Απριλιάτικες σκέψεις
«Ο Απρίλης με τα λούλουδα κι ο Μάης με τα ρόδα»

Δεν ξέρω πώς σκέφτονται οι άνθρωποι που ζουν μακριά  από την Εκκλησία και τη Λατρεία. Άραγε, νιώθουν τόσο «δυνατοί», τόσο «ελεύθεροι», με τόση αυτοπεποίθηση, ώστε να μην αισθάνονται καθόλου την ανάγκη να αναζητήσουν την ενδυνάμωση και τα «ίχνη» του Χριστού, που πορεύεται προς το Γολγοθά, αίροντας τον πόνο και τις αμαρτίες του κόσμου; Ήδη μπήκαμε στον Απρίλη-από τους πιο αγαπητούς μήνες: είναι ο «Ανθομήνας», ο «Λαμπριάτης», ο «Αηγιωργίτης». Δεν θα αναφερθούμε στα πλούσια ήθη και έθιμα, που στο διάβα των αιώνων διαπότισαν τη ζωή του λαού μας, και μέχρι σήμερα δηλώνουν τις βαθύτερες ανάγκες κι εκφράζουν πολλές πτυχές της ζωής του. Θέλω μόνο να αποσπάσω λίγο την προσοχή σας, αναζητώντας κάποιες μικρές «σχισμές» προς τη θέα των εκκλησιαστικής ζωής, με την ελπίδα να ενδυναμωθούμε στον καθημερινό αγώνα, που νιώθουμε ολοένα και περισσότερο να δυσκολεύει η ζωή μας.

Ήδη τούτες τις μέρες βιώνουμε έναν ιδιαίτερο δυναμισμό στη Λατρεία. Στην καταπληκτική Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνα ξεδιπλώνεται μπροστά μας η ζωή των πιο σπουδαίων προσώπων της Αγίας Γραφής, αγίων και αγωνιστών, καλώντας μας να τους μιμηθούμε με την αγάπη, την ταπείνωση, τη μετάνοια και επιστροφή μας στην αγκαλιά του Θεού. Την Παρασκευή, οι πιστοί θα κατακλύσουν τους ναούς, για τον Ακάθιστο Ύμνο, με τα λαοφιλή τροπάρια, τους γλυκόλαλους ήχους και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας να τους προκαλούν ρίγη συγκινήσεως, καθώς θα σιγοψάλλουν μαζί με τους χορούς: «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…». Κι έρχεται η Κυριακή να φέρει στη σκέψη μας έναν «επίγειο άγγελο»: την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που βαθιά μετανοημένη, απαρνήθηκε τον κόσμο και την αμαρτωλή ζωή. Για σαράντα επτά χρόνια στην Έρημο του Ιορδάνη πολέμησε σκληρά το σαρκικό φρόνημα και το Διάβολο κι αξιώθηκε της Βασιλείας. «Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ παραδοθήσεται ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», λέει ο Ιησούς. Αίροντας το Σταυρό, ταπεινώνεται και εξευτελίζεται μέχρι θανάτου. Πορεύεται προς το Πάθος, βιώνοντας σκληρά τη μοναξιά Του. Αλήθεια, ποιος ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει το δικό Του πόνο; Υποκλινόμαστε μπροστά στην άφατη ταπείνωσή Του, στο απερίγραπτο Θείο Δράμα.

Την επόμενη εβδομάδα η Εκκλησία στρέφει το ενδιαφέρον μας στα δρώμενα της Βηθανίας, όπου: η αρρώστια και ο θάνατος του Αγίου Λαζάρου, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού, που πριν από το Πάθος Του θα αναστήσει το Λάζαρο, ώστε  να έχομε και μείς ένα εχέγγυο για τη δική μας ανάσταση. O Κύριος θα αναμετρηθεί με το θάνατο και θα τον νικήσει. Είναι φανερό ότι τώρα όλα και όλοι κινούνται γύρω από τον Ιησού. Η παρουσία Του μαγνητίζει ανθρώπους περιφρονημένους και παρακατιανούς-κλέφτες, ληστές, πόρνες, μοιχούς. Ενώ η «καλή κοινωνία» τούς έχει απορρίψει, στο πρόσωπό Του βρίσκουν τον αληθινό φίλο, πατέρα κι αδελφό. Πλήθος πολύ, που είχαν έρθει για τον εορτασμό του Πάσχα, ακούγοντας ότι ο Κύριος έρχεται στην Αγία Πόλη, βγήκε να τον προϋπαντήσει πανηγυρικά, επευφημώντας τον ως «βασιλιά του Ισραήλ»! Κι Εκείνος, «καθήμενος επί πώλου όνου», προχωρούσε, επαληθεύοντας παλιές προφητείες. Οι μαθητές, σαν σε όνειρο απατηλό, να χαίρονται στα γεγονότα, τα οποία μόνο μετά την Ανάσταση θα κατανοήσουν. Από κει κι ύστερα, ο Λόγος Του θα φωτίζει τα σκοτάδια του Άδη των ψυχών και των σωμάτων. Θα ενεργεί λυτρωτικός, ελπιδοφόρος. Τώρα πια, οι θλίψεις, οι ασθένειες, τα παθήματα, οι δοκιμασίες των ανθρώπων  αποκτούν ένα εντελώς καινούριο, σωτήριο σκοπό. Ακόμα και το φοβερό μυστήριο του θανάτου παίρνει ένα αναστάσιμο φως.

Εκτός από τη  συμμετοχή μας στα εορταζόμενα γεγονότα, που θα κορυφωθούν με τη Σταύρωση και την Ανάσταση,  πρέπει να μας απασχολεί και το πώς, από τα βιώματα της κατανυκτικότατης εκκλησιαστικής Λατρείας, θα αντλήσουμε δύναμη για την αντιμετώπιση των  καθημερινών μας προβλημάτων και θα γίνουμε αρωγοί στα δράματα των συνανθρώπων μας. Το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι επίκαιρο, όσο ποτέ: μήνυμα υπομονής, θυσίας, αγωνιστικότητας, αγάπης, συμπόρευσης και συμπαράστασης στους πάσχοντες και στερημένους αδελφούς μας, ξέροντας πως, πριν από μάς, ο Χριστός έχει εισδύσει στην άβυσσο του ανθρώπινου πόνου, θεμελιώνοντας τη μεταμόρφωσή του σε δύναμη σωτηρίας.

 Μακάρι, φίλοι μου, οι γλυκύτατες εκκλησιαστικές μελωδίες να συνοδεύονται από δάκρυα άγρυπνων υπάρξεων. Από στεναγμούς συντετριμμένων καρδιών. Ω, να μπορούσαμε, μέσα στις σκληρές περιπέτειες, να νιώθουμε σαν ένα παιδί, που, όταν το ρωτήσανε τί είδους βασιλιάς είναι ο Χριστός, αυτό αυθόρμητα απάντησε: «της καρδιάς μας ο Βασιλιάς». Δε μπορεί, θα εισακούσει τις προσευχές μας, Αυτός, που το όνομά Του είναι η Αγάπη! Γιατί, «τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει ο θάνατος». Τον έχει Εκείνος που, όπως ο Ίδιος διαβεβαιώνει, είναι η Ανάσταση και η Ζωή!

Νίκος Σιγανός