Στον Άγιο Γεώργιο τον Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρο

«Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου κι αφέντη μ’ καβαλάρη,
αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
Άγγελος είσαι στη θωριά κι άγιος στη θεότη,
παρακαλώ σε βόηθα με, άγιε μου στρατιώτη.
Από το άγριο θεριό και δράκοντα μεγάλο,
όπου του πάνε άνθρωπο κάθε πρωί και άλλο.
Μια μέρα δεν του δώσανε άνθρωπο να δειπνήσει,
νερό γουλιά δεν έδωσε, τον κόσμο να δροσίσει.
Στα μάρμαρα του πηγαδιού ρίξαν την αλυσίδα
και δέσανε την άμοιρη κι όμορφη κορασίδα.
Αη Γιώργης βουλεύτηκε, θέλει να τηνε σώσει
κι από το άγριο θεριό να την ελευθερώσει».

          Ήμασταν πολύ μικροί, εμείς οι μεγαλύτεροι, κι ακούγαμε τις γιαγιάδες να μάς τραγουδούν αυτό το θρύλο, που χάρασσε βαθιά τη μνήμη κι εμπλούτιζε  τη φαντασία, τα συναισθήματα, τη ζωή μας. Θαυμάζαμε τον Άγιο, που, σαν άλλος Ηρακλής, νίκησε το θηρίο κι έσωσε την όμορφη βασιλοπούλα. Κι ερχόντουσαν ύστερα οι διηγήσεις θαυμάτων του Αγίου από τη ζωή των γερόντων και των γυναικών του χωριού, να τον φέρουν στην προσωπική μας ζωή, όπου θα μάς ακολουθούσε για πάντα! Μα δεν ήταν μόνο οι ιστορίες από τους πολύχρονους πολέμους, την ξενοκρατία και τη Γερμανική Κατοχή, που τον είχαν «ιδεί» να τους σώζει. Ήταν και οι αναρίθμητες «εμφανίσεις» του σε καιρούς ειρήνης, στον ύπνο και στον ξύπνιο τους, στις αρρώστιες, στις ανομβρίες, στις δυσκολίες της ζωής-ακόμα και στις επαγγελματικές διενέξεις τους- που τους γλύτωνε και, στην ανάγκη, με την επίκληση του ονόματος ή τη…φοβέρα του όρκου, αυτός «έλυνε» τις διαφορές τους! Πάντως, είναι εντυπωσιακό, που, ακόμα και στην υλιστική εποχή μας, άνθρωποι  «αδιάφοροι» για την Εκκλησία έχουν τέτοια πίστη, που την εκφράζουν με εντυπωσιακά «τάματα» κι άλλους τρόπους στα πανηγύρια, στα οποία, παλιότερα, όλα τα σπίτια του χωριού ήταν «ανοικτά»-επρόκειτο για την αξιοθαύμαστη Κρητική φιλοξενία.

          Η Γιορτή του Αγίου Γεωργίου στις 23 Απριλίου έρχεται μετά τη ζωοφόρο Ανάσταση του Κυρίου, ακριβώς στην «καρδιά» της Άνοιξης, που παντού απλώνεται το πράσινο, μοσχοβολούν αμέτρητα λουλούδια κι όλη η Φύση υμνεί το Δημιουργό, διαλαλώντας την άπειρη θεϊκή σοφία. Τέτοιες μέρες μαρτύρησε και ο Άγιός μας. Στο «άνθος» της ηλικίας του, στην «άνοιξη» της ζωής του. Ξεφυλλίζοντας το Συναξάρι, αλλά βλέποντας και δεκάδες ιστοσελίδες, μένομε έκπληκτοι από τα αναρίθμητα μέρη, τις πόλεις και τα χωριά, τα μοναστήρια και τους ναούς, όλα αφιερωμένα στο όνομά του, σ’ Ανατολή και Δύση, σε Βορρά και Νότο-σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Αδυνατούμε βέβαια να αναφερθούμε στα ήθη και έθιμα, στους θρύλους και στις παραδόσεις, στα τραγούδια και στα θαύματα του Αγίου. Κι είναι αξιοσημείωτη η εκτίμηση που απολαμβάνει κι ανάμεσα στους Μουσουλμάνους σε πολλές περιοχές, όπως οι εξής: Κάιρο, Ισραήλ, Ιορδανία,  Λίβανος, Συρία, Μικρά Ασία, Τουρκία, στους (χριστιανικούς) ναούς του. Όλα τούτα τα εκπληκτικά, άραγε, πώς εξηγούνται; Κι όταν οι αλλόθρησκοι σέβονται την Παναγία και Αγίους της Εκκλησίας μας, ποιο είναι το χρέος των χριστιανών; Τουλάχιστον ας σκεφτούμε ότι ο Άγιος ήταν «καρπός της Αναστάσεως»-όπως και τα εκατομμύρια των μαρτύρων, που αψήφησαν το θάνατο κι έδωσαν για το Χριστό τη ζωή τους. Η αγάπη τους για Εκείνον υπερνικούσε όλα τα εμπόδια. Μα τους ενδυνάμωνε και το Άγιο Πνεύμα, που «φώλιαζε» στις αγνές καρδιές τους.

          Είναι πολύ πλούσιοι οι συμβολισμοί, ο εικονισμός και οι θρύλοι του Αγίου με το «δράκο», που συνδέονται με τις περιπέτειες των λαών στο διάβα των αιώνων. Βλέπομε όμως και σήμερα, μαζί με την αγιότητα, να οργιάζει η αγριότητα, στην κοινωνία μας και σ’ όλο τον πλανήτη. Δε φτάνουν οι αδικίες και οι ανισότητες, η φτώχεια και η ακρίβεια, η ανεργία και η περιθωριοποίηση κοινωνικών στρωμάτων, τα περιβαλλοντικά προβλήματα και τόσα άλλα αδιέξοδα της εποχής μας, αλλά και άνθρωποι σπέρνουν τη δυστυχία, το θάνατο, με ανήκουστους τρόπους. Τρόμος και αγωνία απλώνονται παντού, με τα «πρωτόγονα ένστικτα» και πάθη να «ροκανίζουν» την ηρεμία και την ευτυχία μας. Πονούμε και για τους νέους, που παγιδεύονται στο Διαδίκτυο κι από «δολοφονικά» κυκλώματα, εθίζονται στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ κι εμπλέκονται στη βία και στην εγκληματικότητα, καταστρέφοντας τα όνειρα, τις αξίες, τον ψυχισμό- την ίδια τη ζωή τους.  Βέβαια, η «θεραπεία» της ανθρώπινης φύσης γίνεται με τη Θεία Χάρη και την παιδαγωγία του Χριστού στο «Θεραπευτήριο» της Εκκλησίας, αλλά, δυστυχώς, δύσκολα τα αποδέχονται αυτά οι άνθρωποι στην εποχή μας.

          Ο Τροπαιοφόρος, Μεγαλομάρτυς Γεώργιος, «των αιχμαλώτων ελευθερωτής, των πτωχών υπερασπιστής και των ασθενούντων ιατρός»-όπως ο  Αναστημένος Κύριος ανέτειλε από τον κενό Τάφο και εμφανιζότανε στους μαθητές Του-προβάλλει ωραίος, λαμπροφόρος, ανδρείος, ένδοξος, τρανός προστάτης των πιστών από τα παντός είδους «θηρία»-τους παράφρονες που απειλούν τη ζωή μας. Τη στιγμή που σκοτεινές, υποχθόνιες  δυνάμεις απεργάζονται απάνθρωπα σχέδια, αιματοκυλίζοντας τους λαούς, και προχωρούν σε απερίγραπτες γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών, ας τον παρακαλέσουμε θερμά: κάμε, Άγιέ μας, να λιγοστέψουν τα βάσανα των ανθρώπων. Να ειρηνέψει και η πολύπαθη Γάζα-η πατρίδα σου. Ας μη χυθεί άλλο αίμα πια στη Γη!

Νίκος Σιγανός