Η Γ΄ Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Ιδού πώς περιγράφεται σ’ έναν ύμνο:
«Ὢ ποία ὥρα τότε, καὶ ἡμέρα φοβερά, ὅταν καθίσῃ ὁ Κριτὴς ἐπὶ θρόνου φοβεροῦ! βίβλοι ἀνοίγονται, καὶ πράξεις ἐλέγχονται, καὶ τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους δημοσιεύονται, Ἄγγελοι περιτρέχουσιν,ἐπισυνάγοντες πάντα τὰ ἔθνη… ὢ ποία ὥρα τότε! Ἄλλά πρὸ τοῦ φθάσαι τὸ τέλος, σπούδασον κράζουσα, ψυχή· ὁ Θεός, ἐπίστρεψον, σῶσόν με, ὡς μόνος εὔσπλαγχνος».
[audiotube id=”N49eh_sE26I”]Εδώ έχομε τα εξής στοιχεία: Πρώτον. Ο ίδιος ο Κύριος μάς διαβεβαιώνει πως θα έρθει στη Δευτέρα, φρικτή και συνάμα ένδοξη Παρουσία Του, ως Κριτής της Οικουμένης. Το χρόνο της ελεύσεώς Του δεν ξέρει κανείς. Δεύτερον. Θα καθίσει σαν βασιλιάς σε θρόνο φοβερό! Μα, αλήθεια, τότε θα καθίσει για πρώτη φορά; Μήπως δεν τον είδε έτσι ο Προφήτης Ησαΐας, τριγυρισμένο από τις τάξεις των αγγέλων και έφριξε, μη αντέχοντας τη θεία δόξα; Μήπως στη Θεία Λειτουργία δεν τον υποδεχόμαστε «ως τον Βασιλέα των όλων», το Δημιουργό και Κύριο του Σύμπαντος;
Τρίτον. Όμως, ιδού η διαφορά. Την πρώτη φορά ήρθε στη γη με την «κένωση» της Θεότητάς Του. Άλλωστε, τα μάτια μας δεν αντέχουν να αντικρύσουν το Άκτιστο Φως Του, όπως φάνηκε χαρακτηριστικά στην Μεταμόρφωσή Του. Από την ασύλληπτη αγάπη Του, ταπεινώθηκε στη γη παντοιοτρόπως. Αλλά, στη Δευτέρα Παρουσία Του θα κρίνει τους ανθρώπους, που όλοι θα έχουν αναστηθεί. Αυτή, εξάλλου, είναι και η μεγάλη προσδοκία και ελπίδα μας, όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως.Τέταρτον. Όλες οι πράξεις μας θα φανερωθούν ενώπιον των ανθρώπων και των αγγέλων, που, ως πνεύματα, τρέχουν παντού, διακονώντας τον Ύψιστο. «Φωνάζουν» όλα τα έθνη, συνάζονται, και γίνεται η θεία Δίκη! Πράγματι, φρικτή και φοβερή η ώρα εκείνη, της τελικής Κρίσεως. Όχι μόνο για την απίθανη «δημοσιότητα» λογισμών, λόγων και πράξεων, αλλά, γιατί δε χωράει πια καμιά έφεση ή αναβολή. Τότε θα γίνει η οριστική κατάταξη, κατά τα έργα του καθενός. Πέμπτον. Ο υμνογράφος, αφού παρακινήσει τους συνανθρώπους του να τον ακούσουν στην πρόσκληση της μετάνοιας, λέει στην ψυχή του να τρέξει όσο είναι καιρός, να φωνάξει δυνατά στον πανεύσπλαχνο Θεό.
«Επείνασα…εδίψασα…γυμνός ήμουν…». Η γνωστή περιγραφή του Ευαγγελίου, τραγικά επίκαιρη σήμερα, θα ακουστεί σ’ όλους τους ναούς, διαλαλώντας με εξαιρετική παραστατικότητα το υπέρτατο κριτήριο εκείνου του διαχωρισμού. Που δε θα είναι άλλο, από την αγάπη για κάθε άνθρωπο, χωρίς διακρίσεις. Εδώ, όμως, τα πράγματα δεν είναι και πολύ ξεκάθαρα. Ήδη από την εποχή του Χριστού, πολλοί πίστευαν ότι με τα «καλά έργα» και εκτελώντας τα «θρησκευτικά καθήκοντά» τους, θα εξασφάλιζαν τη σωτηρία τους. Αλλά, μιμητές των Φαρισαίων υπάρχουν πάντοτε, κι ανάμεσα στους χριστιανούς. Πολλοί, αγνοώντας την ουσία της διδασκαλίας του Κυρίου, την ταυτίζουν με τις νηστείες, τις τελετουργίες, την ελεημοσύνη κ. λ. π. Βεβαίως, χρειάζονται κι αυτά. Όμως, δεν αρκούν. Εκτός από το ότι πολλές φορές γίνονται με κίνητρα εντελώς εγωιστικά, ατομικιστικά κι όχι σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, όσες καλές πράξεις κι αν κάμομε, πάλι θα είμαστε «αχρείοι δούλοι», αφού, ουδείς αναμάρτητος, εκτός από το Χριστό.
Για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου είχαν μιλήσει πολλοί Προφήτες, αιώνες πριν την Ενανθρώπησή Του. Ο Ίδιος και οι Απόστολοι δεν άφησαν καμιά αμφιβολία για τα εσχατολογικά γεγονότα. Στη Νεκρώσιμη Ακολουθία ακούμε τα πιο «φιλοσοφημένα» ποιητικά και αγιογραφικά κείμενα. Δυστυχώς, ο προβληματισμός μας συνήθως εξαντλείται σ’ εκείνες τις στιγμές, ενώ η «μνήμη θανάτου» θα έπρεπε να είναι στις συνεχείς έγνοιες μας . Όχι, βεβαίως, για να μας πιάσει κατάθλιψη, αφού ο Χριστός φέρνει την αληθινή χαρά. Και η ζωή της Εκκλησίας στρέφεται γύρω από τη «χαρμολύπη», τη σταυροαναστάσιμη προοπτική. Ακόμα, η Θεία Ευχαριστία, το κέντρο της Ορθόδοξης Λατρείας, δε σημαίνει μόνο την αναπαράσταση των επίγειων γεγονότων της ζωής του Χριστού, αλλά και την έλευση της Βασιλείας ήδη από τούτη τη ζωή.
Ψυχοσάββατο, Κυριακή της Απόκρεω: μέρες ξεχωριστές, έντονης περισυλλογής. Κατά τα έθιμα, πολλοί «μασκαρεύονται», αλλά τα προσωπεία των Ευρωπαίων καθημερινά πέφτουν. Είναι πολύ σημαντικό, που η αγάπη σ’ αυτό τον τόπο, ευτυχώς, αγκαλιάζει καθημερινά όλους: ζώντες και κεκοιμημένους, ξένους και δικούς. Η ελπίδα μας, ας μη χαθεί. Και στις πιο δύσκολες συνθήκες οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για την Ανθρωπιά. Κλείνουμε με τα λόγια ενός σπουδαίου θεολόγου, που έφυγε πολύ νωρίς: «Αφού ο Θεός έγινε άνθρωπος, άρα είναι μεγάλο πράγμα να είναι κανείς άνθρωπος. Αφού πέθανε και συνέτριψε το θάνατο, δεν είναι πλέον ο θάνατος πράγμα τρομερό. Μπορούμε συνεπώς να πιστεύομε, μπορούμε να ελπίζουμε στη ζωή, γιατί αυτή η πενιχρή, η θλιμμένη ανθρωπινή μας ζωή μπορεί να γίνει, αν θέλουμε, ζωή θεϊκή» (Π. Νέλλας)!
Νίκος Σιγανός
Η Γ΄ Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Ιδού πώς περιγράφεται σ’ έναν ύμνο:
«Ὢ ποία ὥρα τότε, καὶ ἡμέρα φοβερά, ὅταν καθίσῃ ὁ Κριτὴς ἐπὶ θρόνου φοβεροῦ! βίβλοι ἀνοίγονται, καὶ πράξεις ἐλέγχονται, καὶ τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους δημοσιεύονται, Ἄγγελοι περιτρέχουσιν,ἐπισυνάγοντες πάντα τὰ ἔθνη… ὢ ποία ὥρα τότε! Ἄλλά πρὸ τοῦ φθάσαι τὸ τέλος, σπούδασον κράζουσα, ψυχή· ὁ Θεός, ἐπίστρεψον, σῶσόν με, ὡς μόνος εὔσπλαγχνος».
Για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου είχαν μιλήσει πολλοί Προφήτες, αιώνες πριν την Ενανθρώπησή Του. Ο Ίδιος και οι Απόστολοι δεν άφησαν καμιά αμφιβολία για τα εσχατολογικά γεγονότα. Στη Νεκρώσιμη Ακολουθία ακούμε τα πιο «φιλοσοφημένα» ποιητικά και αγιογραφικά κείμενα. Δυστυχώς, ο προβληματισμός μας συνήθως εξαντλείται σ’ εκείνες τις στιγμές, ενώ η «μνήμη θανάτου» θα έπρεπε να είναι στις συνεχείς έγνοιες μας . Όχι, βεβαίως, για να μας πιάσει κατάθλιψη, αφού ο Χριστός φέρνει την αληθινή χαρά. Και η ζωή της Εκκλησίας στρέφεται γύρω από τη «χαρμολύπη», τη σταυροαναστάσιμη προοπτική. Ακόμα, η Θεία Ευχαριστία, το κέντρο της Ορθόδοξης Λατρείας, δε σημαίνει μόνο την αναπαράσταση των επίγειων γεγονότων της ζωής του Χριστού, αλλά και την έλευση της Βασιλείας ήδη από τούτη τη ζωή.
Ψυχοσάββατο, Κυριακή της Απόκρεω: μέρες ξεχωριστές, έντονης περισυλλογής. Κατά τα έθιμα, πολλοί «μασκαρεύονται», αλλά τα προσωπεία των Ευρωπαίων καθημερινά πέφτουν. Είναι πολύ σημαντικό, που η αγάπη σ’ αυτό τον τόπο, ευτυχώς, αγκαλιάζει καθημερινά όλους: ζώντες και κεκοιμημένους, ξένους και δικούς. Η ελπίδα μας, ας μη χαθεί. Και στις πιο δύσκολες συνθήκες οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για την Ανθρωπιά. Κλείνουμε με τα λόγια ενός σπουδαίου θεολόγου, που έφυγε πολύ νωρίς: «Αφού ο Θεός έγινε άνθρωπος, άρα είναι μεγάλο πράγμα να είναι κανείς άνθρωπος. Αφού πέθανε και συνέτριψε το θάνατο, δεν είναι πλέον ο θάνατος πράγμα τρομερό. Μπορούμε συνεπώς να πιστεύομε, μπορούμε να ελπίζουμε στη ζωή, γιατί αυτή η πενιχρή, η θλιμμένη ανθρωπινή μας ζωή μπορεί να γίνει, αν θέλουμε, ζωή θεϊκή» (Π. Νέλλας)!
