φανταστούν πόσο γρήγορα θα περνούσαν. Ούτε πόσο θα τις αναπολούσαν, όταν θα βρίσκονταν μόνοι «εν μέσω λύκων» πολλών. Όμως, αυτές οι συντροφιές κυοφορούσαν ολόκληρη την αιωνιότητα. Τα λόγια του Χριστού, τις συμβουλές, τις επαγγελίες Του, όλα θα τα κρατούσαν ως ανεκτίμητο θησαυρό. 
«Μεσούσης παραγέγονας της Εορτής, φιλάνθρωπε» Από την Κυριακή της λαμπροφόρου Αναστάσεως, οι χριστιανοί, με τους πρώτους στίχους του Ευαγγελίου του Ιωάννη, ενωτίζονται τις μεγάλες αλήθειες της Πίστης: «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος».
Όλες αυτές τις μέρες, η Εκκλησία μας συνεχίζει με την υμνολογία της την αναφορά στις Μυροφόρες. Αλλά, στην πορεία μας, γιορτές κι άλλων Αγίων έρχονται να προσελκύσουν το ενδιαφέρον μας. Εμείς, αναγκαστικά θα αναφερθούμε σε δύο, που έχομε στις είκοσι του μήνα: της Αγίας και ισαποστόλου Λυδίας και της μετακομιδής των λειψάνων του Αγίου Νικολάου, από τα Μύρα της Λυκίας στο Μπάρι της Ιταλίας.
Ορθόδοξος Συναξαριστής