Με τον Αναστημένο από τη μιζέρια Χριστό, ποτέ δεν παύεις να είσαι μόνος, Μόνος παραμένεις, αλλά και πάλι μαζί με όλους και όλα. Το “μόνος με το Χριστό” έχει ολιστικά, οντολογική αξία, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αναπνεύσεις τη ζωή. Όλα τα άλλα είναι προκάτ απομιμήσεις της Όντως Ζωής. Λαθεμένα σε προδιαθέσεις, στοχεύσεις, επιλογές και εφαρμογές, προκειμένου να καλύψεις όλα, τα άπειρα “δήθεν” του Εγωτικού εαυτού σου. Αυτό το παιγνίδι του Παραδείσου, “αυτή η γυναίκα, που μου έφτιαξες εσύ, Κύριε, με ξεγέλασε” και το άλλο “ο όφις με ξεγέλασε” αποτυπώνουν το όντως, απολύτως ανεύθυνο, ανέραστο και μοιχό στην ψυχή και το αχάριστο και χυδαίο της ανθρώπινης φύσης. Που αρνείται πεισματικά κάθε συμμετοχή της στην δωρισμένη από το Θεό, Αγάπη και Δημιουργία. Εμπιστευόμενη καλύτερα, το μισό της Αληθείας (“θα γίνετε Θεοί”, αντάμα με τη διαβολή, σάμπως δε θέλει, δήθεν, ο Θεός), από ολόκληρη την Αλήθεια: “Ναι, θα γίνετε Θεοί, αλλά όχι ακόμη”! Γι αυτό το “Όχι ακόμη” χάσαμε δυστυχώς ολόκληρον τον Παράδεισο. Κι έρχεται σήμερα ο Χριστός να μας πει: “σταυρώστε το ίδιον θέλημά σας” (όσο γίνεται, όσο το μπορεί ο καθένας), για να μπορείς έπειτα να κοιμάσαι πάνω στα χιόνια σα γουρουνάκι και να αισθάνεσαι ζεστός. όσα και άπειρα άλλα, σοβαρότερα, ων ουκ έστιν αριθμός. Ύμνος της Εκκλησίας μας διδάσκει για το Δένδρο του Παραδείσου, προσέξτε: “Ξύλον καλόν καγαθόν, μη ευκαίρως (το άτιμο!), προσληφθέν” Ναι, ρε, γι αυτό το Α-καιρον Χάσαμε τον Παράδεισο! Αλλά παρόλα αυτά, ΚΑΛΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, γιατί όλους και όλα. Γιατί όλοι και όλα είναι καταδικασμένα, λόγω της άπειρης Αγάπης του Θεού, να Αναστηθούν. Εκτός κι αν, ακόμη και τότε, κατά τη Δευτέρα Παρουσία – πώς και πότε, αγνοείται παντελώς, πώς θα εμφανιστεί – κάποιοι το αρνηθούν. Είθε να μην υπάρξουν, αλλά η ελευθερία του ανθρώπου είναι πράγμα ακατανίκητο στο λεξιλόγιο του Θεού.
Κείμενο Ξενοφώντα Βουρλιώτη
