Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

(ΙΑ΄ΚΥΡΙΑΚΗ, Λουκ.Ιδ΄,16-24))

Με ιδιαίτερη αγάπη, οι ορθόδοξοι χριστιανοί πηγαίνουν στις εκκλησιές, τα όμορφα μεγαλοβδομαδιάτικα βράδια, για να παρακολουθήσουν τις ακολουθίες του Νυμφίου. Κι ακούνε, τότε, τα ωραία τροπάρια, στα οποία οι υμνογράφοι παρακαλούν τον Κύριο να τους «λαμπρύνει τη στολή της ψυχής», για να εισέλθουν έτοιμοι στους «γάμους». Η Παραβολή του  ευαγγελίου αυτής της Κυριακής, μας δίνει την ευκαιρία να ιδούμε: ποιος είναι ο Νυμφώνας, ποιοι οι καλεσμένοι, ποιοι δεν προσέρχονται  και, τί είδους «ενδύματα» χρειαζόμαστε, για να συμμετάσχουμε επαξίως,  ώστε να μην κινδυνέψουμε, κι εμείς, να μείνουμε «έξω του Νυμφώνος Χριστού». Η αφορμή  δόθηκε σ’ ένα  τραπέζι, στο οποίο είχε κληθεί ο Κύριος και μετά από μια  συζήτηση σχετικά με τη φιλοξενία και τη Βασιλεία του Θεού (Λουκ. Ιδ΄, 1,12-15). Ιδού, λοιπόν, ένας άρχοντας, που καλεί κόσμο πολύ στο δείπνο που ετοίμασε, για να τον τιμήσει και να τον ευχαριστήσει. Όμως, πόση αγένεια και αδιαφορία! Ο ένας δεν πήγε, αφού, «αγρόν ηγόρασε» κι έπρεπε να πάει να τον δει. Ο δεύτερος, είχε αγοράσει πέντε ζεύγη βοδιών και ήθελε να τα δοκιμάσει! Και, ο τρίτος ήταν νιόπαντρος και δεν του έμενε καιρός! Τότε κι ο οικοδεσπότης, θυμωμένος, στέλνει το δούλο του και καλεί από τους δρόμους και τις πλατείες όλους τους φτωχούς, τους ανάπηρους, τους χωλούς και τους τυφλούς, κι ύστερα, όλους τους ενδεείς και εξαθλιωμένους, για να γεμίσει το παλάτι από όλους αυτούς, ενώ, από τους πρώτους προσκεκλημένους, κανείς απολύτως δεν θα συμμετάσχει στο δείπνο.

Ποιος είναι ο Οικοδεσπότης, ποιους καλεί και γιατί;

Πρώτα-πρώτα, ατενίζοντας το μεγαλείο του Σύμπαντος, αλλά, και λαμβάνοντας υπόψη τις αγιογραφικές διηγήσεις περί της Δημιουργίας του ορατού και αοράτου κόσμου, εύκολα μπορούμε να αναγνωρίσουμε στο πρόσωπο του Δημιουργού τον φιλόξενο Οικοδεσπότη και να αναφωνήσουμε μαζί με τον ψαλμωδό: «Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας»! Σε μια δεύτερη εκδοχή, Ιησούς Χριστός,   ως ο νοητός  Ήλιος της δικαιοσύνης, δεν έπαψε ποτέ να  διαχέει την αγάπη Του προς όλους τους ανθρώπους. Σεβόμενος, όμως την ελευθερία τους, περιμένει τη δική τους ανταπόκριση, εκπέμποντας συνεχώς «προσκλήσεις».  Ποιους αντιπροσωπεύουν οι τρεις καλεσμένοι  και γιατί απορρίπτουν την πρόσκληση στο Δείπνο; Εδώ έχομε δύο εφαρμογές. Στην πρώτη, ο Χριστός κάλεσε τους ομοεθνείς Του να μετανοήσουν και να τον αποδεχτούν ως Σωτήρα. Αυτοί, όμως, τον απέρριψαν. Εκείνος στέλνει τους Αποστόλους να κηρύξουν στα ειδωλολατρικά «έθνη», «έως εσχάτου της γης». Κι αυτό συμβαίνει μέχρι σήμερα, με την Ιεραποστολή. Στη δεύτερη, προσκεκλημένοι είναι όλοι οι ακροατές του Λόγου του Θεού-οι βαπτισμένοι χριστιανοί. Γι’ αυτό και επιβάλλεται ιδιαίτερος προβληματισμός. Μπροστά μας εμφανίζονται οι τρεις κατηγορίες ανθρώπων-αρνητών της αγάπης του Χριστού. Εντελώς συνοπτικά, παρατηρούμε ότι προσελκύονται υπερβολικά: Ο πρώτος, από τον «εγκόσμιο αγρό» του-περιουσία, πλούτη, δόξες, σχέσεις, έγνοιες, γνωριμίες. Ο δεύτερος, από το εμπόριο, τις επιχειρήσεις του. Σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, από τις πέντε αισθήσεις κι όλους τους πειρασμούς τους. Και ο τρίτος, από τις οικογενειακές υποχρεώσεις και τις υλικές απολαύσεις. Πάντως, και οι τρεις, με τις επιλογές τους, δεν αδιαφορούν, απλώς, για μια καλύτερη κατάσταση. Περιφρονώντας κι απορρίπτοντας την πρόσκληση του Θεού, αποδεικνύονται αγνώμονες και ανόητοι, στερώντας τους εαυτούς τους από την ευκαιρία της σωτηρίας, της Βασιλείας του Θεού.  Τί προσφέρεται στο Δείπνο του Κυρίου, ποιοι το απολαμβάνουν και με ποιες προϋποθέσεις; Αν, με τη συμμετοχή Του στα γεύματα εκείνων που τον προσκαλούσαν, ο Κύριος δίνει ιδιαίτερη αξία, ποιος μπορεί να περιγράψει το βάθος της αγάπης Του, όταν,  ως Οικοδεσπότης, φιλοξενεί τους φίλους Του  στο άρρητο Μυστήριο της Ευχαριστίας, στο οποίο ο Ίδιος αυτοπροσφέρεται, «εις βρώσιν των βροτών»; Μόνον όσοι ενσυνειδήτως γεύονται τα πλούσια εδέσματα της Θείας Λειτουργίας, γνωρίζουν την αξία της. Και, έχοντας γνώση της προσωπικής τους αναξιότητας, αλλά, και της προσωρινότητας όλων των φαινομένων, προσβλέπουν στην αγάπη του Ερχόμενου Κυρίου.  Προσδοκούν την Ανάσταση των νεκρών και το Συμπόσιο των Εσχάτων. Την Παραβολή του ευαγγελιστή Λουκά έρχεται να συμπληρώσει η περιγραφή του Ματθαίου, σύμφωνα με την οποία, ο Βασιλιάς διατάσσει να εκδιώξουν κάποιον, που δε φοράει το κατάλληλο ένδυμα του γάμου. Και ο Παύλος λέει ότι «ος αν εσθίη τον άρτον τούτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και του αίματος του Κυρίου…Ο γαρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου» (Κορ. Α΄, Ια, 27-30). Βέβαια, κανείς δεν είναι πραγματικά άξιος να μετέχει των αχράντων Μυστηρίων. Ας φροντίζομε όμως, όσο μπορούμε, να μιμούμαστε τον Κύριο, που μας έδωσε πρώτος  το παράδειγμα της αληθινής ταπείνωσης, της αγάπης, της συγχωρητικότητας και καλούσε όλους κοντά Του, με το κήρυγμα μετανοίας.

Στο αθάνατο Τραπέζι

Στον πνευματικό λιμό και τους κινδύνους της σύγχυσης, του ζόφου και της πλάνης που παραμονεύουν τριγύρω μας και απειλούν και τους πιστούς χριστιανούς, η Εκκλησία καλεί διαρκώς τους ανθρώπους στο Δείπνο του Κυρίου. Καθώς έρχονται τα Χριστούγεννα-η «Χειμωνιάτικη Πασχαλιά»- μέσα σε πολλή φτώχεια, πείνα, ψύχος και τη σκληροκαρδία των ισχυρών της γης, ας ετοιμαστούμε να συμμετάσχουμε στο Τραπέζι της  ανεξάντλητης αγάπης Του, για να την προσφέρουμε και στους πάσχοντες αδελφούς μας:

«Ξενίας δεσποτικής, και αθανάτου τραπέζης, εν πενιχρώ Σπηλαίω, ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί δεύτε απολαύσωμεν, σεσαρκωμένον Λόγον, απορρήτως μαθόντες,                           ον μεγαλύνομεν» (Προεόρτιος Ύμνος).

Συνδαιτυμών του Κυρίου