Τα σπίρτα μου
Ήταν λέει, νύχτα Χριστουγέννων…
Και, ξάφνου, μόνος βρέθηκα σ’ ένα ελατόδασος!
Αγέρας κρύος φύσαγε, το χιόνι σκέπαζε τη γη.
Και μια παράξενη, απ’ άλλον κόσμο, άκουσα φωνή:
“Ε, άνθρωπε, εσύ μηδαμινέ, μου είπε,
το άστρο της Βηθλεέμ δε βλέπεις
που στάζει τώρα αίμα; Και δε βλέπεις
τις αχτίδες του, σα δάχτυλα υπερφυσικά,
προς τις χώρες να δείχνουν τις φτωχές;
Αλλ’ άναψε τώρα τα σπίρτα της ψυχής σου
να δεις καλύτερα! Άναψέ τα, λοιπόν!!!”˙
Κι ανάβω ριγώντας το πρώτο μου σπίρτο,
και…
Βλέπω απέναντι μου νήπιο σκελετωμένο,
μια σκιά.
Τυφλό από καιρό, το καημενούλη, τρόμαξα!
Και το τοπίο εφιαλτικό, του Salvador Dali.
Όμως σε λίγο το σπίρτο, αλίμονό μου, σβήνει
και κάθε προσπάθεια να βοηθήσω μηδενίζεται.
Κι ανάβω αμέσως το δεύτερό μου σπίρτο:
Παιδάκι, άρρωστο βαριά, στο βάθος αντικρύζω.
Το άμοιρο βογγάει πάνω σε ξύλινο κλινάρι.
Και σχεδόν τ’ αγγίζει του Χάρου το δρεπάνι.
Μα σβήνει και του σπίρτου μου αυτού η φλόγα
και ψυχούλας ακούω σιμά μου το φτερούγισμα…
Κι όλος αγωνία, το τρίτο ανάβω σπίρτο μου:
Ω, τι φριχτό το θέαμα μπροστά μου!!!
Κορμιά νεκρά παντού, ακόμα και παιδιών.
Αχ, άτιμε Ηρώδη, ξανάρθες στην Παλαιστίνη!
Και στο Ιράκ πηγαίνεις, στο Αφγανιστάν,
στη Σομαλία, στη Ρουάντα, στο Σουδάν
κι όπου φτώχεια κι αμάθεια στον Κόσμο…
Όμως τα σπίρτα – εφιάλτες μου τέλειωσαν.
Και πνίγομαι στη σκοτεινιά, παλεύω, αγωνιώ,
στριφογυρίζω, ξυπνώντας κατατρομαγμένος.
Κι είναι Χριστούγεννα, χτυπάνε οι καμπάνες!
-“Γιατί με πίκρανες τη γλυκιά αυτήν ημέρα;”
απορημένος ίσως με ρωτήσεις, φίλε αναγνώστη.
-Γιατί χαρά και λύπη μια κλωστή τις δένει.
Γιατί το αηδόνι κελαηδάει για τους πονεμένους.
Βάλε, λοιπόν, την αρωματική πικρή
κανέλλα
στο γλυκό μελιτζανάκι της ψυχής σου.
Φιλανθρωπότερος θα νιώσεις και καλύτερος.
ΙΩΣΗΦ ΑΡ. ΑΡΓΥΡΙΟΥ
Συνταξιούχος Παιδίατρος
