Ένας ακόμη ανατρεπτικός λόγος του Κυρίου είναι η Παραβολή του Ασώτου, που έρχεται να προπορευθεί και να προσπαθούν σήμερα οι λεγόμενες ανθρωπιστικές επιστήμες να ακολουθήσουν για να ερμηνεύσουν τα πρόσωπα της παραβολής και τις συμπεριφορές τους. Και εξηγούμαι. Όταν δούμε λίγο το ρόλο του πατέρα στη ζωή του παιδιού, μέσα απ’ το πρίσμα της ψυχολογίας και της ψυχαναλυτικής επιστήμης, διαπιστώνουμε  τη μεγάλη σημασία του στην πνευματική ανάπτυξη του ατόμου, αλλά και την σημασία του στη αποδοχή της Θείας Πατρότητας. Έτσι παιδιά με τραυματική εμπειρία όσον αφορά την πατρική παρουσία ή την απουσία του πατρικού προτύπου, θεωρείται πως μειονεκτούν ως προς την πρόσληψη και την δοτικότητα της αγάπης, Θείας και ανθρωπίνης. Διαβάστε περισσότερα….

Όλοι την ξέρουμε ως Παραβολή του Ασώτου. Δεν ξέρω όμως αν έχετε σκεφτεί, ότι το δραματικό πρόσωπο σε αυτή την παραβολή του Κυρίου, δεν είναι ο άσωτος υιός, αλλά ο πρεσβύτερος. Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή: Διαβάστε περισσότερα….

6 Φεβρουαρίου, Φωτίου

Φώτιος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Εἶναι λυπηρὸ ὅτι ἡ ἀκολουθία τοῦ ἱεροῦ Φωτίου, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη τιμᾶται στὶς 6 Φεβρουαρίου, δὲν ἀνευρίσκονταν στὰ μηναῖα τῆς ἐκκλησίας. Ὁ Κύριος γνωρίζει ποιοί εἶναι οἱ λόγοι ποὺ ὁ Φώτιος, μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες, πέρασαν δέκα περίπου αἰῶνες γιὰ νὰ μπῇ στὶς μέρες μας στὰ βιβλία τῆς ἐκκλησίας! Ἡ ἡμέρα ἐκείνη θὰ τὸ ἀποκαλύψῃ. Διαβάστε περισσότερα….

Τριῶν Ἱεραρχῶν, 30 Ἰανουαρίου, Μθ 5,14-19

Χριστιανοὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου

Στὸ παραπάνω ἀνάγνωσμα ὁ Κύριος μιλάει πῶς θέλει τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν πιστεύουν καὶ τὸν ἀκολουθοῦν. Καὶ μιὰ καὶ ἡ διδασκαλία καὶ τὸ ἔργο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ἐκπληρώνει ἐν πολλοῖς  τὴν προδιαγραφὴ αὐτὴ τοῦ Κυρίου, ἀναδεικνύεται ἡ σχέσι τῆς διδασκομένης στὸ ἀνάγνωσμα ἀληθείας μὲ τὴ διδασκαλία καὶ τὴ ζωὴ τῶν τιμωμένων σήμερα ἁγίων. Πῶς λοιπὸν θέλει ὁ Κύριος τοὺς ἀνθρώπους του;Τοὺς θέλει φῶς μέσα στὸν κόσμο. Λέει στοὺς μαθητάς του· Διαβάστε περισσότερα….

Στις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, τα συναισθήματα φιλαλληλίας και αλληλεγγύης αναζωογονούνται και εκφράζονται ποικιλοτρόπως και, ιδιαίτερα, τα τελευταία χρόνια, με τις τεράστιες ανάγκες, την εξαθλίωση, κυριολεκτικά, ολοένα και περισσότερων συνανθρώπων. Όμως, ενώ η άσκηση της φιλανθρωπίας θα έπρεπε να  θεωρείται αυτονόητη, συχνά γίνεται «μήλον της έριδος», ακόμα και  ανάμεσα σε συνειδητά μέλη της Εκκλησίας. Θέλω, λοιπόν, να διατυπώσω εδώ κάποιους προβληματισμούς, με αφορμές που δόθηκαν τις  μέρες που πέρασαν, αλλά, κι επειδή νομίζω πως το ζήτημα αυτό δε χάνει ποτέ την επικαιρότητά του.

Διαβάστε περισσότερα….