Σχόλια στο Ευαγγέλιο της κυριακής

Α΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (Ε΄, 1-11)

          Από τούτη την Κυριακή, στο ευαγγέλιο της  Λειτουργίας της Κυριακής θα ακούμε τις  γλαφυρές περιγραφές του  Λουκά, του ιατρού και αγαπητού συνοδίτη του Παύλου στις μεγάλες περιοδείες του. Η συγκεκριμένη περικοπή είναι μια από τις πολλές, στις οποίες οι ευαγγελιστές περιγράφουν την κλήση των μαθητών του Χριστού. Είναι, όμως, τόσος ο πνευματικός πλούτος της, κρυμμένος μέσα στην απλότητά της, που οι ακροατές του Λόγου του Θεού δε χορταίνουν να εντρυφούν στα θεία νοήματά της.

«Πλήθος ιχθύων πολύ»

 Πρέπει, βέβαια, να ξέρομε ότι, ούτε άγνωστος  ήταν στους μαθητές ο Διδάσκαλος, ούτε με τρόπο ξαφνικό έγινε η  αλλαγή στον τρόπο ζωής τους. Αντιθέτως, όλοι οι ευαγγελιστές μας πληροφορούν για τη γνωριμία του Κυρίου με μερικούς απ’ αυτούς, ήδη από τη δράση του Προδρόμου. Ξέρομε, επίσης, ότι ο Κύριος είχε κάμει διδασκαλίες και θαύματα στην περιοχή της Γαλιλαίας, πριν απευθύνει την προσωπική πρόσκληση σε συγκεκριμένα πρόσωπα να γίνουν μαθητές Του, σύμφωνα με το προαιώνιο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Με συγκίνηση φανταζόμαστε τον Κύριο στις όμορφες ακρογιαλιές της Λίμνης Γεννησαρέτ να διδάσκει ήρεμα, μειλίχια, απλά, το πλήθος που συρρέει να τον ακούσει. Λίγες στιγμές επικοινωνίας με κάποιο Γέροντα, κάποιον άγιο άνθρωπο, φτάνουν, για να σημαδέψουν μια ολόκληρη ζωή πολλών ανθρώπων. Πώς, λοιπόν, να συλλάβουμε το μεγαλείο της παρουσίας του Θεανθρώπου; Ποιος από μας δε θα ήθελε να βρισκόταν εκεί, κοντά στο πλοιάριο, από το οποίο δίδασκε και δε χόρταιναν να τον ακούνε οι όχλοι; Όμως, σκοπός Του δεν ήταν να διδάσκει γενικά όλους τους ανθρώπους. Καλό και χρήσιμο, βέβαια, αυτό, καθώς ξυπνούσε τις κοιμισμένες, ή αποξενωμένες από το Νόμο, συνειδήσεις. Τώρα, είναι ανάγκη να καταρτίσει τον κύκλο των πρώτων μαθητών, που θα τους παιδαγωγήσει σοφά και θα τους προετοιμάσει για το μεγάλο ιεραποστολικό τους έργο. Δίνοντας την εντολή στο Σίμωνα να ρίξει ξανά τα δίκτυα στο νερό, από τη μια μεριά, τον κάνει να ομολογήσει την ολοκληρωτική αποτυχία της ολονύχτιας προσπάθειάς τους, κι από την άλλη, αξιώνονται να δουν ένα καταπληκτικό θαύμα: να γεμίζουν τα δίχτυα, τόσο, ώστε να σχίζονται από το βάρος των ιχθύων και τα πλοιάρια να κινδυνεύουν να βυθιστούν! Συγχρόνως, ο Κύριος δείχνει την ευγνωμοσύνη και την αρχοντιά Του, διδάσκοντας κι εμάς να τον μιμούμαστε στη ζωή μας. Αποδίδει, δηλαδή, στο πολλαπλάσιο την ευγενική παραχώρηση του πλοιαρίου, για να μιλήσει από κει στο συγκεντρωμένο πλήθος. Είδαν και θαύμασαν οι άνθρωποι του μόχθου και δεν μπορούσαν να  πιστέψουν στα μάτια τους.

Το θάμβος του Χριστού

Ω, Κύριε, όντως θαυμαστά τα έργα Σου! Είδε ο Ησαΐας τη δόξα Σου και παρέλυσαν οι δυνάμεις του. Κατέβηκες στο Σινά και τρόμαξαν τα βουνά και τα λαγκάδια. Έλαμψε για ελάχιστες στιγμές το Άκτιστο Φως Σου στο Θαβώρ και θαμπώθηκαν οι μαθητές Σου. Ο ουρανός και η γη πλημμυρίζουν από τις ενέργειες της αγάπης Σου, αλλά, τα μάτια μας, θαμπωμένα από τα πάθη μας, δε μπορούν να δουν τις δωρεές Σου. Αι λοιπόν, «θάμβος» κατέλαβε τον Πέτρο και όλους όσοι ήταν μαζί του, βλέποντας  το θαύμα των ψαριών. Πλημμύρισε, δηλαδή, η ψυχή τους με ιερό δέος. Συγκλονισμένος,  παρακαλεί γονατιστός τον Κύριο να φύγει, γιατί αυτός νιώθει αμαρτωλός, ανάξιος για μια τέτοια ευλογία, που, όμοιά της δεν είχαν μέχρι τότε ξαναδεί. Δε φανταζόταν ο κορυφαίος απόστολος, πως ήταν ακόμη στην αρχή! Δεν ήξερε ποιος ήταν ο παράξενος Επισκέπτης της Γεννησαρέτ. Αυτός ο Άγνωστος τον καθησυχάζει. Διώχνει το φόβο του και τον καλεί στο μεγάλο δρόμο της ζωής: να γίνει στο εξής ψαράς ανθρώπων στα νερά του θελήματος και της αγάπης του Θεού. Και, σα να ήταν προετοιμασμένοι από καιρό, αυτός και οι φίλοι του,  εγκατέλειψαν τα πάντα κι ακολούθησαν τον Χριστό.

Θεϊκές προσκλήσεις

Είναι εντυπωσιακή η ταχύτητα, με την οποία εξελίχτηκαν τα γεγονότα. Από τον πολλαπλασιασμό των ιχθύων, πιο μεγάλο θαύμα  είναι η μεταστροφή των ψαράδων και η κλήση τους στο ύψιστο αξίωμα των Αποστόλων του Χριστού. Έχομε αναφερθεί κι άλλη φορά στη σπουδαιότητα και το μυστηριακό χαρακτήρα της εκλογής τους. Πρέπει, όμως, να τονίσουμε εδώ τη σημασία της συγκατάθεσής τους στην πραγματοποίηση  των βουλών του Θεού. Θαυμάζομε την εργατικότητα, την πίστη, την ταπεινοφροσύνη τους. Την καλή προαίρεση, την αυτομεμψία και την υπακοή τους στο θέλημά Του. Δικαιολογημένα, λοιπόν, πιστεύουν πολλοί, ότι η εκλογή των μαθητών δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ήξερε ο παντογνώστης Κύριος, γιατί τους κάλεσε κι ότι στους ώμους τους θα σήκωναν αργότερα, ως στύλοι ακλόνητοι, το βάρος της οικοδομής της Εκκλησίας Του. Από τη γραφική Θάλασσα της Τιβεριάδος, με την εξαίσια παρουσία του Χριστού, αναγκαζόμαστε να γυρίσομε πίσω στην καθημερινότητα. Με τις αμέτρητες αστοχίες και αποτυχίες μας, αλλά και τα όνειρα, τους  στόχους και τις  υποχρεώσεις  μας. Ίσως και στη μοναξιά μας. Κι ενώ ζηλέψαμε εκείνους τους ψαράδες, για τις ευλογίες που δέχτηκαν και τις αποφάσεις που πήραν, ο δρόμος τους μπορεί να φαντάζει μακρινός, άσχετος με τις ανάγκες, τα ενδιαφέροντά μας. Κι όμως, μέσα μας φωλιάζει η ανάγκη και η δίψα του Θεού και του Λόγου Του. Το δείχνουν πολλά: η κρίση και διάλυση της οικογένειας, των διαπροσωπικών σχέσεων, της ψυχικής υγείας μας. Η εξάρθρωση κοινωνικών δομών και θεσμών. Η συγκλονιστική έξαρση της βίας, των αδικιών και των εγκλημάτων, όχι κάπου μακριά, αλλά, εδώ, δίπλα μας. Στα σπίτια μας. Στην άλλοτε πιο ήσυχη, πιο ανθρώπινη κοινωνία μας. Ας κοιτάξομε, μήπως έρχεται και σε μας ο Κύριος, ζητώντας να μας μιλήσει, θέλοντάς μας στην όμορφη συντροφιά Του. Σίγουρα, κάτι περιμένει  να κάνομε κι εμείς, εναντίον του Κακού και να συμβάλομε στον αναγκαίο επανευαγγελισμό του λαού μας.  Στο έργο της σωτηρίας των αδελφιών Του.  Θα μείνομε αδιάφοροι στην επίσκεψή  Του;  Όχι. Ας είμαστε άγρυπνοι, νηφάλιοι. Έτοιμοι για το κάλεσμα, που, έτσι κι αλλιώς, ως βαπτισμένοι χριστιανοί έχομε, και να διαβάζομε σωστά τα «μηνύματά» Του. Κι αν δεν μπορούμε ν’ αφήσομε τα πάντα για Κείνον, ας του εμπιστευτούμε τους λογισμούς, τα όνειρα, τις σχέσεις μας. Ολόκληρη τη ζωή μας.

Ν.Σ.