ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Η Παρθένος σήμερον, τον προαιώνιον Λόγον, εν Σπηλαίω έρχεται, αποτεκείν απορρήτως».

     Πρέπει να ήτανε τέτοιος καιρός-αρχές του Δεκέμβρη- όταν συνέβησαν όλα τα καταπληκτικά γεγονότα που περιγράφουν οι Ευαγγελιστές, εκείνη τη νύχτα του ουράνιου Φωτός, της Αγάπης, της Ειρήνης. Σε μια μικρή και ασήμαντη, εκείνα τα χρόνια, πόλη, που, όμως, επρόκειτο να γίνει από τις σπουδαιότερες όλων των εποχών.  Και, ως ο τόπος της μιας και μοναδικής Σαρκώσεως του Θεού, να προσελκύει, από τότε και για πάντα, το παγκόσμιο ενδιαφέρον πιστών και απίστων, ώστε να την επισκέπτονται, ή, να την ονειρεύονται,  εκατομμύρια ανθρώπων. Σ’ όλο το Σαρανταήμερο των Χριστουγέννων, η Εκκλησία μας φροντίζει, όχι μόνο με τη  νηστεία, αλλά και με τις εορτές των Αγίων, στις οποίες απολαμβάνομε πλήθος προεόρτιων ύμνων και αγιογραφικών κειμένων, να μας προετοιμάσει για να συμμετάσχουμε, όσο γίνεται καλύτερα, σε ένα γνήσιο και ουσιαστικό εορτασμό των κοσμοσωτήριων γεγονότων. Ας επιχειρήσουμε κι εμείς μια νοερή, προεόρτια πορεία προς τη Βηθλεέμ, για να προσκυνήσομε το Θείον Βρέφος. Ήδη από την Εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, ξεκινήσαμε να ψάλλουμε τις Καταβασίες των Χριστουγέννων:

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε».

Ήρθε, μετά, η γιορτή του Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου να μας μεταφέρει στις όχθες της όμορφης λίμνης της Τιβεριάδος, όπου ο Κύριος κάλεσε, τους πρώτους μαθητές Του, για να τους κάμει «αλιείς ανθρώπων». Όμως ο σωστικός λόγος Του δεν περιοριζόταν σ’ αυτούς. Ηχώντας στους αιθέρες, έρχεται διαρκώς ως πρόσκληση δια της Εκκλησίας Του σε κάθε καλοπροαίρετο ακροατή: «Έρχου και ίδε». Όποιοι θέλουν, θα τον ακολουθήσουν και θα γίνουν «μάρτυρές» Του, «έως εσχάτου της γης». Οι πρώτες μεγάλες εορτές του Δεκεμβρίου, τα γνωστά σε όλους μας «Νικολοβάρβαρα», παραδοσιακά συνδέονται με αλλαγή του καιρού, που, μάλλον δεν τη βλέπουμε φέτος. Ο «άγιος των θαλασσών», επίσκοπος Μύρων της Λυκίας Νικόλαος, προβάλλει από τα βάθη των αιώνων, ως μια από τις πιο λαοφιλείς μορφές σ’ όλο τον κόσμο. Σε έναν ωραιότατο ύμνο επαινείται ως ιεραρχών η καλλονή, των Πατέρων το στόλισμα, των κατοίκων των Μύρων ο φρουρός, λαμπρότατο αστέρι, των θλιβομένων η θεϊκή  χαρά και των αδικουμένων ο προστάτης. Ακολουθεί η γιορτή  της Αγίας Άννας, κατέχοντας τη θέση της στην προετοιμασία των Χριστουγέννων. Τις επόμενες μέρες γιορτάζονται μεγάλοι άγιοι, πολύ αγαπητοί στο  λαό μας και με ισχυρή επίδραση στις παραδόσεις, τις εργασίες, τη ζωή του:  Άγιος Σπυρίδων, Άγιος Ευστράτιος, Άγιος Ελευθέριος,  Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, Άγιος Μόδεστος, οι Άγιοι Τρεις Παίδες, οι Δέκα Μάρτυρες της Κρήτης κ. ά. Παράλληλα, ο εορτασμός πολλών προφητών, καθώς και η ανάγνωση των σπουδαιότατων «μεσσιανικών» προφητειών, μας δίνουν εξαιρετικές ευκαιρίες να αναζητήσουμε τις ρίζες της  πίστης μας, που είναι αναπόσπαστα δεμένη με την ελπίδα και την αγάπη. Τις δύο Κυριακές πριν από τα Χριστούγεννα, γιορτάζουμε όλους της αγίους Προπάτορες του Κυρίου. Την τελευταία Κυριακή, στους ναούς μας  ακούγονται τροπάρια και αγιογραφικά κείμενα καταπληκτικά. Η Εκκλησία μας προβάλλει  συγκεκριμένα ιστορικά πρόσωπα, που διακρίθηκαν για την απόλυτη εμπιστοσύνη τους στο Θεό, με σκοπό να μας δείξει, από τη μια μεριά, την εκπλήρωση της παγκόσμιας προσδοκίας στο πρόσωπο του Χριστού,  κι από την άλλη, το χρέος μας απέναντι σ’  κείνα και στο Θεό, καθώς και  το σωτήριο δρόμο που , για πολλούς αιώνες πριν από την εποχή της εμπορευματοποίησης των πάντων και τη διάδοση των πολυποίκιλων «παγκόσμιων ημερών», ο περήφανος λαός μας  ακολουθούσε. Αυτή την άρρητη, βαθύτατα πνευματική και, συγχρόνως, κοινωνική διάσταση, της εν Χριστώ ζωής, βιώνουν οι Άγιοι, κι εμείς καλούμαστε να τους μιμηθούμε, ως μέλη της Εκκλησίας. Ατενίζοντας το φιλεύσπλαχνο πρόσωπο του Κυρίου, είναι αδύνατο να μείνουμε μακριά Του, περιπλανώμενοι στις κρύες νύχτες του χειμώνα, που, φέτος έρχεται με περισσότερες δυσκολίες, καθώς, όλο και περισσότερο «σφίγγουν τα σχοινά»  οι ισχυροί της εξουσίας και του χρήματος, οδηγώντας σε μεγαλύτερη εξαθλίωση την ελληνική κοινωνία. Πορευόμενοι προς τη «Μητρόπολη των εορτών», ας κάμομε τις καρδιές μας Σπήλαιο της Βηθλεέμ, για να φιλοξενήσουμε επαξίως το Χριστό, αλλά και τους πάσχοντες συνανθρώπους μας, στη ζωή μας: «Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν πενιχρώ Σπηλαίω, ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί δεύτε απολαύσωμεν, σεσαρκωμένον Λόγον, απορρήτως μαθόντες,  ον μεγαλύνομεν».

Νίκος Σιγανός, θεολόγος