Με τον Αναστημένο από τη μιζέρια Χριστό, ποτέ δεν παύεις να είσαι μόνος, Μόνος παραμένεις, αλλά και πάλι μαζί με όλους και όλα. Το “μόνος με το Χριστό” έχει ολιστικά, οντολογική αξία, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αναπνεύσεις τη ζωή. Όλα τα άλλα είναι προκάτ απομιμήσεις της Όντως Ζωής. Λαθεμένα σε προδιαθέσεις, στοχεύσεις, επιλογές και εφαρμογές, προκειμένου να καλύψεις όλα, τα άπειρα “δήθεν” του Εγωτικού εαυτού σου. Αυτό το παιγνίδι του Παραδείσου, “αυτή η γυναίκα, που μου έφτιαξες εσύ, Κύριε, με ξεγέλασε” και το άλλο “ο όφις με ξεγέλασε” αποτυπώνουν το όντως, απολύτως ανεύθυνο, ανέραστο και μοιχό στην ψυχή και το αχάριστο και χυδαίο της ανθρώπινης φύσης. Που αρνείται πεισματικά κάθε συμμετοχή της στην δωρισμένη από το Θεό, Αγάπη και Δημιουργία. Εμπιστευόμενη καλύτερα, το μισό της Αληθείας (“θα γίνετε Θεοί”, αντάμα με τη διαβολή, σάμπως δε θέλει, δήθεν, ο Θεός), από ολόκληρη την Αλήθεια: “Ναι, θα γίνετε Θεοί, αλλά όχι ακόμη”! Γι αυτό το “Όχι ακόμη” χάσαμε δυστυχώς ολόκληρον τον Παράδεισο. Κι έρχεται σήμερα ο Χριστός να μας πει: “σταυρώστε το ίδιον θέλημά σας” (όσο γίνεται, όσο το μπορεί ο καθένας), για να μπορείς έπειτα να κοιμάσαι πάνω στα χιόνια σα γουρουνάκι και να αισθάνεσαι ζεστός. όσα και άπειρα άλλα, σοβαρότερα, ων ουκ έστιν αριθμός. Ύμνος της Εκκλησίας μας διδάσκει για το Δένδρο του Παραδείσου, προσέξτε: “Ξύλον καλόν καγαθόν, μη ευκαίρως (το άτιμο!), προσληφθέν” Ναι, ρε, γι αυτό το Α-καιρον Χάσαμε τον Παράδεισο! Αλλά παρόλα αυτά, ΚΑΛΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, γιατί όλους και όλα. Γιατί όλοι και όλα είναι καταδικασμένα, λόγω της άπειρης Αγάπης του Θεού, να Αναστηθούν. Εκτός κι αν, ακόμη και τότε, κατά τη Δευτέρα Παρουσία – πώς και πότε, αγνοείται παντελώς, πώς θα εμφανιστεί – κάποιοι το αρνηθούν. Είθε να μην υπάρξουν, αλλά η ελευθερία του ανθρώπου είναι πράγμα ακατανίκητο στο λεξιλόγιο του Θεού.

Κείμενο Ξενοφώντα Βουρλιώτη

(σχόλια στο μυστήριο του θανάτου)

Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

            Ένα από τα αναπόφευκτα γεγονότα της ζωής  του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Είναι ο μόνος σύντροφος του ανθρώπου, που τον συνοδεύει από τότε που θα γεννηθεί κρύβοντας επιμελώς την παρουσία του, ωσότου να έρθει σκληρός και ανάλγητος να πληγώσει καρδιές, να προξενήσει δάκρυα, να βυθίσει στο πένθος ολόκληρες οικογένειες και να κλείσει σπίτια.

Κι όμως, αν και γεννιέται μαζί με τον άνθρωπο και τον ακολουθεί στο κάθε του βήμα, ο άνθρωπος τον αγνοεί πεισματικά. Ακόμη και αν δει το σκοτεινό πρόσωπό του στον διπλανό του, ακόμη και αν χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού του κι αρπάξει ένα συγγενικό ή φιλικό του πρόσωπο, τότε μόνο  συνειδητοποιεί την ύπαρξή του κι ύστερα πάλι θα σκύψει με την ίδια αμεριμνησία ν’ απολαμβάνει την πραγματικότητα στις διάφορες μορφές της. Όπως οι όρνιθες που σκαλίζουν αμέριμνες μήπως και βρούνε κανένα σκουλήκι, ωσότου ένα γεράκι ορμήσει κι αρπάξει μια  απ’ αυτές κι ύστερα πάλι με την ίδια όρεξη συνεχίζουν να σκαλίζουν το χώμα. Το ίδιο κι ο άνθρωπος. 
Διαβάστε περισσότερα…

Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Αυτός ο χαρακτηρισμός, όμως, αφορά την τεχνολογία μας. Ποιος χαρακτηρισμός τότε ταιριάζει στην κοινωνία μας; Ποια ξεκάθαρη κοινωνική αλλαγή σφραγίζει τον καιρό μας; Ζούμε στην εποχή της μοναξιάς.

Είμαστε κατ’ αρχήν κοινωνικά όντα, που εξαρτώνται απολύτως το ένα από το άλλο. Είμαστε σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία. Το τι κάνει ο άλλος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα επηρεάζει κι εμάς. Θετικά ή αρνητικά. Υπάρχουμε, γιατί καθρεπτιζόμαστε στα μάτια του άλλου.
Διαβάστε περισσότερα…

Για να χαρακτηριστεί μια διαταραχή ως φοβία, το άτομο πρέπει να φοβάται κάποια εξωτερικά ερεθίσματα ή συνθήκες που δεν είναι αντικειμενικά επικίνδυνες (π.χ. ανελκυστήρες, ύψη, έντομα, αεροπλάνα, σεισμούς, αίμα κ.τ.λ). Προκειμένου να διαγνωστεί η φοβία απαιτούνται τα εξής κριτήρια:

α) Το άτομο να αποφεύγει συστηματικά αυτές τις εξωτερικές φοβογόνες συνθήκες.

β) Να καταλαμβάνεται από «άγχος αναμονής», όταν περιμένει να τις αντιμετωπίσει και να τις υπομένει με αίσθημα έντονου φόβου.

γ) Να επηρεάζεται με άσχημο τρόπο η λειτουργικότητά του (κοινωνική ή επαγγελματική) εξαιτίας της φοβίας ή να προκαλείται σημαντική δυσφορία.
Διαβάστε περισσότερα…

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μικρός Κηπουρός. Ο κήπος του είχε όλο κι όλο ένα μεγάλο, φουντωτό, καταπράσινο δέντρο. Αν και δεν είχε άλλα δέντρα και λουλούδια, ήταν πανέμορφος. Η σκιά του μεγάλου δέντρου έφτανε, για να προστατεύσει τον μικρό Κηπουρό από τον καυτό ήλιο. Στο φύλλωμά του φώλιαζαν κάθε λογής πουλιά. Και στον κορμό του έχτισαν τις φωλιές τους σκίουροι και λαγοί. Ο μικρός Κηπουρός, αγαπούσε πολύ το δέντρο του. Του έδινε σκιά να δροσιστεί, έναν σταθερό κορμό να ξαποστάσει, νόστιμους καρπούς να φάει, κλαδιά να σκαρφαλώσει και να παίξει με τα πουλιά και ήταν η συντροφιά του το δειλινό, όταν ο άνεμος τους νανούριζε με το θρόισμά του. Το φρόντιζε και το περιποιόταν με όλη του την καρδιά. Κι ένιωθε ευτυχισμένος.
Διαβάστε περισσότερα…