Μύθοι, λατρείες, τελετές, ποικίλες ως και μακάβριες, περί τον θάνατο, συμπλέκονται από τις απαρχές της ανθρώπινης Ιστορίας μέχρι σήμερα-εποχή αποθέωσης του Ορθολογισμού, της Επιστήμης και της Τεχνολογίας. Μάς εντυπωσιάζουν ο τρόπος ζωής, η ψυχολογία και οι πίστεις του πρωτόγονου ανθρώπου. Άραγε ο «μοντέρνος» άνθρωπος είναι πολύ πιο δυνατός, ή μήπως όλα τα «όπλα» του κονιορτοποιούνται «εν ριπή οφθαλμού»-σε κλάσματα δευτερολέπτου; Ο θάνατος συνοδεύει αδιαλείπτως τον άνθρωπο-συνήθως φρικτός, απαίσιος, μισητός, και κάποτε λυτρωτικός από τα δράματά του. Μα ένα μεγάλο, βασανιστικό ερώτημα θα αιωρείται διαρκώς: γιατί ο άνθρωπος δε θέλει να συμβιβαστεί με τη σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα του θανάτου; Είναι κατάσταση «φυσική», «ταιριαστή» με τη φθαρτότητα όλων των ζώντων όντων, ή είναι ασυμβίβαστη με τις «προδιαγραφές», τις προσδοκίες της ανθρωπότητας στο σύνολό της; Όχι μόνο στους πρωτόγονους, με το περιορισμένο πεδίο γνώσεων, αλλά και για τους μεγαλύτερους επιστήμονες, φιλοσόφους, καλλιτέχνες, ο θάνατος παραμένει «φοβερότατο μυστήριο», που θα μάς βασανίζει μέχρι να διαβούμε την πύλη της «Άλλης ζωής»-που οι σκεπτικιστές και οι «άπιστοι» αρνούνται ότι υπάρχει.
Διαβάστε περισσότερα…