Ο Χριστός, οι Άγιοι και η ερήμωση της υπαίθρου
Με πολλούς τρόπους, εδώ και πολλούς αιώνες, οι άνθρωποι προσπάθησαν να προσεγγίσουν το πρόσωπο και τη ζωή του Χριστού. Εμείς εμπιστευόμαστε την Εκκλησία, που με σεβασμό προβάλλει ενώπιον των πιστών τα θεόπνευστα Ευαγγέλια και τα ερμηνεύει, προτείνοντάς τους να ακολουθήσουν τον Κύριο, για να σωθούν. Ξέρομε λοιπόν για το ξεκίνημα της δημόσιας δράσης Του στη Ναζαρέτ, από όπου τον έδιωξαν «κακήν κακώς» οι χωριανοί Του. Αμέσως μετά αρχίζει να κηρύσσει στις πόλεις και στα χωριά της Γαλιλαίας και γύρω από τη Λίμνη Γεννησαρέτ, όπου και κάλεσε τους μαθητές Του. Μιλούσε στον κόσμο στα χωράφια, στα βουνά και στις ακρογιαλιές, και τα πλήθη δε χόρταιναν να τον ακούνε. Χρησιμοποιούσε πολύ τις Παραβολές, δηλαδή, παραστατικές διηγήσεις και ζωντανές εικόνες από τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία κ. λ. π., ώστε να γίνονται εύκολα κατανοητές στους ακροατές Του οι αλήθειες που ήθελε να διδάξει-βεβαίως με απόλυτο σεβασμό της βουλήσεως και της ελευθερίας των ανθρώπων.
Ο Χριστός διασχίζει την ύπαιθρο και τις ερήμους της γης, σκορπώντας την αγάπη Του στα πλάσματά Του. Μέγα και ακατανόητο το μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως. Ποιος ανθρώπινος νους μπορεί να κατανοήσει ότι, ο Άναρχος, Ακατάληπτος, Απερίγραπτος Κύριος, ο Δημιουργός του αχανούς Σύμπαντος, έγινε πραγματικός άνθρωπος, τόσο ταπεινός, τόσο καταδεκτικός, με όλα τα χαρακτηριστικά, εκτός της αμαρτωλότητας, και συναναστρέφεται τους ανθρώπους σαν ένας απ’ αυτούς; Αι λοιπόν, ως Θεός θαυματουργεί και συγχωρεί τους αμαρτωλούς, αλλά, ως άνθρωπος, αισθάνεται την ανάγκη να αποσυρθεί από τον κόσμο, να βρεθεί σε μέρη ήσυχα, ερημικά, για να προσευχηθεί! Σεβόμαστε το μυστήριο, δοξάζοντας τη θεότητά Του.
Πόσο ευλογημένοι είναι εκείνοι οι τόποι και οι άνθρωποι που «φιλοξένησαν» τον Ιησού, οι Μαθητές Του, και τα πλήθη που αξιώθηκαν να βιώσουν την αγάπη Του, τα θαύματά Του! Μα είναι ευλογημένη όλη η Οικουμένη-με τις πλούσιες δωρεές του Θεού. Κι έρχονται οι στρατιές των Αγίων, που ακολούθησαν το δρόμο Του κι εγκολπώθηκαν τις εντολές Του, να τον μιμηθούν, ζώντας σαν όρνεα εξημερωμένα στις ερήμους και στη φύση, με τα ζώα και τα φυτά, μεταβάλλοντας άγριους τόπους σε «παραδείσους». Για να μην πάμε μακριά, αρκεί να εμβλέψομε στα πανέμορφα νησιά μας, στους κάμπους, στα λαγκάδια και στα βουνά της Πατρίδας μας, με τα αμέτρητα εκκλησάκια και προσκυνητάρια, με τα όμορφα πανηγύρια, τα αναρίθμητα θαύματα και τις παραδόσεις, για να αντιληφθούμε τί σήμαινε επί αιώνες «ελληνική ύπαιθρος» και πόσο μεγάλη ήταν η αξία της στην επιβίωση του λαού και στον Πολιτισμό μας.
Η ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου δεν είναι φαινόμενο τωρινό. Η αφαίμαξη του πληθυσμού της χώρας αριθμεί ιστορία δεκαετιών. Δε θα αναφερθούμε εδώ σε πολέμους και ξενιτεμούς, ούτε στους καταστροφικούς δανεισμούς, στα μνημόνια και στη διαχρονική διαφθορά Κράτους και κομμάτων. Να επισημάνουμε μόνο το μέγα πρόβλημα της υπογεννητικότητας, αλλά και τη μανία των κυβερνήσεων να καταργούν θεσμούς και υπηρεσίες (ΕΛΤΑ, ΙΚΑ, ΔΕΗ, Δικαστήρια, Τράπεζες, Νοσοκομεία, Εφορίες, κ. ά), που στήριζαν και κρατούσαν «ζωντανές» τις τοπικές κοινωνίες, με αποτέλεσμα την ερημοποίηση της υπαίθρου. Για ποια «κανονικότητα» και «πρόοδο» λοιπόν να μιλάμε; Να πούμε για την επιβολή της «πράσινης ενέργειας»; Ήδη είναι ορατές οι καταστρεπτικές συνέπειές της. Όλες τούτες και πολλές άλλες, αλλοπρόσαλλες, άδικες και απαράδεκτες πολιτικές έχουν οδηγήσει στην εξής τραγική αντίθεση: από τη μια μεριά ο προκλητικός πλουτισμός των «ημετέρων» του συστήματος και η αύξηση της κερδοφορίας μεγάλων επιχειρήσεων, κι από την άλλη το «τέρας» της ακρίβειας, με την προϊούσα φτωχοποίηση του μεγαλύτερου ποσοστού του λαού- όντος τελευταίου στην Ευρώπη!
Είναι άξιες προσοχής οι εξής διαπιστώσεις του Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερωνύμου: «Η κατάρρευση των απαρχαιωμένων υποδομών, το κόστος των σπόρων και των φυτοφαρμάκων, οι επανειλημμένες φυσικές καταστροφές, η ευλογιά, η εκμετάλλευση των παραγωγών από εμπόρους, τράπεζες και εταιρείες, έχουν κάνει τον πρωτογενή τομέα να ματώνει στην κυριολεξία, αποθαρρύνοντας τους νέους να παραμείνουν στον τόπο και να ασχοληθούν με τα παραδοσιακά επαγγέλματα. Σε αυτά προσθέστε και τη μάστιγα των φωτοβολταϊκών, που καταργούν την παραγωγική γη και αφαιρούν χρήσιμες εκτάσεις από τη διατροφική παραγωγική διαδικασία… Συνακόλουθα, πολλοί προσπαθούν να πουλήσουν τα χωράφια τους. Με λίγα λόγια, πρέπει να υπάρξει μια ουσιαστική συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει, ώστε να παραμείνουν οι νέοι στην ύπαιθρο. Πολλές φορές τις λύσεις τις προτείνουν τεχνοκράτες που δεν έχουν πιάσει ποτέ τσάπα στο χέρι, ή δεν έχουν την εμπειρία του πόνου για την καταστροφή ή την απαξίωση του κόπου τους». Λοιπόν, φίλοι μου, δεν έχομε καιρό. Είναι χρέος όλων μας να αναρωτηθούμε, γιατί η ελληνική ύπαιθρος έχει υποβαθμιστεί σε βαθμό επικίνδυνο, ώστε να αναζητήσουμε τρόπους «σωτηρίας» της, πριν ιδούμε την πλήρη καταστροφή της. Θα είναι τραγικό για την Εκκλησία και το Έθνος!
Νίκος Σιγανός
