Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ

(Μάρκ. Β΄,1-12)

Ακολουθούμε νοερά τον Ιησού Χριστό στις πρώτες μέρες της δράσης Του, στις ακρογιαλιές της ιστορικής Λίμνης της Τιβεριάδας, όπου έχει καταρτίσει τον κύκλο των πρώτων μαθητών. Όχι μόνο με τα θαύματα, αλλά, και με τα ανεπανάληπτα λόγια  και την όλη παρουσία Του, δείχνει τη δισυπόστατη φύση Του, το θεανδρικό Πρόσωπό Του. Στη διήγηση του Ευαγγελίου αυτής της Κυριακής, οι άνθρωποι και οι ιδέες τους αντιπαρατίθενται με τον Κύριο. Κι είναι αρκετά ενδιαφέρον να δούμε τα αποτελέσματα αυτής της «σύγκρουσης», στην οποία, Εκείνος, από τις πρώτες, κιόλας, δημόσιες εμφανίσεις Του, αποκαλύπτεται ως ο μοναδικός Γιατρός και Λυτρωτής τους.  

Συνωστισμός στην Καπερναούμ

Τα γεγονότα εξελίσσονται στην Καπερναούμ, τη μεγαλύτερη πόλη αυτής της περιοχής  και το κέντρο της δράσεώς Του στη Γαλιλαία. Με το άκουσμα της αφίξεως του Κυρίου, κόσμος πολύς μαζεύτηκε στο σπίτι που δίδασκε, ώστε να γίνει μεγάλος συνωστισμός. Φανταζόμαστε, λοιπόν, τις σπουδαιότερες σκηνές: α. Τέσσερις άντρες σηκώνουν ένα παραλυτικό και, μη μπορώντας να πλησιάσουν από την πόρτα, ανεβαίνουν στη στέγη, την τρυπούν και κατεβάζουν τον άνθρωπό τους μπροστά στον Ιησού! Θαυμάζουμε, εδώ, την αποφασιστικότητα αυτών των ανθρώπων. β. Ο φιλεύσπλαχνος Κύριος, βλέποντας την πίστη τους, λέει στον παραλυτικό, «παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Κάποιοι Γραμματείς που ήταν εκεί, μένουν έκπληκτοι. Συλλογίζονται, ποιος είναι αυτός που τολμά να συγχωρεί αμαρτίες, πράγμα που μόνο ο Θεός το μπορεί. γ. Εκείνος, ως παντογνώστης, «διαβάζοντας» τη σκέψη τους, για να δείξει ποιος «κρύβεται» πίσω από τα φαινόμενα, ανοίγει διάλογο μαζί τους και διατάσσει τον παραλυτικό να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του! Και, ω του θαύματος, αυτός υπακούει στο και αναχωρεί μπροστά στα μάτια όλων, ώστε να θαυμάζουν, να δοξάζουν το Θεό και να ομολογούν πως δεν ξαναείδαν τέτοιο γεγονός.

Ο Χριστός και οι διαλογισμοί μας

           Βλέπομε ότι, ήδη από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις του Κυρίου, επαληθεύεται η προφητεία του Συμεών, ότι θα είναι «σημείον αντιλεγόμενον». Ας δούμε, όμως, κάποια σοβαρά ζητήματα με τη σειρά. Πρώτα- πρώτα, να επισημάνουμε ότι ο Κύριος, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, από την αρχή δίδασκε «ως εξουσίαν έχων». Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία και αγάπη, ήταν φυσικό, ερχόμενος στη γη, να εντυπωσιάζει  τα πλήθη, ώστε να ομολογούν ότι «ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος» (Ιωάν. Ζ΄, 46). Η εξουσία, βέβαια, του Χριστού, διαφαίνεται με πολλούς τρόπους. Έτσι, όντας νεότατος, αγκαλιάζει, ως στοργικός Πατέρας, όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και τους μεγάλους, και τους αποκαλεί παιδιά Του. Και, όπως στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, και σε πολλές άλλες περιπτώσεις διαπιστώνεται η διορατικότητά Του. Οι άνθρωποι εντυπωσιάζονται από τα θαύματα. Και, ενώ ολόκληρο το Σύμπαν, η ζωή, τα έμψυχα και τα άψυχα όντα  «διηγούνται» τη δόξα του Θεού, πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να βλέπουν «σημεία» για να πιστέψουν. Τα ευαγγέλια, βέβαια, είναι γεμάτα απ’ αυτά. Πώς, όμως, τα εξηγούσαν οι άνθρωποι, τότε, και πώς τα δεχόμαστε κι εμείς, είναι μεγάλο ζήτημα. Θέλομε και επιζητούμε το θαύμα. Τη θεραπεία των σωματικών ασθενειών, που, συχνά μας ταλαιπωρούν. Λυγίζουν τις αντοχές μας. Όμως, τί μας συμφέρει αληθινά; Ας αναρωτηθούμε, γιατί στην Αγία Γραφή, από πολλούς Πατέρες, καθώς και στους βίους των αγίων, οι ασθένειες συσχετίζονται με τις αμαρτίες. Η άφεση των αμαρτιών που παρέχει ο Κύριος σκανδαλίζει τους κακοπροαίρετους  Γραμματείς και  Φαρισαίους. Κι όμως, φαίνεται να είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα. Γι’ αυτό, ακριβώς, και πολλοί   χαρακτηρίζουν τη συγχωρητικότητα του Χριστού ως νέα δημιουργία. Ως αρχή μιας  εντελώς καινούργιας πορείας. Η συναναστροφή Του με τους πιο αμαρτωλούς και ανήθικους ανθρώπους  προβάλλεται στη ζωή  της Εκκλησίας, η οποία συνεχίζει το θεραπευτικό Του έργο. Με τα άγια μυστήρια λευκαίνονται οι ψυχές, καταπολεμούνται τα πάθη και οι δαιμονικές επιρροές. Μα, οι καρδιές μας, δυστυχώς, ερμητικά κλεισμένες και σκληρές σαν πέτρες, δεν ανοίγουν να χωρέσουν τους συνανθρώπους, τους συντρόφους, τα αδέλφια μας, τα ίδια τα παιδιά μας!

Φως Χριστού

          Κοιτάξτε, αγαπητοί μου, ξανά, τους τέσσερις ανθρώπους που σηκώνουν τον παραλυτικό. Πόση αγάπη τρέφουν γι’ αυτόν και πόσο ζωντανή πίστη  στον Ιησού. Αυτές οι ακατανίκητες δυνάμεις φέρνουν εκπληκτικά αποτελέσματα. Αυτές χρειαζόμαστε και σήμερα, καθώς μια πνευματική παραλυσία  φαίνεται να κυριαρχεί παντού. Χωρίς το Χριστό, μακριά Του, ολόκληρη η ανθρωπότητα παραδέρνει, με «παραλυμένα» πολιτικοοικονομικά  μοντέλα και συστήματα, θρησκείες, ιδεολογίες, θεωρίες, θεσμούς. Οι συνέπειες μιας πολύπλευρης κρίσης έρχονται να παραλύσουν  τα μικρομεσαία στρώματα και τις πιο υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας-τους νέους και τα παιδιά μας-οδηγώντας λαούς ολόκληρους  στον κίνδυνο του αργού εξανδραποδισμού! Μέσα στα σκοτάδια του κόσμου, η φωνή της Εκκλησίας, ιδιαίτερα στη Μεγάλη Σαρακοστή, ηχεί λυτρωτικά: «Φως Χριστού φαίνει πάσι». Πνευματικά αναστήματα, όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο γίγαντας της ησυχαστικής παραδόσεως, που γιορτάζουμε σήμερα και που, αναλώνοντας τη ζωή του στη θεολογία του Θαβωρείου Φωτός και των ακτίστων ενεργειών του Θεού, διέλυσε τις πλάνες των σχολαστικών και δυτικόφρονων διανοουμένων, αναδύονται από την ορθόδοξη Ανατολή, ζωογονώντας την πίστη και καλώντας όλους μας να αντιστεκόμαστε διαρκώς στις δυνάμεις του σκότους και στην αλλοτρίωση των παθών και της αμαρτίας, ως  «τέκνα φωτόμορφα» της Εκκλησίας. Ας αναφωνήσουμε με τον υμνογράφο:  «Τοις εν σκότει αμαρτημάτων πορευομένοις, φως ανέτειλας Χριστέ, τω καιρώ της εγκρατείας. Και την εύσημον ημέραν του Πάθους σου, δείξον ημίν, ίνα βοώμεν σοι. Ανάστα ο Θεός, ελέησον ημάς» (Δοξαστικόν Κυριακής).

          Ν.Σ.