Άρθρο του περιοδικού “Ευ”

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.κ Γερασίμου, των Ιερέων της Ιεράς Μητροπόλεως, των Ενοριτών μας και παρουσία πλήθους Παναγιόφιλων που συνέρρευσαν κατά την πανήγυρη εορτάσαμε κι εφέτος στον πανηγυρίζοντα Ναό της Ενορίας μας τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Στον πανηγυρικό εσπερινό στο πλαίσιο των διπλών εορτασμών ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας μίλησε για τη Μεγάλη Εορτή του Ευαγγελισμού, κατά την οποία ο Υιός και Λόγος του Θεού σαρκώνεται και γίνεται άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός, αλλά και ο πόθος της Ελευθερίας παίρνει σάρκα και οστά στη συνείδηση των σκλαβωμένων.

Ξεχώρισε η τιμητική εκδήλωση προς τον Πρωτοπρεσβύτερο Κων/νο Φαρσάρη, ο οποίος τιμήθηκε από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας, κ.κ. Γεράσιμο, με πιττάκιον, εκφράζοντας την ευαρέσκεια της τοπικής Εκκλησίας προς το πρόσωπο του αγαπητού μας Ιερέως, πατρός Κων/νου Φαρσάρη, εφημερίου της Εκκλησίας μας επί σειρά ετών και προέδρου της Ερανικής Επιτροπής Ανεγέρσεως από ιδρύσεώς της.

Ακολούθησε η προσφώνηση του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τζάβλα προς τον τιμώμενο, αφού πρώτα ευχαρίστησε το Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας ο οποίος ευλόγησε τον διακαή πόθο τόσο του ίδιου του Προέδρου του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, π’ Γ. Τζάβλα, όσο και των μελών του να τιμήσουν τον π’ Κων/νο σύμφωνα με την απόφαση που καταχωρήθηκε στο Βιβλίο Πρακτικών του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, μνημειώνοντας την προσφορά και το έργο του και έμπρακτα, προσφέροντάς του ως αντίδωρο αγάπης και ευχαριστίας την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου καθώς και αντίγραφο του πρακτικού.

Κατά την κυριώνυμο ημέρα των Εορτασμών ιερούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Τίτος Ταμπακάκης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεώς μας.

Μαρία Παναγιωτάκη
Φιλόλογος – Αρχισυντάκτρια

Με τον Αναστημένο από τη μιζέρια Χριστό, ποτέ δεν παύεις να είσαι μόνος, Μόνος παραμένεις, αλλά και πάλι μαζί με όλους και όλα. Το “μόνος με το Χριστό” έχει ολιστικά, οντολογική αξία, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να αναπνεύσεις τη ζωή. Όλα τα άλλα είναι προκάτ απομιμήσεις της Όντως Ζωής. Λαθεμένα σε προδιαθέσεις, στοχεύσεις, επιλογές και εφαρμογές, προκειμένου να καλύψεις όλα, τα άπειρα “δήθεν” του Εγωτικού εαυτού σου. Αυτό το παιγνίδι του Παραδείσου, “αυτή η γυναίκα, που μου έφτιαξες εσύ, Κύριε, με ξεγέλασε” και το άλλο “ο όφις με ξεγέλασε” αποτυπώνουν το όντως, απολύτως ανεύθυνο, ανέραστο και μοιχό στην ψυχή και το αχάριστο και χυδαίο της ανθρώπινης φύσης. Που αρνείται πεισματικά κάθε συμμετοχή της στην δωρισμένη από το Θεό, Αγάπη και Δημιουργία. Εμπιστευόμενη καλύτερα, το μισό της Αληθείας (“θα γίνετε Θεοί”, αντάμα με τη διαβολή, σάμπως δε θέλει, δήθεν, ο Θεός), από ολόκληρη την Αλήθεια: “Ναι, θα γίνετε Θεοί, αλλά όχι ακόμη”! Γι αυτό το “Όχι ακόμη” χάσαμε δυστυχώς ολόκληρον τον Παράδεισο. Κι έρχεται σήμερα ο Χριστός να μας πει: “σταυρώστε το ίδιον θέλημά σας” (όσο γίνεται, όσο το μπορεί ο καθένας), για να μπορείς έπειτα να κοιμάσαι πάνω στα χιόνια σα γουρουνάκι και να αισθάνεσαι ζεστός. όσα και άπειρα άλλα, σοβαρότερα, ων ουκ έστιν αριθμός. Ύμνος της Εκκλησίας μας διδάσκει για το Δένδρο του Παραδείσου, προσέξτε: “Ξύλον καλόν καγαθόν, μη ευκαίρως (το άτιμο!), προσληφθέν” Ναι, ρε, γι αυτό το Α-καιρον Χάσαμε τον Παράδεισο! Αλλά παρόλα αυτά, ΚΑΛΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, γιατί όλους και όλα. Γιατί όλοι και όλα είναι καταδικασμένα, λόγω της άπειρης Αγάπης του Θεού, να Αναστηθούν. Εκτός κι αν, ακόμη και τότε, κατά τη Δευτέρα Παρουσία – πώς και πότε, αγνοείται παντελώς, πώς θα εμφανιστεί – κάποιοι το αρνηθούν. Είθε να μην υπάρξουν, αλλά η ελευθερία του ανθρώπου είναι πράγμα ακατανίκητο στο λεξιλόγιο του Θεού.

Κείμενο Ξενοφώντα Βουρλιώτη

(σχόλια στο μυστήριο του θανάτου)

Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

            Ένα από τα αναπόφευκτα γεγονότα της ζωής  του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Είναι ο μόνος σύντροφος του ανθρώπου, που τον συνοδεύει από τότε που θα γεννηθεί κρύβοντας επιμελώς την παρουσία του, ωσότου να έρθει σκληρός και ανάλγητος να πληγώσει καρδιές, να προξενήσει δάκρυα, να βυθίσει στο πένθος ολόκληρες οικογένειες και να κλείσει σπίτια.

Κι όμως, αν και γεννιέται μαζί με τον άνθρωπο και τον ακολουθεί στο κάθε του βήμα, ο άνθρωπος τον αγνοεί πεισματικά. Ακόμη και αν δει το σκοτεινό πρόσωπό του στον διπλανό του, ακόμη και αν χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού του κι αρπάξει ένα συγγενικό ή φιλικό του πρόσωπο, τότε μόνο  συνειδητοποιεί την ύπαρξή του κι ύστερα πάλι θα σκύψει με την ίδια αμεριμνησία ν’ απολαμβάνει την πραγματικότητα στις διάφορες μορφές της. Όπως οι όρνιθες που σκαλίζουν αμέριμνες μήπως και βρούνε κανένα σκουλήκι, ωσότου ένα γεράκι ορμήσει κι αρπάξει μια  απ’ αυτές κι ύστερα πάλι με την ίδια όρεξη συνεχίζουν να σκαλίζουν το χώμα. Το ίδιο κι ο άνθρωπος. 
Διαβάστε περισσότερα…

Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Αυτός ο χαρακτηρισμός, όμως, αφορά την τεχνολογία μας. Ποιος χαρακτηρισμός τότε ταιριάζει στην κοινωνία μας; Ποια ξεκάθαρη κοινωνική αλλαγή σφραγίζει τον καιρό μας; Ζούμε στην εποχή της μοναξιάς.

Είμαστε κατ’ αρχήν κοινωνικά όντα, που εξαρτώνται απολύτως το ένα από το άλλο. Είμαστε σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία. Το τι κάνει ο άλλος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα επηρεάζει κι εμάς. Θετικά ή αρνητικά. Υπάρχουμε, γιατί καθρεπτιζόμαστε στα μάτια του άλλου.
Διαβάστε περισσότερα…

Για να χαρακτηριστεί μια διαταραχή ως φοβία, το άτομο πρέπει να φοβάται κάποια εξωτερικά ερεθίσματα ή συνθήκες που δεν είναι αντικειμενικά επικίνδυνες (π.χ. ανελκυστήρες, ύψη, έντομα, αεροπλάνα, σεισμούς, αίμα κ.τ.λ). Προκειμένου να διαγνωστεί η φοβία απαιτούνται τα εξής κριτήρια:

α) Το άτομο να αποφεύγει συστηματικά αυτές τις εξωτερικές φοβογόνες συνθήκες.

β) Να καταλαμβάνεται από «άγχος αναμονής», όταν περιμένει να τις αντιμετωπίσει και να τις υπομένει με αίσθημα έντονου φόβου.

γ) Να επηρεάζεται με άσχημο τρόπο η λειτουργικότητά του (κοινωνική ή επαγγελματική) εξαιτίας της φοβίας ή να προκαλείται σημαντική δυσφορία.
Διαβάστε περισσότερα…