Πόσες απώλειες, άραγε, ερχόμαστε να προσμετρήσουμε στη ζωή μας!
Φαντάζομαι ότι κάποιες από αυτές θα έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή μας και θα αφήνουν ένα μνημονικό ίχνος στο νου και στην καρδιά μας…
Είναι εκείνες τις ώρες που βιαζόμαστε να καλύψουμε το κενό, να δώσουμε συνοχή και νόημα σε αυτό που διαιρεί τη θέση μας στη ζωή. Επιθυμούμε να σπρώξουμε την Απουσία με μια Παρουσία. Η θέση, όμως, είναι μοναδική, όπως και το πρόσωπο και η παρουσία του Άλλου στη ζωή μας. Θέλουμε να δώσουμε τα στοιχεία της ταυτότητας εκείνου που έφυγε σε αυτόν ή αυτήν που θα έρθει. Βιάζεσαι να αντικαταστήσεις…
Ο θάνατος μιας απουσίας δεν έχει τη δύναμη να αφανίσει. Το βλέπεις, άλλωστε, και σε απλά πράγματα. Αγγίζεις ένα αντικείμενο του προσώπου που έφυγε από τη ζωή σου ή απομακρύνθηκε από εσένα και κινητοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός μέσα σου. Ζωντανεύει η κίνησή του, η έκφρασή του, ο λόγος του. Η αγάπη έχει τυλίξει τη μορφή του, τις συνήθειές του, τη φωνή του, τους μορφασμούς του, τις αξίες του, τα ιδανικά του, τα πάντα σε μια νοσταλγική θύμηση μέσα σου, ώστε παίρνουν σάρκα και οστά.
Η αγάπη που φεύγει δεν εξαφανίζεται. Σου μιλά! Δεν καταργεί την παρουσία εκείνου τόσο εύκολα. Ακόμη και εάν επιθυμεί να είναι μακριά σου αυτή η Αγάπη, δε σε ταπεινώνει η απουσία της.
Σε δοξάζει το να αλλάξεις τη σχέση σου με το πένθος αυτής της απουσίας.
Είναι ο πρόδρομος της δικής σου ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ!
Ευάγγελος Ρέντας
Ψυχοπαιδαγωγείν
