ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Σεβασμιώτατε,  σεβαστοί Πατέρες, Κυρίες και κύριοι, αγαπητά μου παιδιά. Η Γέννηση του Θεανθρώπου απετέλεσε το μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός της ανθρωπότητας. Η παράδοση θεωρεί ότι η αρχαιότερη ομιλία για τη γιορτή των Χριστουγέννων εκφωνήθηκε από τον  Μέγα Βασίλειο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας το έτος 376 μ.Χ. Ιστορικές πηγές επισημαίνουν πως ο εορτασμός των Χριστουγέννων άρχισε να τηρείται στη Ρώμη γύρω στο 335. Ως τα μέσα του 4^ου αιώνα γιορτάζονταν μαζί με τη Βάπτιση του Χριστού στις 6 Ιανουαρίου, με το όνομα Επιφάνια (φανέρωση του Θεού) . Αργότερα ορίστηκε να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Η ημέρα αυτή ήταν αφιερωμένη από τους εθνικούς στο θεό ήλιο. Ταίριαζε λοιπόν για τη γιορτή του Χριστού, του Ήλιου της δικαιοσύνης, που χάρισε το πνευματικό φως του σε κείνους που κατοικούσαν στο σκοτάδι και τους σκίαζε ο θάνατος. Διαβάστε περισσότερα….

Στην  Ιστορία των Θρησκευμάτων η προσδοκία για τον ερχομό του Θεανθρώπου είναι παγκόσμια. Κι αυτό συνέβη, επειδή ήταν αδύνατο οι άνθρωποι μόνοι τους, με τις δυνάμεις που διέθεταν, να γνωρίσουν τον Ένα Θεό και να ενωθούν μαζί Του. Γι’ αυτό μέσα στους αιώνες ο Θεός ήταν Αναζητούμενος από τους λαούς του κόσμου. Αυτό πιστοποιείται από τη διαχρονική μονοθεϊκή ή μονοθεϊζουσα ανάταση της ανθρωπότητας κι από την  έντονη λυτρωτική νοσταλγία που υπήρχε. Μέσω της Εθνολογίας και της Θρησκειολογίας έχει αποδειχθεί ότι η πίστη αυτή οφείλεται σε  αρχαία κληρονομηθείσα θρησκευτική εμπειρία. Όμως η  προσπάθεια που έκαναν οι άνθρωποι μέσα στους αιώνες, για να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό, απέβη άκαρπη. Η αληθινή Θεογνωσία παρέμενε μόνο νοσταλγία. Δεν κατόρθωσαν  οι άνθρωποι χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις τους να φθάσουν τον Άφθαστο. Η λυτρωτική αυτή νοσταλγία παρέμενε ανεκπλήρωτη. Γι’ αυτό ούτε λύτρωση υπήρχε ούτε θεός λυτρωτής στα προχριστιανικά και εξωχριστιανικά θρησκεύματα. Διαβάστε περισσότερα….

                                   …Τότε ζούσαμε στο σκοτάδι και γυρεύαμε το φως, Τώρα ζούμε στο φως και πνιγόμαστε στο σκοτάδι…. Δ. Παπαχρήστος   Η ελευθερία που έχει δοθεί στον άνθρωπο με την «κατ’εικόνα» δημιουργία του, δεν είναι μια αφηρημένη φιλοσοφική έννοια, αλλά μια προσωπική πράξη που σκοπό έχει το όφελος του ανθρώπου, αλλά και της κοινωνίας που ζει. Η τελείωση αυτής της ελευθερίας είναι η κοινωνία του ανθρώπου, αλλά και της κοινωνίας μέσω του ανθρώπου, με τον Θεό, αλλά και τον συνάνθρωπό του.  Ο άνθρωπος, πραγματώνοντας την ελευθερία ως δώρο Θεού, τότε αποβάλλει την ατομικότητά του και προσπαθεί να γίνει πρόσωπο, δηλαδή οντότητα σχετιζόμενη με το συνάνθρωπό του. Συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς σχέση, η οποία δεν νοείται ως καθήκον, αλλά ως φυσιολογική συνέπεια της αγάπης του προς τον Θεό αλλά και τον συνάνθρωπό του. Η αγάπη αυτή δεν είναι συνδιαλλαγή αλλά διακονία χωρίς την ελπίδα για ανταπόδοση. Διότι η όντως ελευθερία οδηγεί τον άνθρωπο σε μια προσωπική κοινωνία κένωσης και θυσίας προς το συνάνθρωπο. Διαβάστε περισσότερα….

[mp3_embed playlst=”http://www.evaggelistria.gr/homepage/wp-content/uploads/2012/10/psalmos-50.mp3″ colors=”#900345″ id=”1″ nums=”1″ ] Όταν, πριν χίλια, περίπου, χρόνια, οι απεσταλμένοι του μεγάλου ηγεμόνα του Κιέβου Βλαδίμηρου επισκέφθηκαν την Κωνσταντινούπολη και βρέθηκαν στη θεία λειτουργία στην Αγιά Σοφιά, περιέγραφαν τις εντυπώσεις τους ως εξής: «Οι Έλληνες Ορθόδοξοι μας επήγαν στον τόπο της λατρείας τους. Δεν ξέραμε  αν ήμαστε στη γη ή στον ουρανό! Είναι αδύνατο να περιγράψει κανείς με λόγια αυτά που είδαμε. Αυτό μόνο μπορούμε να πούμε: Ο Θεός είναι εκεί, σ’ αυτό το λαό! Η λατρεία τους είναι η πιο μεγαλειώδης, που μπορεί κανείς να ιδεί. Δεν θα ξεχάσομε ποτέ την ομορφιά της. Όποιος δοκιμάσει το γλυκύ, δεν του αρέσουν πια τα πικρά. Και εμείς δεν μπορούμε πια να ζήσομε εδώ, όπως ζούσαμε μέχρι τώρα!». Προφανώς, τους είχαν γοητεύσει η μεγαλοπρέπεια του πιο λαμπρού ναού της Ανατολής και η ορθόδοξη λατρεία, με την ανεπανάληπτη μουσική της. Η προσωπική τους μαρτυρία, σύμφωνα με τους ιστορικούς, συνέβαλε στην απόφαση του εκχριστιανισμού των σλαβικών φύλων και στη δημιουργία της «Αγίας Ρωσίας». Διαβάστε περισσότερα….

[mp3_embed playlst=”http://www.evaggelistria.gr/homepage/wp-content/uploads/2012/10/psalmos.102.mp3″ colors=”#900345″ id=”1″ nums=”1″ ]   Από τη συμπαντική υμνωδία του Δημιουργού, με τις ατέρμονες μελωδίες λογικών και άλογων υπάρξεων, του ορατού και του αοράτου κόσμου, θα ήταν αδιανόητο να λείπουν τα παιδιά. «Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον», λέει  ο Ψαλμωδός, διακηρύσσοντας την  ακατάπαυστη λατρεία του Θεού από τα  χείλη των αθώων νηπίων! Σας φαίνεται, μήπως, υπερβολή; Ποιος, λοιπόν, μας λέει ότι  η άναρθρη απόκριση στο γλυκό νανούρισμα της μάνας, δεν είναι «τραγούδι» του Θεού; Ποιος «σοφός»  τούτου του αιώνα, του απατεώνα, μπορεί να αποδείξει πως δε χαμογελούν, κατά πως πίστευαν οι πρόγονοί μας,  στο φύλακα άγγελό τους; Πως δεν αισθάνονται πράγματα και θαύματα, που, εμείς οι ανεπτυγμένοι βιολογικά και εγκεφαλικά, αδυνατούμε να προσεγγίσομε, ιδιαίτερα, στην εποχή μας; Μήπως ο ίδιος ο Κύριος δεν είπε ότι στα νήπια αποκαλύπτονται μεγάλες αλήθειες, ενώ «αποκρύβονται» από σοφούς και γραμματισμένους; Διαβάστε περισσότερα….