Κυριακή του Ασώτου

Ένας ακόμη ανατρεπτικός λόγος του Κυρίου είναι η Παραβολή του Ασώτου, που έρχεται να προπορευθεί και να προσπαθούν σήμερα οι λεγόμενες ανθρωπιστικές επιστήμες να ακολουθήσουν για να ερμηνεύσουν τα πρόσωπα της παραβολής και τις συμπεριφορές τους. Και εξηγούμαι. Όταν δούμε λίγο το ρόλο του πατέρα στη ζωή του παιδιού, μέσα απ’ το πρίσμα της ψυχολογίας και της ψυχαναλυτικής επιστήμης, διαπιστώνουμε  τη μεγάλη σημασία του στην πνευματική ανάπτυξη του ατόμου, αλλά και την σημασία του στη αποδοχή της Θείας Πατρότητας. Έτσι παιδιά με τραυματική εμπειρία όσον αφορά την πατρική παρουσία ή την απουσία του πατρικού προτύπου, θεωρείται πως μειονεκτούν ως προς την πρόσληψη και την δοτικότητα της αγάπης, Θείας και ανθρωπίνης. Έλα όμως που ο Χριστός ανατρέπει τα πάντα και κάνει τον άσωτο να τρέχει στην αγκαλιά του και να δίνεται στη Θεία αγάπη με όλη την καρδιά του. Έτσι μετατρέπει το μειονέκτημα, την αποτυχία, την ψυχική αναπηρία και αμαρτία σε πλεονέκτημα. Ο άσωτος ζώντας μακρυά απ’ την αγάπη του Πατέρα, όταν επέστρεψε, αξιολόγησε καλύτερα απ’ τον αδερφό του αυτή την αγάπη που είχε χάσει και δόθηκε σ’ αυτήν μέ όλη την ψυχή του. Αυτή η υπαρξιακή κενότητα που βίωσε τον έκανε να αφεθεί δίχως προϋποθέσεις στην Θεία αγάπη. Η απελπισία του έγινε το προνόμιό του. Χρονης Μουτσης