ΚΥΡΙΑΚΗ IB’ ΛΟΥΚΑ- κεφ. ιζ’ στίχοι 12-19)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η Εκκλησία μας χρησιμοποιεί τη θαυματουργική θεραπεία των δέκα λεπρών για να μας διδάξει ότι: α) ο Κύριος είναι ο αληθινός Θεός και Σωτήρας μας, β) η αγάπη του για μας τους ανθρώπους είναι απεριόριστη και γ) ο άνθρωπος που δέχεται την αγάπη του Χριστού πρέπει να τη δείχνει με την ευγνωμοσύνη και την ευχαριστία του σ’ Αυτόν. Διαβάστε περισσότερα….

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, επικαλούμενος και Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι άγιος και προφήτης του Χριστιανισμού. Ήταν σύγχρονος του Ιησού Χριστού και θεωρείται ότι με την διδασκαλία του προετοίμασε τον κόσμο να υποδεχτεί τον Μεσσία Ιησού, εξ ου και ο χαρακτηρισμός “Πρόδρομος”. Η διδασκαλία του υπήρξε καυστική ιδιαίτερα προς τις ανηθικότητες της εξουσίας, γεγονός που εξανάγκασε τελικά τον τότε τετράρχη της Γαλιλαίας Ηρώδη τον Αντύπα αρχικά να τον φυλακίσει και στη συνέχεια να τον θανατώσει με αποκεφαλισμό. Ως βιβλικό πρόσωπο θεωρείται ότι βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Στην Παλαιά θεωρείται ως “Προφήτης” ενώ στην Καινή ως “Πρόδρομος”. Ο ερχομός του προφητεύτηκε από τους προφήτες Ησαΐα και Μαλαχία (Ησαΐας 40,3. Μαλαχίας 3,1. Ματθαίος 3,3 και 11,13-14). Ο Ιωάννης αναφέρεται και από τους τέσσερις Ευαγγελιστές. Το όνομα Ιωάννης είναι εβραϊκό και σημαίνει τη “χάρη και την εύνοια του Θεού”. Διαβάστε περισσότερα….

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Σεβασμιώτατε,  σεβαστοί Πατέρες, Κυρίες και κύριοι, αγαπητά μου παιδιά. Η Γέννηση του Θεανθρώπου απετέλεσε το μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός της ανθρωπότητας. Η παράδοση θεωρεί ότι η αρχαιότερη ομιλία για τη γιορτή των Χριστουγέννων εκφωνήθηκε από τον  Μέγα Βασίλειο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας το έτος 376 μ.Χ. Ιστορικές πηγές επισημαίνουν πως ο εορτασμός των Χριστουγέννων άρχισε να τηρείται στη Ρώμη γύρω στο 335. Ως τα μέσα του 4^ου αιώνα γιορτάζονταν μαζί με τη Βάπτιση του Χριστού στις 6 Ιανουαρίου, με το όνομα Επιφάνια (φανέρωση του Θεού) . Αργότερα ορίστηκε να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Η ημέρα αυτή ήταν αφιερωμένη από τους εθνικούς στο θεό ήλιο. Ταίριαζε λοιπόν για τη γιορτή του Χριστού, του Ήλιου της δικαιοσύνης, που χάρισε το πνευματικό φως του σε κείνους που κατοικούσαν στο σκοτάδι και τους σκίαζε ο θάνατος. Διαβάστε περισσότερα….

Στην  Ιστορία των Θρησκευμάτων η προσδοκία για τον ερχομό του Θεανθρώπου είναι παγκόσμια. Κι αυτό συνέβη, επειδή ήταν αδύνατο οι άνθρωποι μόνοι τους, με τις δυνάμεις που διέθεταν, να γνωρίσουν τον Ένα Θεό και να ενωθούν μαζί Του. Γι’ αυτό μέσα στους αιώνες ο Θεός ήταν Αναζητούμενος από τους λαούς του κόσμου. Αυτό πιστοποιείται από τη διαχρονική μονοθεϊκή ή μονοθεϊζουσα ανάταση της ανθρωπότητας κι από την  έντονη λυτρωτική νοσταλγία που υπήρχε. Μέσω της Εθνολογίας και της Θρησκειολογίας έχει αποδειχθεί ότι η πίστη αυτή οφείλεται σε  αρχαία κληρονομηθείσα θρησκευτική εμπειρία. Όμως η  προσπάθεια που έκαναν οι άνθρωποι μέσα στους αιώνες, για να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό, απέβη άκαρπη. Η αληθινή Θεογνωσία παρέμενε μόνο νοσταλγία. Δεν κατόρθωσαν  οι άνθρωποι χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις τους να φθάσουν τον Άφθαστο. Η λυτρωτική αυτή νοσταλγία παρέμενε ανεκπλήρωτη. Γι’ αυτό ούτε λύτρωση υπήρχε ούτε θεός λυτρωτής στα προχριστιανικά και εξωχριστιανικά θρησκεύματα. Διαβάστε περισσότερα….

                                   …Τότε ζούσαμε στο σκοτάδι και γυρεύαμε το φως, Τώρα ζούμε στο φως και πνιγόμαστε στο σκοτάδι…. Δ. Παπαχρήστος   Η ελευθερία που έχει δοθεί στον άνθρωπο με την «κατ’εικόνα» δημιουργία του, δεν είναι μια αφηρημένη φιλοσοφική έννοια, αλλά μια προσωπική πράξη που σκοπό έχει το όφελος του ανθρώπου, αλλά και της κοινωνίας που ζει. Η τελείωση αυτής της ελευθερίας είναι η κοινωνία του ανθρώπου, αλλά και της κοινωνίας μέσω του ανθρώπου, με τον Θεό, αλλά και τον συνάνθρωπό του.  Ο άνθρωπος, πραγματώνοντας την ελευθερία ως δώρο Θεού, τότε αποβάλλει την ατομικότητά του και προσπαθεί να γίνει πρόσωπο, δηλαδή οντότητα σχετιζόμενη με το συνάνθρωπό του. Συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς σχέση, η οποία δεν νοείται ως καθήκον, αλλά ως φυσιολογική συνέπεια της αγάπης του προς τον Θεό αλλά και τον συνάνθρωπό του. Η αγάπη αυτή δεν είναι συνδιαλλαγή αλλά διακονία χωρίς την ελπίδα για ανταπόδοση. Διότι η όντως ελευθερία οδηγεί τον άνθρωπο σε μια προσωπική κοινωνία κένωσης και θυσίας προς το συνάνθρωπο. Διαβάστε περισσότερα….